โอสถฟื้นพลังเม็ดแรก

"ถ้าเธอเอาเศษหญ้าพวกนั้นมาโยนลงหม้อต้ม แล้วคาดหวังว่ามันจะกลายเป็นโอสถฟื้นพลังได้จริง ๆ ฉันเกรงว่าเธอคงต้องเตรียมตัวสอบซ่อมวิชาปรุงยาพื้นฐานไปตลอดชีวิตการศึกษาแล้วล่ะนะ รัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของมุมอับหลังเรือนเพาะชำ ไม่ได้มีความตื่นตระหนกเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเยียบเย็นและเรียบเฉยที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งต่อให้หลับตาฟัง รันก็ไม่มีวันจำผิดคน เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แต่ร่างเพรียวบางก็รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตหันไปมองเจ้าของเงาดำภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทที่ค่อย ๆ ก้าวพ้นจากเงาไม้ออกมาสลัว แสงจันทร์ยามค่ำคืนสาดส่องลงกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง คิริน... ประธานนักเรียนผู้เคร่งครัดและอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบันแห่งนี้ มาทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ในเขตต้องห้ามยามวิกาลแบบนี้กันนะ? รันหรี่ตามองเล็กน้อยพล Mขยับยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทตามนิสัย ถือวิสาสะใช้ด้ามไม้พายคนของเหลวสีเขียวขุ่นในหม้อดินเผาเก่า ๆ ต่อไปโดยไม่สะทกสะทะ "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็ท่านประธานผู้ทรงเกียรติผู้ไม่เคยทำอะไรนอกลู่นอกทางนี่เอง" รันเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน "ลมอะไรหอบคุณมาถึงกองขยะสมุนไพรหลังเรือนเพาะชำตอนตีสองล่ะครับ—อุ๊ย... ตอนตีสองคะ?" รันรีบเปลี่ยนสรรพนามในใจแทบไม่ทันเมื่อนึกถึงกฎระเบียบประหลาดของตัวเอง แต่สีหน้ายังคงลอยหน้าลอยตาไม่เปลี่ยน คิรินปรายตามองหม้อต้มยาเบื้องหน้าด้วยแววตาสمเพชแกมระอา ร่างสูงโปรดในชุดไปรเวทสีเข้มก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบบริเวณลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด "ฉันมีสิทธิ์ตรวจตราทุกตารางเมตรของสถาบัน โดยเฉพาะเมื่อมีนักเรียนเกรดห่วยกำลังแอบลักลอบทำกิจกรรมที่อาจก่อให้เกิดระเบิดเคมีลุกลาม" คิรินเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองกองเศษพืชพรรณหน้าตาประหลาดที่วางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะไม้ผุ ๆ "ใบหญ้าจันทร์เสี้ยว รากหญ้าอัคคี และเกสรดอกเหมันต์... สิ่งเหล่านี้มีคุณสมบัติขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง หากหลอมรวมกันด้วยความร้อนระดับนั้น สิ่งเดียวที่จะเกิดขึ้นคือสารพิษระเหยที่จะทำให้คนรอบข้างเป็นอัมพาตชั่วคราว" รันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างฉุนเฉียวเล็กน้อย แต่ในใจกลับแอบทึ่งในความรู้รอบตัวของอีกฝ่ายไม่น้อย สมแล้วที่เป็นที่หนึ่งของชั้นปี... แต่ก็นั่นแหละ ทฤษฎีในตำราโบราณคร่ำครึพวกนั้น จะไปสู้ระบบตัวตึงที่อัปเกรดวิสัยทัศน์ให้เขาได้ยังไงกัน? *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบเจตนาคุกคามทางปัญญาจากตัวละคร 'คิริน'] [ภารกิจลับเฉพาะกิจ: 'ตบหน้าคนอวดรู้ด้วยผลงานระดับตำนาน' (ระดับความยาก: A) เงื่อนไข: ปรุงโอสถฟื้นพลังขั้นต่ำ 'ระดับปฐพี' เม็ดแรกให้สำเร็จต่อหน้าคิรินภายใน 5 นาที รางวัล: แต้มประสบการณ์ +500, ทักษะ 'เนตรวิเคราะห์ขั้นสูง', สูตรโอสถลับ 1 รายการ บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกคิรินยึดอุปกรณ์ทั้งหมดและหักคะแนนพฤติกรรม 50 แต้ม] หน้าต่างสีฟ้าใสเด้งขึ้นมาตรงหน้า รันแอบสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติ รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตามุ่งมั่นจริงจังเป็นประกายวาววับ "ถ้าฉันทำได้ล่ะ?" รันเอ่ยถามเสียงเบาแต่หนักแน่น ทอดสายตามองตรงไปยังดวงตาสีเข้มของคนตรงหน้าอย่างไร้ความเกรงกลัว คิรินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายความมั่นใจที่ฉายชัดในดวงตาคู่นั้น ปกติรันมักจะใช้ความกวนประสาทกลบเกลื่อนความยุ่งยากเสมอ แต่วินาทีนี้... เด็กหนุ่มกลับดูมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาดจนน่าหมั่นไส้ "ถ้าเธอทำได้..." คิรินแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ "ฉันจะยอมเซ็นอนุมัติคำร้องขอเบิกใช้อุปกรณ์ห้องทดลองพิเศษของเธอโดยไม่ต้องผ่านคณะกรรมการเลยก็ได้ แต่ถ้าล้มเหลว... เธอต้องเลิกทำตัวเป็นปัญหาและส่งรายงานความยาวสิบหน้ากระดาษให้ฉันทุกวันอาทิตย์" "ดีล!" รันตอบรับทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด ร่างเพรียวบางหันกลับไปเผชิญหน้ากับหม้อต้มยาอีกครั้ง สมาธิทั้งหมดถูกดึงกลับมาจดจ่ออยู่กับระบบตัวตึงที่กำลังแสดงเส้นแสงพลังงานสีทองจาง ๆ ชี้แนะจังหวะการหมุนวนของพลังปราณในร่างกาย