ระบบภารกิจด่วน: เคลียร์พื้นที่

"ถ้านายยังขยับช้ากว่านี้อีกสามวินาที ฉันเกรงว่าหน้าหล่อ ๆ ของนายคงได้กลายเป็นที่เขี่ยบุหรี่ของภูตพรายไร้หน้าตนนั้นไปแล้วนะครับ คุณรองประธาน" น้ำเสียงติดจะเย้าแหย่แต่แฝงความตึงเครียดของรินดังขึ้น เหนือน้ำเสียงนั้นคือเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของอาคิราห์ ร่างสูงโปร่งของรองประธานนักเรียนทรุดตัวลงพิงกับเสาคอนกรีตเก่าคร่ำคร่าของอาคารจอดรถร้าง แขนเสื้อนักเรียนสีขาวชุ่มโชกไปด้วยคราบเหงื่อและรอยเลือดสีดำคล้ำที่ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ราวกับซากสัตว์ตาย อาคิราห์กัดฟันแน่น มือข้างที่ถือดาบอาคมสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะพลังงานไสยเวทในร่างกายที่กำลังตีรวนอย่างหนักหน่วง สายเลือดตระกูลผู้ปราบปีศาจที่หลับไหลมานับร้อยปีในตัวเขากำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ผ่านความเจ็บปวดราวกับกระดูกทุกท่อนกำลังถูกบดละเอียด "นาย... พูดมากเกินไปแล้วริน" อาคิราห์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบมองตรงไปยังเบื้องหน้า เบื้องหลังม่านหมอกสีดำทึบที่แผ่ขยายตัวราวกับสิ่งมีชีวิต มีเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงลากโซ่ตรวนดังระงม บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าเริ่มมีรอยร้าวแตกออกเป็นทางยาว พร้อมกับอักขระโบราณสีเลือดที่ผุดขึ้นมาจากรอยแยกเหล่านั้น นี่ไม่ใช่การปราบวิญญาณเร่ร่อนธรรมดา แต่มันคือ "เขตอาคมกักวิญญาณ" ระดับภัยพิบัติที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดปากทุกคนที่บังเอิญล่วงความลับของคดีนี้ [ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงเตือนจากระบบภารกิจด่วน!] หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าของริน ตัวหนังสือสีทองวิ่งพล่านด้วยความเร็วสูง บ่งบอกถึงสถานการณ์ที่วิกฤตถึงขีดสุด [ภารกิจเร่งด่วน: เคลียร์พื้นที่อาคารจอดรถร้างเขต 4] [เงื่อนไข: กำจัดวิญญาณแค้นระดับ A (จำนวนตน: 1) และบริวาร (จำนวนตน: 15) ภายในเวลาจำกัด] [เวลาที่เหลือ: 03 นาที 42 วินาที...] [บทลงโทษหากล้มเหลว: วิญญาณของโฮสต์และผู้ติดตามจะถูกผนึกถาวรในเขตอาคม กลายเป็นส่วนหนึ่งของมิติสนธยาตลอดกาล] รินปรายตามองตัวเลขถอยหลังที่กำลังกระพริบเตือนสีแดงฉาน รอยยิ้มกวน ๆ ที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้ดวงตกหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาสีดำสนิทที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยประกายความคิดคำนวณอย่างเฉียบคม นิ้วมือเรียวยาวสะบัดขึ้นกลางอากาศ วาดอักขระยันต์คุ้ม24 ดวงในพริบตาเดียว "สามนาทีกับสี่สิบวินาทีเหรอครับระบบ... ช่างใจร้ายเสียจริง อย่างน้อยก็น่าจะให้เวลาไปซื้อกาแฟสักแก้วก่อนสิ" รินพึมพำเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าออกไปยืนขวางหน้าอาคิราห์ที่กำลังพยายามพยุงตัวลุกขึ้น มือข้างขวาของรินควักกระดาษยันต์สีทองอร่ามออกมาสามแผ่น หนักหน่วงและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังปราณบริสุทธิ์ที่หาได้ยากในยุคปัจจุบัน "อาคิราห์" รินเอ่ยเรียกเสียงเรียบโดยไม่หันกลับไปมอง "นายจำที่ฉันเคยบอกได้ไหม ว่าพลังตระกูลของนายมันเหมือนกับเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน?" อาคิราห์ขมวดคิ้วแน่น "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเล่นมุกเปรียบเทียบนะริน!" "ฉันไม่ได้เล่นมุกครับ" รินหันกลับมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้ แววตาคู่นั้นจริงจังจนอาคิราห์ต้องชะงัก "พลังในตัวนายกำลังจะระเบิดออกเพราะแรงกดดันจากอาคมฝั่งตรงข้าม ถ้าปล่อยให้มันระเบิดออกมาแบบไร้ทิศทาง นายจะกลายเป็นปีศาจเสียเอง... แต่ถ้านายยอมส่งพลังสายนั้นมาให้ฉันยืมใช้เป็นเชื้อเพลิงชั่วคราว..." รินเว้นจังหวะ ปลายเท้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เสียงคำรามต่ำ ๆ จากเงาดำขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากความมืดดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลพัดกระโชกจนเส้นผมของทั้งสองคนปลิวไสว "...