งานโรงเรียนที่เต็มไปด้วยวิญญาณ

"ถ้าคุณยังเดินเข้ามาใกล้วงสิญจน์อีกก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณยินยอมให้กระดาษยันต์อัคคีแผ่นนี้แปลงร่างเป็นขี้เถ้าไปพร้อมกับวิญญาณเร่ร่อนในตัวคุณนะครับ" น้ำเสียงของรินราบเรียบ เย็นเยียบ และปราศจากความล้อเล่นโดยสิ้นเชิง มือเรียวบางในชุดนักเรียนยับยู่ยี่เนื่องจากวิ่งวุ่นมาทั้งวันกำลังคีบยันต์สีชาดสองแผ่นไว้ระหว่างนิ้วชี้และนิ้วกลาง แสงไฟนีออนสีม่วงอมชมพูจากซุ้มห้องฉายหนังผีของชั้นมัธยมปลายปีที่สามสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขาจนดูราวกับภาพวาดของเทพแห่งความตายผู้เบื่อหน่ายโลก รอบตัวพวกเขาคือความโกลาหลระดับมหภาคของงานโรงเรียนประจำปี เสียงดนตรีอิเล็กทรอนิกส์จากเวทีใหญ่ดังกระฮึ่มจนพื้นคอนกรีตใต้รองเท้าผ้าใบสั่นสะเทือน กลิ่นหอมหวานของวาฟเฟิลเนยสดและน้ำมันทอดปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลของนักเรียนนับพันคนที่เบียดเสียดกันเดินชมบูธต่างๆ แต่รัศมีวงกลมรัศมีสามเมตรตรงนี้กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาของผู้คน—ไม่ใช่เพราะไม่มีใครอยากเข้ามา แต่เป็นเพราะ "เขตอาคมขודข้ำ" ที่รินกางไว้ด้วยเศษเหรียญโบราณหเหรียญและด้ายสายสิญจน์อาคมกำลังทำหน้าที่บิดเบือนการมองเห็นของคนธรรมดาอย่างแนบเนียน อาคิราห์ยืนพิงเสาปูนอยู่ด้านหลัง ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ รองประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนียบและรอยยิ้มสุภาพพิมพ์นิยมบัดนี้มีเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวด้วยความตื่นตัวระดับสูงสุด สันจมูกโด่งรั้นขยับเล็กน้อยยามสูดดมกลิ่นอายประหลาดที่ลอยมากับสายลมยามเย็น กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นอับชื้นของซากศพหรือกลิ่นธูปปรกติ แต่มันคือ "กลิ่นคาวสนิม" ของเลือดที่ถูกหมักหมมไว้ในความมืดมานานนับปี "มันไม่ได้มาคนเดียว ริน" อาคิราห์เอ่ยเสียงต่ำ มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทนักเรียนเพื่อกุมด้ามมีดสั้นอาคมที่ตระกูลส่งต่อกันมา "พลังงานรอบตัวเราลดฮวบลงไปสามสิบเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสองนาที อาคมพรางตาของนายกำลังจะเอาไม่อยู่แล้ว" "รู้ครับ ไม่ต้องบอกซ้ำหรอก" รินถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าหล่อเหลาแต่ติดจะขี้เกียจฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด "ให้ตายสิ วันนี้ควรจะเป็นวันที่ผมได้แอบไปนอนงีบหลังห้องพยาบาลเงียบๆ แท้ๆเชียว ทำไมวิญญาณอาฆาตพวกนี้ถึงขยันขันอาสามาออกบูธในงานโรงเรียนยิ่งกว่าเด็กนักเรียนแผนกศิลป์เสียอีกนะ" เบื้องหน้าของทั้งคู่ ร่างของเด็กสาวมัธยมปลายคนหนึ่งกำลังยืนนิ่งสนิท เธอสวมชุดนักเรียนที่เปียกโชกไปด้วยหยดน้ำสีดำสนิท เส้นผมยาวสลวยแนบลู่ไปกับแผ่นหลัง ผิวขาวซีดราดด้วยรอยช้ำสีม่วงคล้ำ ดวงตากลมโตคู่เดิมบัดนี้ไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ มีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิทที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงจิตของริน ร่างนั้นส่งเสียงกรีดแหลมเล็กเสียดแก้วหูออกมาเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งสองโดยตรง *“เอา... คืน... มา...”* เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด อาคิราห์นิ่วหน้าด้วยความอึดอัด พลังงานหยินสายหนึ่งพยายามพุ่งเข้ากัดกินสติสัมปชัญญะของเขา แต่ทว่า... ทันทีที่พลังงานนั้นแตะต้องผิวหนัง สายเลือดโบราณที่หลับใหลอยู่ภายในกายของรองประธานหนุ่มก็เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ แสงสีทองจางๆ วาบขึ้นที่หัวไหล่ขวาอย่างรวดเร็วก่อนจะจางหายไปในพริบตา อาคิราห์สะบัดศีรษะไล่ความมึนงงออกไปอย่างรวดเร็ว "นายเห็นเหมือนที่ผมเห็นใช่ไหม อาคิราห์?" รินถามโดยไม่ละสายตาจากเป้าหมาย "อืม รอยสักรูปดอกบัวสีดำที่ต้นคอของเธอนั่น..." อาคิราห์หรี่ตาลง วิเคราะห์สถานการณ์ด้วยความสุขุม "ไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่มันถูกควบคุมด้วย 