ข่าวลือแพร่สะพัดในสถาบัน

“ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะไปเอาของพรรค์นั้นมาจากไหน แต่รัน... กฎของสถาบันเซนต์ลูเซียน่ามีไว้เพื่อควบคุมความปลอดภัย ไม่ใช่ให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้มาตั้งตัวเป็น ‘พ่อค้าเถื่อน’ เปิดร้านขายยาในห้องเรียนแบบนี้” เสียงเย็นเยียบของไคจินดังก้องไปทั่วห้องชมรมที่เงียบเชียบ เขายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะไม้โอ๊ก สายตาคมกริบคู่สวยภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งมาที่รัน ผู้ซึ่งกำลังนั่งอมยิ้ม มือเรียวคอยคัดแยกขวดแก้วบรรจุของเหลวสีมรกตใสลงในกล่องอย่างใจเย็น รันเงยหน้าขึ้น สบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาทะเล้นแต่แฝงความนัย “ประธานครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ประธานคะ กฎมีไว้เพื่อคนที่ไม่รู้วิธีจัดการกับปัญหา แต่สำหรับคนที่นี่ ยาของฉันคือ ‘ทางออก’ ของความเจ็บปวดต่างหาก หรือว่าประธานอิจฉาที่ฉันขายดีกว่าขนมในร้านสวัสดิการคะ?” ไคจินชะงักไปเล็กน้อย กรามของเขาขบเข้าหากันแน่น ความโกรธเคืองที่พยายามเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีสุขุมเริ่มสั่นคลอน “ฉันไม่ได้อิจฉา แต่สิ่งที่เธอทำมันกำลังก่อให้เกิดความวุ่นวาย พวกเด็กปีหนึ่งเริ่มทิ้งบทเรียนเพื่อมาเข้าคิวรอซื้อยาของเธอ จนอาจารย์ที่ปรึกษาเริ่มบ่นเรื่องการเรียนตกลง” “ก็แค่ยาแก้ปวดลดไข้สูตรพิเศษผสมสมุนไพรบำรุงสมองนิดหน่อยค่ะ ไม่ได้มีสารต้องห้ามสักนิด” รันไหวไหล่พลางปิดฝาขวดสุดท้าย “อีกอย่าง... คนที่ซื้อไปเขาก็เอาไปใช้เรียนหนังสือหนักขึ้นไม่ใช่หรือคะ? ความฉลาดมักมาพร้อมกับความเหนื่อยล้า ฉันแค่เป็นผู้ช่วยอำนวยความสะดวกในฐานะเพื่อนนักเรียนที่แสนดีเท่านั้นเอง” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะคว้ามีดมาหั่นได้ รันรู้ดีว่าคำว่า ‘ยา’ ของเขามันเกินขอบเขตของยาสามัญไปไกล ระบบที่เขาครอบครองอยู่ช่วยปรับแต่งสูตรเคมีในขวดแก้วพวกนี้ให้มีประสิทธิภาพเหนือชั้น จนใครที่ได้ลองต่างก็ต้องบอกต่อแบบปากต่อปาก ทว่าความสำเร็จมักมาพร้อมกับหนามกุหลาบ ทันใดนั้น ประตูห้องชมรมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง กลุ่มนักเรียนหญิงห้าคนที่ดูการแต่งกายก็รู้ว่าเป็นลูกคุณหนูระดับสูงก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง นำหน้าโดย ‘วาเนสซ่า’ ทายาทตระกูลธุรกิจยาข้ามชาติที่โด่งดังที่สุดในประเทศ “รัน! เธอจะขายของลอกเลียนแบบพวกนี้ไปถึงเมื่อไหร่!” วาเนสซ่าแผดเสียง ดวงตาคู่สวยถลึงมองกล่องยาสีมรกตบนโต๊ะ “รู้ไหมว่าสิ่งที่เธอทำมันทำให้สินค้าของตระกูลฉันถูกตั้งคำถาม? พวกเด็กๆ เริ่มบอกว่ายาของฉันไม่มีประสิทธิภาพเท่าของ ‘ยาผีบอก’ ของเธอ!” รันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ได้เปรียบเล็กน้อยทำให้เขามองลงไปอย่างเหนือกว่า “ยาผีบอกเหรอคะ? ฟังดูคลาสสิกดีนะ แต่ถ้ามันดีกว่าของตระกูลวาเนสซ่าจริงๆ นั่นไม่ใช่ความผิดของฉันหรอกค่ะ มันเป็น ‘ทางเลือก’ ของผู้บริโภคต่างหาก คุณหนูวาเนสซ่าควรจะกลับไปปรับปรุงสูตรยาที่บ้านนะคะ แทนที่จะมาโวยวายใส่ฉันที่นี่” เสียงฮือฮาดังขึ้นจากนักเรียนที่มุงดูอยู่หน้าห้อง ไคจินขมวดคิ้วแน่น เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ ระบบในตัวรันกำลังทำงาน... เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังงานประหลาดที่หมุนวนรอบตัวเด็กหนุ่ม มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์หรือพลังจิตทั่วไป แต่มันคือ ‘ความซวย’ ที่ถูกปรุงแต่งขึ้นมาอย่างแยบยล วาเนสซ่าหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห เธอพุ่งเข้ามาหมายจะปัดกล่องยาเหล่านั้นทิ้ง ทว่าจังหวะนั้นเอง ระบบในหัวของรันก็แจ้งเตือนขึ้นทันที [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามทำลายทรัพย์สินและก่อเหตุวิวาท] [ภารกิจทางเลือก: ทำให้คู่กรณี ‘เสียอาการ’ จนต้องถอยทัพไปด้วยความอับอาย] [รางวัล: แต้มวิวัฒนาการระดับสูงสุด + เครื่องรางความโชคดี (ใช้แล้วจะทำให้คู่ต่อสู้พูดความจริงโดยไม่ตั้งใจ)] รันยิ้มหวาน หยิบขวดแก้วขึ้นมาขวดหนึ่งแล้วโยนขึ้นลงอย่างสบายใจ “ถ้าคุณหนูจะพังมัน ก็เชิญนะคะ แต่บอกไว้ก่อนนะว่าขวดนี้มีค่ามากกว่าค่าขนมของเธอทั้งเดือน และถ้ามันแตก... ผลข้างเคียงที่จะเกิดขึ้นกับคนที่อยู่ใกล้ที่สุด อาจจะเป็นอาการ ‘จามไม่หยุด’ ไปสามวันสามคืน ซึ่งแน่นอนว่าฉันไม่รับผิดชอบนะ” วาเนสซ่าชะงักกึก ความกลัวแวบเข้ามาในใจเธอ ใครๆ ก็รู้ว่ารันเป็นพวกแปลกที่คาดเดาไม่ได้ ข่าวลือเรื่อง ‘ยาคำสาป’ ที่รันเคยปล่อยหลุดออกมาทำเอาอาจารย์ปกครองยังต้องกุมขมับ “เธอขู่ฉันเหรอ!” วาเนสซ่ากัดฟันกรอด “ไม่ได้ขู่ค่ะ แค่เตือนในฐานะผู้เชี่ยวชาญ” รันก้าวเข้าไปใกล้จนเกือบชิด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นนิ่งลึกและกดดัน “อยากรู้ไหมคะว่าทำไมยาของฉันถึงขายดี? เพราะมันใส่ ‘ความจริงใจ’ ลงไปมากกว่า ‘ผลกำไร’ ไงล่ะ... คนที่มองหาแต่เงินมักจะมองข้ามคุณภาพ แต่คนที่มองหาทางออก เขาจะเห็นคุณค่าของสิ่งที่ฉันทำเสมอ” วาเนสซ่าตัวสั่นด้วยความโกรธและอับอาย เธอหันไปมองไคจินที่ยืนนิ่ง “ประธาน! จัดการเขาซิคะ! กฎของสถาบันอยู่ที่ไหน!” ไคจินนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองสลับระหว่างท่าทางมั่นใจเกินตัวของรันกับความโกรธจัดของวาเนสซ่า ในใจของประธานหนุ่มผู้เคร่งครัดกลับเกิดความรู้สึกประหลาด... เขาไม่อยากเห็นรันถูกลากตัวไปลงโทษ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าสิ่งที่อีกฝ่ายทำมันผิดกฎเต็มประตู “วาเนสซ่า... การจะกล่าวหาใครว่าผิดกฎ เธอต้องมีหลักฐานว่าสินค้าของเขาเป็นอันตราย” ไคจินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความกดดันที่ทำให้วาเนสซ่าต้องถอยหลัง “ถ้าเธอไม่มีหลักฐาน การก่อความวุ่นวายในห้องชมรมถือเป็นความผิดฐานละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล” “ประธาน! นี่คุณเข้าข้างเขาเหรอ!” วาเนสซ่ากรีดร้องและสะบัดหน้าเดินหนีไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าขนลุก รันหันกลับมายิ้มให้ไคจิน “แหม... ขอบพระคุณนะคะประธานที่ช่วยเป็นเกราะป้องกันให้แบบนี้ ซึ้งใจจังค่ะ” ไคจินหันมามองรันด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น “อย่าเพิ่งดีใจไปรัน... เหตุการณ์วันนี้มันแค่จุดเริ่มต้น พวกตระกูลใหญ่ไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่ และถ้าฉันต้องจัดการเธอด้วยตัวเองในวันหน้า หวังว่าเธอจะเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ดีพอ” ขณะที่ไคจินกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง หน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังรันก็แตกละเอียดลงทันที! เสียงกระจกดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับควันสีดำที่พุ่งทะลุเข้ามาในห้อง กลิ่นไหม้แปลกประหลาดอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาจากรอยแตกของหน้าต่าง พร้อมกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก [ติ๊ง! ตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS: ‘ผู้คุมกฎแห่งเงา’ ปรากฏตัว!] [ภารกิจด่วน: รอดพ้นจากสถานการณ์นี้โดยไม่ให้ความลับของระบบถูกเปิดเผย มิฉะนั้น ระบบจะทำการ Self-Destruct ทันที!] รันมองชายปริศนาคนนั้น สายตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น นี่ไม่ใช่ศัตรูระดับนักเรียน... นี่มันหายนะที่แท้จริง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตื่นเต้นไปกับแผนการสุดป่วนของรันนะคะ หวังว่าความสนุกในบทนี้จะทำให้ทุกท่านประทับใจ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!