ทฤษฎีสมคบคิดในสภานักเรียน

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารเก่าผสมกับกลิ่นหมึกพิมพ์ราคาถูก ลอยอวลอยู่ในห้องเก็บพัสดุชั้นใต้ดินของอาคารสภานักเรียน แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ส่งเสียงฮัมต่ำในลำคอราวกับเครื่องจักรที่ใกล้หมดอายุขัย รินย่อตัวลงนั่งยองๆ นิ้วเรียวยาวคีบแผ่นกระดาษรายงานงบประมาณกิจกรรมค่ายอาสาเมื่อเทอมที่แล้วขึ้นมาพลิกดูผ่านแสงจากหน้าจอสมาร์ทโฟน ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ตัวเลขหลักล้าน "งบประมาณจัดซื้ออุปกรณ์ปัดรังควานและเครื่องราง 50,000 บาท... น่าสนใจดีนี่ครับ สำหรับโรงเรียนที่ประกาศตัวว่าเป็นสถานศึกษาปลอดไสยศาสตร์" รินพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความเย้ยหยัน เอกสารชุดนี้ไม่ได้ถูกจัดทำขึ้นโดยชมรมรักษ์โลกหรือชมรมดนตรีสากล แต่มันถูกอนุมัติโดยตรงจาก "ห้องทำงานประธานสภานักเรียน" ที่อยู่เบื้องบนขึ้นไปสามชั้น และที่สำคัญที่สุดคือ ลายเซ็นกำกับในช่องอนุมัติสุดท้ายนั้น เป็นลายมือบรรจงที่คุ้นตาเสียยิ่งกว่าอะไร แอ๊ด... เสียงบานประตูเหล็กส่งเสียงเอี๊ยดอาดในความเงียบ รินดีดตัวลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายกำยันต์กระดาษสาที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อกั๊กแน่น ขณะที่ดวงตาสะท้อนภาพร่างสูงโปร่งของอาคิราห์ที่ก้าวเข้ามาในความสลัว รองประธานนักเรียนหนุ่มอยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อยไร้รอยยับ ทว่าแววตาที่มองตรงมากลับว่างเปล่าและเย็นชาจนน่าประหลาด "นายมาทำอะไรที่นี่ ริน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่มั่นคง "ผมก็แค่มาหาความจริงบางอย่างที่มันถูกกวาดซุกไว้ใต้พรมครับ อาคิราห์" รินหันกลับไปเผชิญหน้า พร้อมกับชูแผ่นเอกสารในมือขึ้น "นายรู้เรื่องพิธีกรรมดูดกลืนพลังวิญญาณที่สนามฟุตบอลเมื่อสัปดาห์ก่อนใช่ไหม... ไม่สิ ไม่ใช่แค่รู้ นายเป็นคนเซ็นอนุมัติให้ใช้พื้นที่ตรงนั้นต่างหาก" อาคิราห์ไม่ตอบทันที เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนซีเมนต์ดังสะท้อนก้อง บรรยากาศรอบตัวของรองประธานหนุ่มเริ่มแผ่ไอเย็นเยียบออกมาทีละน้อย เป็นไอพลังงานสีดำจางๆ ที่คนทั่วไปมองไม่เห็น แต่มันชัดเจนเสียจนรินต้องกระชับยันต์ในมือแน่นขึ้น "นายฉลาดเกินไป ริน" อาคิราห์หยุดยืนห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือ "และความฉลาดเนี่ยแหละที่จะฆ่านาย" "คำก็ฉลาด สองคำก็ฆ่า... พูดไพเราะแบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อยครับ" รินหัวเราะในลำคอ แม้สถานการณ์จะบีบคั้นจนเหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผม แต่รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้ากลับไม่ได้ลดลงเลย "แต่บอกไว้ก่อนนะว่าผมไม่ใช่พวกชอบตกเป็นเหยื่อ ยิ่งรู้ว่าคนในสภานักเรียนมีส่วนเกี่ยวข้องกับไสยเวทสายดำแบบนี้ ผมยิ่งต้องขุดคุ้ยให้ถึงรากถึงโคน" พริบตาเดียว อาคิราห์พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือหนาคว้าเข้าที่ปกเสื้อของรินอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของรินกระแทกเข้ากับชั้นวางเอกสารเหล็กเต็มแรง จนแฟ้มกระดาษนับร้อยร่วงหล่นกระจายเกลื่อนพื้น ทว่าในจังหวะเสี้ยววินาทีนั้น รินไม่ได้ตื่นตระหนก เขาสะบัดข้อมือซ้ายอย่างรวดเร็ว แปะยันต์อัคคีชำระบาตรเข้าที่ต้นแขนของอาคิราห์ทันที เปรี๊ยะ! เสียงประทุของพลังงานดังสนั่น พร้อมกับประกายไฟสีแดงวาบขึ้น อาคิราห์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาที่เคยว่างเปล่าฉายแววเจ็บปวดวูบหนึ่ง ก่อนที่พลังงานสีดำมืดจะระเบิดออกมาจากร่างของเขา กระแทกรินกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว รินกัดฟันกรอด รับรู้ได้ถึงรสคาวเลือดที่เอ่อ뢰งในช่องปากจากการกระแทกเมื่อครู่ "นายควบคุมตัวเองไม่ได้... หรือจริงๆ แล้ว ตั้งแต่แรก นายไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรากันแน่ อาคิราห์?" รินใช้หลังมือปาดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาหรี่มองเพื่อนร่วมทางที่ตอนนี้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เงาดำทะมึนก่อตัวขึ้นด้านหลังของอาคิราห์ รูปร่างของมันบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์ประหลาดที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่จ้องมองมายังริน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ สัญลักษณ์ที่สลักอยู่บนหน้าอกของปีศาจตนนั้น... มันคือตราสัญลักษณ์ประจำตัวของประธานสภานักเรียนที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสามวันก่อน! หน้าจอสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของรินสั่นเตือนรุนแรง หน้าจอแสดงข้อความจากระบบภารกิจที่เด้งขึ้นมาด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่: [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานระดับวิกฤต - ภัยคุกคามจาก "ผู้ถือครองพันธสัญญาโลหิต" ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ความจริงเบื้องหลังสภานักเรียน] [คำเตือน: เป้าหมายตรงหน้าไม่ใช่เพื่อนของคุณอีกต่อไป... และบุคคลที่สามกำลังเดินมาถึงหน้าประตูห้องใต้ดินแห่งนี้แล้ว] เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่บันไดทางลง พร้อมกับเสียงบิดกลอนประตูจากด้านนอกที่กำลังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในบทนี้นะครับ