เราจะเคลียร์พื้นที่นี้ให้จบภายในหนึ่งนาทีครับ" สิ้นคำพูดของริน เงาดำมหึมานั้นก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง ร่างของภูตพรายไร้หน้าที่มีความสูงกว่าสามเมตร กรงเล็บยาวเฟื้อยที่อาบไปด้วยเลือดและคราบน้ำเหลืองพุ่งตรงมาหมายจะปลิดชีพพวกเขาทั้งสองในคราวเดียว อาคิราห์เบิกตากว้าง สัญชาตญาณดิบในสายเลือดสั่งให้เขายกดาบขึ้นตั้งรับ แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเกินกว่าจะขยับทัน ก่อนที่กรงเล็บมรณะจะถึงตัว มืออุ่น ๆ ของรaliก็คว้าเข้าที่ข้อแขนของเขาอย่างรวดเร็ว กระแสพลังงานอุ่นวาบสายหนึ่งไหลทะลักจากฝ่ามือของรินเข้าสู่ร่างของอาคิราห์ ราวกับกุญแจที่ไขประตูบานใหญ่ที่ปิดตายมานานแสนนาน พลังงานมหาศาลที่เคยปั่นป่วนในกายของรองประธานหนุ่มสงบลงในพริบตา ก่อนจะถูกดึงดูดและถ่ายเทไปยังร่างของรินจนหมดสิ้น [การเชื่อม24กระแสจิตสำเร็จ!] [ค่าพลังไสยเวทของโฮสต์พุ่งสู่ขีดจำกัดสูงสุด!] [เปิดใช้งานวิชาลับ: ค่ายกลอัคคีพิฆาตมาร] รินประกบฝ่ามือเข้าหากัน ดวงตาสีดำสนิทพลางเปลี่ยนเป็นประกายสีทองเจิดจ้า อักขระยันต์สีทองทั้งสามแผ่นในมือลุกไหม้กลายเป็นเปลวเพลิงสีครามบริสุทธิ์ รัศมีพลังกดดันแผ่ขยายออกไปจนทำให้ม่านหมอกสีดำรอบอาคารจอดรถระเหยกลายเป็นไอในพริบตา "อย่าคิดว่าจะรังแกเด็กนักเรียนในความดูแลของฉันได้ตามใจชอบนะครับ" รินสะบัดมือออกไปเบื้องหน้า เปลวเพลิงสีครามพุ่งทะยานออกไปเป็นรูปมังกรเพลิงคำรามกึกก้อง มันพุ่งเข้าปะทะกับร่างของภูตพรายไร้หน้าและบริวารนับสิบตนอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้องโหยหวน มีเพียงเสียงระเบิดกัมปนาทและการสลายตัวของกลุ่มควันสีดำที่ถูกชำระล้างจนสะอาดหมดจด [ติ๊ด! ภารกิจสำเร็จลุล่วงก่อนเวลา!] [เวลาที่เหลือ: 02 นาที 15 วินาที] [รับรางวัล: แต้มวิญญาณ +500, ชิ้นส่วนปริศนาแห่งบันทึกโบราณ (1/4)] ความเงียบสงบกลับคืนสู่อาคารจอดรถร้างอีกครั้ง กลิ่นอายความชั่วร้ายจางหายไปจนแทบไม่เหลือร่องรอย อาคิราห์ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วงแต่ความเจ็บปวดก่อนหน้าได้หายไปจนหมดสิ้นแล้ว เขามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่ซับซ้อน รินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเซถอยหลังเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมขมับ ใบหน้าขาวเนียนซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด การยืมพลังระดับนั้นมาใช้ในคราวเดียวสร้างภาระให้กับร่างกายเกินกว่าที่คาดไว้ "นายไหวไหมริน?" อาคิราห์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล รินหันกลับมาส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้ตามเคย พร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ "สบายมากครับคุณรองประธาน... แค่รู้สึกเหมือนเพิ่งวิ่งมาราธอนมาสามรอบติดเอง" ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้พักหายใจหายคอ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ควรจะเงียบไปแล้ว กลับดังขึ้นอีกครั้ง... แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนสีแดงหรือสีทอง แต่มันเป็น "เสียงเตือนสีดำสนิท" ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในระบบ [คำเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด (Omega Level)] [ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลที่สาม...] [เป้าหมาย: เจ้าของวิญญาณแค้นที่ถูกกำจัดเมื่อครู่ กำลังถูกควบคุมโดย "ผู้ชักใยเบื้องหลัง" ตัวจริง] [เสียงกระซิบจากความมืด: "ขอบใจนะเด็กน้อย ที่ช่วยเปิดทางให้ฉันได้เจอกับเขา..."] สิ้นเสียงแจ้งเตือนนั้น พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง เงาส이สีดำทึบที่หนาแน่นยิ่งกว่าเดิมผุดขึ้นมาจากพื้นดิน และตรงใจกลางเงานั้น... มีรองเท้าหนังสีดำขัดมันคู่หนึ่งก้าวออกมา พร้อมกับเสียงปรบมือช้า ๆ ที่ดังก้องกังวานไปทั่วความเงียบงัน "ฝีมือไม่เลวเลยนี่... เด็กน้อยแห่งสำนักเข็มทิศมองวิญญาณ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันลี้ลับนี้ร่วมกันนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