บททดสอบจากสภานักเรียน

"เอกสารกองนี้ทั้งหมด... ต้องได้รับการตรวจสอบและคัดแยกหมวดหมู่ให้เสร็จภายในเวลาหนึ่งชั่วโมงค่ะ ท่านประธานนักเรียน" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสภาอันโอ่อ่า รันยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับขณะมองกองเอกสารสูงท่วมหัวที่ถูกโยนลงมาตรงหน้าราวกับภูเขาย่อมๆ คิรินเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตโฮโลแกรม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะสีเงินฉายแววเย็นชาและท้าทาย เขากดมุมปากลงเล็กน้อยจนกลายเป็นรอยยิ้มหยันที่มักใช้สยบนักเรียนทุกคนในสถาบันแห่งนี้ "คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหนกัน รัน" เสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า แต่น้ำเสียงนั้นกดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก "นั่นคือเอกสารงบประมาณและบันทึกข้อพิพาทของสภานักเรียนย้อนหลังสามปี การจะจัดการมันให้เสร็จในหนึ่งชั่วโมงโดยไม่มีข้อผิดพลาด... แม้แต่อัจฉริยะอันดับหนึ่งอย่างฉันก็ต้องใช้เวลาครึ่งวัน ถ้าเธอทำไม่ได้ตามกำหนด ฐานะสมาชิกสภาฝึกหัดของเธอจะถูกเพิกถอนทันที และเตรียมตัวรับบทลงโทษขั้นสูงสุดได้เลยค่ะ" ประโยคสุดท้ายมีการดัดเสียงล้อเลียนคำพูดติดปากของรันเล็กน้อยเพื่อเป็นการเอาคืน ทว่าเด็กหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย รันเพียงแค่หัวנסเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองกองเอกสารหนาเตอะด้วยความรู้สึกราวกับกำลังมองของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนุกเสียมากกว่าความหวาดกลัว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภารกิจพิเศษระดับ A — 'บททดสอบความอึดจากท่านประธานผู้เยือกเย็น' เงื่อนไข: จัดการเอกสารทั้งหมดให้เสร็จสิ้นภายใน 60 นาที โดยมีความแม่นยำ 100% รางวัล: ปลดล็อกช่องเก็บของมิติที่ 2 และแต้มประสบการณ์ +500 แต้ม บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์ในการใช้กุญแจห้องใต้ดินสภาถาวร!] เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในหัวของรัน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลมหาศาลไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับสายน้ำเชี่ยว แต่ด้วยทักษะ 'สมองกลอัจฉริยะ' ที่รันสะสมมา รันจึงไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "หนึ่งชั่วโมงเหรอคะ? ฟังดูใจดีเกินไปหน่อยมั้งคะท่านประธาน... สำหรับฉันแล้ว เวลาแค่นี้มันมากเกินไปด้วยซ้ำค่ะ" รันยิ้มกริ่ม ดวงตาเป็นประกายวิบวับด้วยความมั่นใจ คิรินหรี่ตาลงเล็กน้อย ความรู้สึกหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของอีกฝ่าย เด็กนี่มันทำเป็นเก่งไปได้... คิรินคิดในใจ พร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกรอเวลาที่จะได้เห็นรันล้มเหลวและวิ่งมาร้องขอความเมตตาจากเขา แต่ทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับทำให้โลกทัศน์ของประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบต้องสั่นคลอนอย่างรุนแรง รันไม่ได้นั่งลงเพื่อเปิดอ่านเอกสารทีละแผ่นเหมือนที่คนปกติเขาทำกัน มือเรียวบางคว้าปากกาแสงขึ้นมาสองด้ามในเวลาเดียวกัน จากนั้น รันก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาคมกวาดมองตัวอักษรนับพันที่เรียงรายอยู่บนกระดาษแต่ละแผ่นด้วยความเร็วสูงจนน่าเหลือเชื่อ ราวกับสแกนเนอร์มนุษย์ที่กำลังบันทึกข้อมูลเข้าสู่ฮาร์ดไดรฟ์ *แคว่ก... พรึบ! แคว่ก... พรึบ!