มือเรียวสวยคว้าไม้พายขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ท่วงท่ากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันพลิ้วไหว รวดเร็ว และแม่นยำราวกับร่ายรำ "หญ้าจันทร์เสี้ยวไม่ได้มีไว้เพื่อหักล้างกับรากหญ้าอัคคี..." รันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่จงใจให้คนข้างกายได้ยิน "ถ้าใช้สัดส่วน 3 ต่อ 1 และเพิ่มหยดน้ำค้างยามเช้าเพื่อลดอุณหภูมิแกนกลาง พลังเย็นจะกลายเป็นตัวประสานอัคคีให้หลอมรวมเป็นหนึ่ง ไม่ใช่ระเบิด" ฉับพลัน... ปราณสีฟ้าครามสายหนึ่งก็ถูกขับออกมาจากปลายนิ้วของรัน พุ่งตรงเข้าสู่ก้นหม้อต้มยาอย่างนุ่มนวล ปฏิกิริยาสารเคมีที่ควรจะเดือดพล่านด้วยความรุนแรงกลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ของเหลวสีเขียวขุ่นเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีทองอร่ามประกายมุก กลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกไม้ป่าหลังฝนตกกระจายตัวฟุ้งไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่คิรินเองก็ยังต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อซึมซับกลิ่นอายบริสุทธิ์นั้น นี่มัน... พลังปราณระดับไหนกัน ทำไมเด็กที่สอบตกวิชาพื้นฐานถึงสามารถควบคุมการหลอมโอสถด้วยมือเปล่าได้เนียนตาถึงเพียงนี้? *เปรี้ยะ... ตู้ม!* เสียงสะท้อนเบา ๆ ดังขึ้นจากก้นหม้อ ควันสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตัดกับแสงจันทร์ เม็ดยาสلامกลมกลึงขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย สีทองอร่ามเรืองแสงเรื่อ ๆ ลอยเด่นขึ้นมาจากก้นหม้อโดยไร้ซึ่งรอยขีดข่วน รันยื่นมือออกไปรับมันไว้ได้อย่างพอดิบพอดี ความเงียบสงบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่เป็นความตะลึงพรลูบจนแทบหยุดหายใจ คิรินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งในรอบหลายปี—เมื่อสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากเม็ดยาในมือของรัน นี่ไม่ใช่แค่โอสถฟื้นพลังธรรมดา แต่มันคือโอสถคุณภาพเยี่ยมระดับปฐพีที่แทบจะไม่หลงเหลืออยู่ให้อุปกรณ์สมัยใหม่สังเคราะห์ได้แล้วในปัจจุบัน รันแย้มยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสะใจ ยื่นมือที่มีเม็ดโอสถเรืองแสงไปตรงหน้าใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนิ่งค้างของประธานนักเรียน "ไงครับท่านประธาน... โอสถฟื้นพลังเม็ดแรกของผม ผ่านเกณฑ์มาตรฐานของคนเก่งหรือยังคะ?" รันจงใจเน้นเสียงคำลงท้ายด้วยความกวน ช้อนตาขึ้นมองอย่างท้าทาย คิรินก้มมองเม็ดยาสีทองในมือรันสลับกับใบหน้าเนียนใสที่ระบายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันแน่น ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกกำลังตีรวนขึ้นในอก ความรู้สึกพ่ายแพ้ให้กับความกวนประสาทนี้... มันช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง "เธอนี่มัน..." คิรินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ยื่นมือออกไปหมายจะหยิบเม็ดโอสถมาพิจารณาใกล้ ๆ ทว่า... ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทั้งสองกำลังจะสัมผัสกันนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสูงสุดของสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาจักรพฤกษา! *หวอออ—!* แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องสว่างวาบทั่วทุกมุมมืด พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่สะเทือนเลื่อนลั่นมาจากหอคอยต้องห้ามฝั่งทิศเหนือ คิรินชักมือกลับทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างจริงจังในพริบตา "เกิดอะไรขึ้น?" รันขมวดคิ้วแน่น เก็บเม็ดโอสถเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว คิรินหันมามองรันด้วยแววตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความระแวงระวังขั้นสุด น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาด้วยความรีบร้อนและเย็นเยียบกว่าเดิม "ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่... ประตูผนึกชั้นที่สเกיילถูกทำลายแล้ว และสิ่งที่ถูกปล่อยออกมา... คือพลังงานวิญญาณของ 'คนผู้นั้น' ที่พวกเราทุกคนคิดว่าตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน!" สภาวะหัวใจของรันกระตุกวูบ ทันทีที่เสียงแจ้งเตือนระบบสีแดงฉานอีกชุดสว่างวาบขึ้นซ้อนทับกับวิกฤตเบื้องหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจหลักบทที่ 1 เปิดใช้งานอัตโนมัติ - เผชิญหน้า 'เงาอดีต' บอสลับผู้กุมความลับการทะลุมิติ!] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรันและคิรินในบทนี้นะคะ ร่างกายและหัวใจของนักอ่านทุกคนพร้อมลุยไปกับความตื่นเต้นในตอนหน้ากันหรือยังคะ? แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!