การปะทะคารมครั้งแรกกับประธานนักเรียน

"นักเรียนคนนั้น... ยืนขึ้นค่ะ" น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ดังแหวกลมหายใจที่เงียบงันของห้องโถงอบรมระเบียบ กลิ่นอายความกดดันระดับ SSS แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนรีดเรียบกริบ เข็มกลัดประธานนักเรียนทองคำวาววับสะท้อนแสงไฟเพดานจนแทบแสบตา 'คิริน' ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองกระดาษรายชื่อในมือด้วยซ้ำ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องตรงมาที่รันราวกับสัตวแพทย์กำลังประเมินสัตว์ป่าดื้อรั้นที่เพิ่งหลุดกรง รันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่ยี่หี้ เขายังคงนั่งไขว่ห้าง ปลายรองเท้าหนังขัดเงาเคาะจังหวะช้าๆ บนพื้นกระเบื้อง บรรยากาศรอบตัวเขาช่างตัดกับความตึงเครียดของห้องอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าหล่อเหลาประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 1 เปิดใช้งานอัตโนมัติ - เผชิญหน้า 'เงาอดีต' บอสลับผู้กุมความลับการทะลุมิติ!] [คำเตือน: ค่าพลังกดดันของเป้าหมายสูงเกินมาตรฐาน 300% แนะนำให้ใช้กลยุทธ์ 'ปั่นประสาท' เพื่อความบันเทิงสูงสุด] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ในหัวดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาขวางสายตา รันแอบส่งยิ้มทักทายระบบในใจ ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ อย่างจงใจถ่วงเวลา "เรียกผมเหรอครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ พอดีชินปากไปหน่อย" รันแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์เปี่ยมด้วยความกวนประสาท "พอดีแถวนี้คนมันเยอะ ประธานสุดเนี๊ยบเลยอาจจะตาฝาดคิดว่าผมทำผิดกฎข้อไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?" เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันของเหล่านักเรียนรอบข้างดังขึ้นเบ้าหู กฎเหล็กสามสิบข้อของสถาบันเซนต์ลูมิเนียขึ้นชื่อเรื่องความโหดหิน ใครๆ ก็รู้ว่าประธานนักเรียนคนนี้ไม่เคยปล่อยผ่านแม้แต่เศษฝุ่นบนปกเสื้อ แล้วนี่รันกล้าดียังไงถึงจงใจเดินชนทุกกฎตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้าประตูโรงเรียน แถมยังกล้าต่อปากต่อคำด้วยสรรพนามกวนๆ แบบนั้น คิรินไม่แสดงอารมณ์โกรธเคืองทางสีหน้าแม้แต่น้อย ทว่าอุณหภูมิรอบตัวเขากลับลดฮวบลงจนคนใกล้เคียงต้องห่อไหล่ ร่างสูงก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเด็กหนุ่มผู้สร้างความปั่นป่วน ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้เสียจนรันได้กลิ่นจางๆ ของโคโลญจน์กลิ่นไม้สนผสมความเย็นชา "ข้อที่สี่สิบสอง... การแต่งกายผิดระเบียบ" คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบกระดูก สองมือประสานกันไว้ที่ด้านหลัง สายตากวาดมองตั้งแต่เนคไทที่ผูกหลวมๆ ไปจนถึงกระดุมเม็ดบนที่ถูกปลดออกอย่างจงใจ "และข้อที่หกสิบแปด... การแสดงพฤติกรรมกวนประสาทต่อหน้าคณะกรรมการวินัย" "โอ้โห ท่องจำได้แม่นยำขนาดนี้ สงสัยตอนเด็กๆ คงได้รางวัลเด็กดีเด่นประจำปีแน่เลยนะคะเนี่ย" รันเอียงคอพูดด้วยน้ำเสียงยียวน ไม่เพียงแต่ไม่ถอยหลังหนี เขายังโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกแทบจะชนกับปกเสื้อรีดเรียบของอีกฝ่าย "แต่เสียดายจัง... ในระบบความคิดของผม กฎพวกนั้นถูกออกแบบมาเพื่อ 'ตีกรอบ' คนธรรมดา ไม่ใช่คนพิเศษอย่างผมหรอกครับ" คิรินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาวูบหนึ่ง แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นมาคว้าปมเนคไทของรันแล้วกระตุกเบาๆ ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำจนรันเกือบตั้งตัวไม่ทัน "คนพิเศษงั้นเหรอ?" คิรินโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหีบฝากของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุมนุ่มแต่เย็นเยือกจนขนลุกซู่ "ในสถาบันนี้ ต่อให้เธอจะเป็นเทวดาตกสวรรค์มาจากไหน... ถ้าฉันบอกว่าผิด ก็คือผิด จำไว้" รันนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะจังหวะหัวใจที่กระตุกวูบอย่างไม่คาดคิด กลิ่นกายสะอาดสะอ้านและความใกล้ชิดแบบประชิดตัวเมื่อครู่ทำเอาสมองประมวลผลสะดุดไปชั่วขณะ ทว่าระบบในหัวก็ส่งเสียงเตือนสติขึ้นมาทันที [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจไม่ปกติ! กำลังใจสั่นไหวกับความหล่อของบอสลับหรือไม่? แนะนำให้สวนกลับด้วยประโยคเด็ดเพื่อรักษาฟอร์มตัวตึง!] รันกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว เขายกมือขึ้นปัดมือของคิรินออกเบาๆ ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น รอยยิ้มพราวเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง "อุ๊ย... ประธานเข้าหาผมแบบนี้ หมายความว่าจะชวนไปเดทหลังเลิกเรียนเหรอคะ? ถึงผมจะชอบคนหน้าตาดีระดับท็อปสเกลแบบประธาน แต่เรื่องหัวใจเนี่ย... คงต้องให้เวลาพิสูจน์ความจริงใจหน่อยนะ" สิ้นเสียงของรัน ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันสนิทชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มตก แม้แต่คณะกรรมการวินัยที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังยังอ้าปากค้างด้วยความตะลึง คิรินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มเบิกกว้างขึ้นเสี้ยววินาที—เป็นครั้งแรกที่กําแพงความเย็นชาของประธานนักเรียนหนุ่มถูกเจาะทะลวงด้วยความหน้าด้านหน้าทนระดับปรมาจารย์ของรัน คิรินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับสติอารมณ์ที่เกือบจะหลุดการควบคุม เขากัดฟันกรอด ยื่นมือถือหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวออกมาแล้วกดพิมพ์อย่างรวดเร็ว "หักสิบห้าคะแนนฐานประพฤติผิดมารยาทและพูดจาไม่เหมาะสม และพรุ่งนี้เช้า... เธอต้องมาทำความสะอาดห้องสภานักเรียนด้วยตัวเองคนเดียว ตั้งแต่ตีห้า" คิรินประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วก้าวเดินจากไปด้วยความหงุดหงิดที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่ รันมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง ดวงตาสีรัตติกาลเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสนุกสนาน [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 1 สำเร็จลุล่วง! ปลดล็อกทักษะ 'ฝีปากสะท้านโลกันต์' เลเวล 1 และได้รับไอเทมพิเศษ 'กุญแจลับห้องใต้ดินสภา'] [คำเตือนจากระบบ: ค่ำคืนนี้... ประตูห้องลับของประธานนักเรียนจะเปิดออก และความลับที่ซ่อนอยู่ใต้สถาบันแห่งนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตคุณไปตลอดกาล...] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รันมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