* เสียงพลิוףกระดาษดังระรัวติดต่อกันราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคารab มือทั้งสองข้างของรันเคลื่อนไหวอย่างอิสระและรวดเร็วจนเกิดเป็นภาพติดตา มือซ้ายเซ็นอนุมัติและจัดหมวดหมู่เอกสารงบประมาณ ขณะที่มือขวากรอกข้อมูลและแก้ไขข้อผิดพลาดในบันทึกข้อพิพาทได้อย่างแม่นยำไร้ที่ติ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความพลิ้วไหว สง่างาม และเด็ดขาด ราวกับวาทยากรผู้กำลังควบคุมวงออเคสตราขนาดใหญ่ คิรินที่นั่งมองอยู่ถึงกับชะงักค้าง แท็บเล็ตในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? มนุษย์ที่ไหนจะอ่านหนังสือและประมวลผลข้อมูลความหนาขนาดนั้นได้ด้วยความเร็วระดับแสงแถมยังถูกต้องครบถ้วนโดยไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ! เวลาผ่านไปเพียงแค่ยี่สิบนาที... ห้องสภานักเรียนก็กลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง *แปะ...* เสียงวางปากกาแสงลงบนโต๊ะดังขึ้นเบาๆ แต่กลับสะท้อนก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงบ กองเอกสารที่เคยสูงท่วมหัว บัดนี้ถูกจัดเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยแบ่งเป็นหมวดหมู่อย่างสวยงามไร้ที่ติอยู่ริมโต๊ะทำงาน รันยืนยืดตัวขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับบิดขี้เกียจเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า ใบหน้าหวานระบายรอยยิ้มพึงพอใจ รันกวาดสายตากลับมามองชายหนุ่มผู้ นั่งอึ้งตาค้างเป็นรูปปั้นหินอยู่ที่เก้าอี้ประธาน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบชวนหมั่นไส้ "เรียบร้อยแล้วค่ะท่านประธาน... ใช้เวลาไปแค่สิบเก้านาทีกับอีกสี่สิบวินาทีเอง หวังว่ามาตรฐานของสภานักเรียนจะไม่ได้มีดีแค่นี้หรอกนะคะ ไม่งั้นฉันคงต้องขอตัวไปนอนกลางวันเพราะความน่าเบื่อแล้วล่ะค่ะ" คิรินนิ่งอึ้งไปสนิท สมองของชายหนุ่มอัจฉริยะผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใครต้องประมวลผลใหม่อย่างยากลำบาก เขากวาดสายตาตรวจเช็คเอกสารกองนั้นอย่างรวดเร็ว และพบว่า... ทุกตัวเลข ทุกคำวินิจฉัย และการลงนาม ถูกต้องแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างน่าเหลือเชื่อ ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว! ความรู้สึกพ่ายแพ้ผสมผสานกับความประหลาดใจพุ่งพล่านขึ้นมาในอกของคิรินเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่วินาทีที่ริมฝีปากหยักกำลังจะเอ่ยปากยอมรับความพ่ายแพ้นั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นในหัวของรันกลับไม่ได้มาจากภารกิจเมื่อครู่ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสีแดงเลือดหมูที่รันไม่เคยได้ยินมาก่อน หน้าต่างระบบสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริกราวกับมีชีวิต [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการบุกรุกจากพลังงานแปลกปลอมในระบบโครงข่ายสถาบัน!] [คำเตือน: รหัสผ่านห้องใต้ดินที่ท่านครอบครองกำลังถูกเข้าถึงจากบุคคลปริศนา และในขณะนี้... ประตูห้องลับที่ท่านควรจะเปิดในยามค่ำคืน ได้ถูกใครบางคน 'เปิดออก' ก่อนเวลาอันควรแล้ว!] รันหุบยิ้มทันที แววตากวนๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดอย่างฉับพลัน ขณะที่คิรินซึ่งสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของเด็กตรงหน้า ก็ขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัย "เกิดอะไรขึ้น... ทำไมหน้าซีดแบบนั้น?" คิรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นความระแวง รันหันขวับกลับมาสบตากับประธานนักเรียนหนุ่มนิ่ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที "ท่านประธานคะ... ถ้าฉันบอกว่าใต้สถาบันแห่งนี้ไม่ได้มีแค่เอกสารเก่าๆ แต่มันมี 'บางอย่าง' ที่กำลังตื่นขึ้นมาล่ะคะ... คุณคิดว่าเราควรจะวิ่งหนี หรือลงไปต้อนรับมันดีล่ะคะ?" ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรันและคิรินนะคะ หวังว่าความสนุกในบทนี้จะทำให้ทุกท่านประทับใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!