'ยันต์สะกดวิญญาณมาร' ของสำนักนอกรีต หรือพูดง่ายๆ คือ... มีคนจongใจปล่อยมันหลุดออกมาเพื่อสร้างความวุ่นวายในงานโรงเรียนวันนี้โดยเฉพาะ" รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมปลาบฉายแววคมกริบที่หาดูได้ยาก "หึ กล้ามากนะที่มาเล่นสกปรกในอาณาเขตที่ผมเป็นคนตรวจดวงชะตาประจำปี แบบนี้มันหยามกันชัดๆ" สิ้นคำพูด รินก็ดีดนิ้วดังเป๊าะ! กระดาษยันต์อัคคีในมือลุกไหม้ขึ้นด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าสว่างวาบ เขาไม่ได้ขว้างมันใส่เด็กสาวตรงหน้า แต่กลับปักลงบนพื้นคอนกรีตทั้งสี่ทิศ สร้างเป็นกำแพงเพลิงโปร่งใสล้อมรอบร่างของวิญญาณร้ายเอาไว้ภายใน เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นขึ้นทันทีเมื่อเปลวไฟชำระล้างสัมผัสความมืดที่เกาะกุมวิญญาณเร่ร่อนนั้นออกไปทีละน้อย ควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าปะปนไปกับพลุเฉลิมฉลองงานโรงเรียนที่ถูกจุดขึ้นพอดิบพอดี แต่ทว่า... แทนที่สถานการณ์จะคลี่คลาย รินกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า บรรยากาศรอบตัวในรัศมีร้อยเมตรเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงดนตรี เสียงหัวเราะ และเสียงพูดคุยของเหล่านักเรียนนับพันคนรอบงานโรงเรียน... ค่อยๆ เงียบเสียงลงทีละน้อย เสียงฝีเท้าที่ควรจะครึกครื้นกลับกลายเป็นความเงียบสงัดราวกับป่าช้า หลอดไฟนีออนสีสันสดใสตามซุ้มต่างๆ กะพริบถี่รัวก่อนจะดับลงพร้อมกันทีละดวง ความมืดมิดกลืนกินแสงสว่างอย่างรวดเร็วราวกับมีสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์กำลังอ้าปากกลืนกินทุกสิ่ง "ริน..." เสียงของอาคิราห์เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุดเมื่อเขาหันไปมองรอบด้าน "นักเรียนคนอื่น... หายไปไหนหมดแล้ว?" รินหรี่ตามองผ่านความมืดที่แผ่ขยาย อาคณาเขตที่พวกเขาอยู่บัดนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ใช่แค่การอำพรางตา แต่เป็น "มิติซ้อนทับ" ระดับสูงที่ถูกกางขึ้นครอบคลุมพื้นที่จัดงานทั้งหมดไว้ภายในชั่วพริบตาเดียว บนเวทีใหญ่ที่ว่างเปล่า เงาร่างสีดำทะมึนร่างหนึ่งกำลังก้าวเดินออกมาจากความมืดมิด ร่างนั้นสวมชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ แต่ทว่า... บริเวณใบหน้ากลับไม่มีดวงตา จมูก หรือปาก มีเพียงรอยฉีกยิ้มกว้างถึงใบหูที่ถูกเย็บด้วยด้ายสีแดงสด ลมหายใจของมันส่งกลิ่นเหม็นเน่าของดินป่าช้าคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่รินคุ้นเคยก็เด้งขึ้นตรงหน้าด้วยแสงวาบเตือนภัยสีแดงฉาน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวอย่างต่อเนื่อง [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบภารกิจลับระดับ SSS - "พิธีบูชายัญร้อยวิญญาณในรั้วโรงเรียน"] [เงื่อนไข: กำจัดหรือผนึก 'แม่ทัพวิญญาณมาร' ภายในเวลา 30 นาทีก่อนที่เขตแดนจะกลืนกินวิญญาณของผู้บริสุทธิ์ทั้งหมด] [คำเตือนจากระบบ: พลังงานของเป้าหมายเกินขีดจำกัดความสามารถปัจจุบันของโฮสต์ 250% แนะนำให้ร่วมมือกับผู้ร่วมชะตากรรมเพื่อเอาชีวิตรอด] รินมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่ง ก่อนจะมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เขาหันไปสบตากับอาคิราห์ที่ยืนเตรียมพร้อมอยู่ข้างกายโดยไม่ต้องนัดหมาย "ดูท่าทางวันนี้ เราคงไม่ได้กลับบ้านไปนอนตามเวลาเดิมแล้วล่ะครับ รองประธานอาคิราห์" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย แต่มือกลับกระชับดาบไม้ประดับบูธที่คว้าติดมือมาแน่น จนข้อต่อกระดูกขึ้นสีขาว "ก็ดีเหมือนกัน..." อาคิราห์ปรายตามองเงาร่างที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับประกายแสงสีทองในดวงตาที่เริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ "ผมเองก็เบื่อคำสั่งนักเรียนระเบียบจัดเต็มทนแล้วเหมือนกัน... มาดูกันหน่อยสิว่าใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายไปเคาะประตูห้องปกครองก่อน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับความระทึกขวัญในบทนี้ด้วยกันนะครับ