รองประธานคนนั้น... ทำไมออร่าแรงจัง

กลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเก่าในห้องสมุดยามวิกาลไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ยิ่งเมื่อเงาร่างที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามานั้นมาพร้อมกับความกดอากาศที่ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เส้นขนบนต้นแขนของผมก็ลุกชันขึ้นพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดหมาย รินหรี่ตาลง มองผ่านกรอบแว่นสายตาที่เพิ่งหยิบขึ้นมาสวมเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างพลังงานตรงหน้า ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดสำรวจตั้งแต่ปลายรองเท้าหนังขัดมันขึ้นไปจนถึงเรือนผมสีดำสนิทที่รับกับใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม "ดึกป่านนี้แล้ว ห้องสมุดโรงเรียนมีกฎห้ามเข้าหลังสามทุ่มนะครับ... นักเรียนรุ่นน้อง" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเอ่ยขึ้น ทว่าทุกพยางค์กลับหนักแน่นจนสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน อาคิราห์ รองประธานนักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบและระเบียบวินัยขั้นสุดยอด ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลาย ทว่านัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับไร้ซึ่งประกายความขบขันใดๆ รินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ขยับตัวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อปรับมุมมองให้กว้างขึ้น ภายใต้สายตาที่คนทั่วไปมองเห็นแค่เด็กหนุ่มหน้าตาดีผู้เคร่งขรึม แต่สำหรับเนตรทิพย์ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชนของผม ภาพที่ปรากฏกลับน่าตกตะลึงยิ่งกว่า ออร่ารอบตัวของอาคิราห์ไม่ได้เป็นสีขาวนวลหรือสีเทาหม่นตามปกติของมนุษย์ทั่วไป แต่มันคือกลุ่มก้อนพลังงานสีทองปนครามเข้มที่หมุนวนรอบตัวราวกับพายุหมุนขนาดย่อม เปลวเพลิงสีครามจางๆ แผ่พุ่งออกมาจากแผ่นหลังทุกครั้งที่เขากล่าววาจา แรงกดดันระดับนี้... มันไม่ใช่แค่คนดวงแข็งธรรมดา แต่มันคือสายเลือดโบราณที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ "กฎเหรอครับ? ถ้าผมจำไม่ผิด รองประธานคนเก่งเองก็ไม่ได้ถือบัตรอนุญาตพิเศษในมือตอนนี้เหมือนกันนี่ครับ" ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปาก พยายามซ่อนความตื่นตัวไว้ใต้ท่าทีขี้เกียจตามเคย "อีกอย่าง... ของเล่นชิ้นใหม่ของคุณเมื่อครู่ เกือบจะทำให้ผมหูหนวกไปตลอดชีวิตแล้วนะ" สายตาของผมเหลือบไปมองรอยแยกบนพื้นไม้ไผ่ไม่ไกลจากจุดที่อาคิราห์ยืนอยู่ ที่นั่นยังมีเศษซากพลังงานยันต์อาคมที่ถูกทำลายกระจัดกระจายอยู่ อาคิราห์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากแต่มันไม่ไปถึงดวงตา "ปากกล้าดีนี่... ริน จากห้อง ม.5/2 คนที่อาจารย์ฝ่ายปกครองบอกว่าช่วงนี้ดวงตกจนวิญญาณเร่ร่อนต้องมาสิงสถิต แต่เท่าที่ผมเห็นเมื่อกี้ คุณไม่ได้ดูเหมือนคนดวงตกเลยสักนิด" "คนเราก็ต้องมีมุมที่พึ่งพาตัวเองได้บ้างสครับ" ผมยักไหล่ เดินเข้าไปใกล้ชั้นหนังสือเก่าเพื่อลดระยะห่าง ทว่าประสาทสัมผัสทุกส่วนกลับตื่นตัวถึงขีดสุด เมื่อเข้าใกล้ในระยะไม่ถึงสามเมตร กลิ่นอายเฉพาะตัวของอาคิราห์ก็ยิ่งชัดเจนขึ้น มันให้ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่ใกล้กับเสาหลักผนึกมารที่กำลังสั่นคลอน พลังงานในตัวของเขาร้อนรุ่มและดุดัน ราวกับเสือโคร่งที่กำลังจำศีลและรอเวลาลืมตาตื่น ระบบแจ้งเตือนสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าผมทันทีโดยไม่ต้องเรียกหา: [ตรวจพบเป้าหมายพิเศษ: อาคิราห์ (สายเลือดผู้ปราบปีศาจตระกูลอัคคีทมิฬ)] [ระดับอันตราย: สูงมาก (พลังยังไม่ถูกปลุกสมบูรณ์)] [คำแนะนำ: หลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง ใช้ความระมัดระวังในการร่วมมือ] รินกะพริบตาไล่หน้าต่างระบบออกไปในใจ พลางคิดว่านี่มันตลกสิ้นดี อุตส่าห์หนีคดีวิญญาณอาฆาตในตึกร้างมาได้ ดันต้องมาติดแหงกอยู่กับเตาปฏิกรณ์ปรมาณูเคลื่อนที่ได้ซะอย่างนั้น "แล้วคุณล่ะครับ รองประธาน... ดึกดื่นแบบนี้ นอกจากจะมาตรวจความเรียบร้อย ยังแอบพกเครื่องรางตระกูลเก่าแก่ติดตัวมาด้วยเหรอครับ หรือว่าแถวนี้จะมีวิญญาณเร่ร่อนตัวไหนถูกใจคุณเป็นพิเศษจนต้องตามมาดูแล" ผมแกล้งเอ่ยแซว หยั่งเชิงดูปฏิกิริยาของอีกฝ่าย อาคิราห์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาสีเทาเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ผมซ่อนไว้เบื้องหลังแว่นตากหนาเตอะ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติักตอก "ผมไม่ได้สนใจวิญญาณเร่ร่อนหรอกครับ..." อาคิราห์ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวผมอย่างรวดเร็ว ชนิดที่ผมเกือบจะถอยหลังหลบตามสัญชาตญาณ ใบหน้าของเขาโน้มลงมาเล็กน้อยจนได้กลิ่นจางๆ ของสนและสายฝน "แต่ผมสนใจ... คนที่สามารถมองทะลุผ่านยันต์ผนึกของผมได้ตั้งแต่แรกเห็นต่างหาก" ปลายนิ้วเรียวยาวของรองประธานยื่นมาแตะที่กรอบแว่นของผมเบาๆ ก่อนที่เขาจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ "คุณเป็นใครกันแน่... ริน?" ติ๊ง! [ภารกิจลับระดับ A: เปิดอกเจรจากับผู้สืบทอดสายเลือดปราบปีศาจ ถูกปลุกแล้ว] [เงื่อนไข: หากปฏิเสธการร่วมมือ พลังงานในตัวอาคิราห์จะเกิดการระเบิดย้อนกลับและทำลายพื้นที่รัศมี 50 เมตร] [เวลาที่เหลือ: 00:59] ตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานนับถอยหลังกะพริบวับๆ อยู่เหนือศีรษะของอาคิราห์ รินสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่เม้มเข้าหากันแน่น รอยยิ้มฝืนๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าขณะที่ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงตรงๆ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับเส้นทางสายมูเตลูสุดป่วนนี้นะครับ