กับดักในห้องนาฏศิลป์

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบน้ำมันตลบอบอวลจนแสบจมูก ทัศนียภาพภายในห้องนาฏศิลป์ของโรงเรียนยามวิกาลบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกสาดด้วยน้ำร้อน เงาสะท้อนจากกระจกเงาบานใหญ่ด้านหน้าไม่ได้สะท้อนภาพของรินและอาคิราห์ หากแต่สะท้อนเงาของอสุรกายไร้หน้าหลายสิบตนที่กำลังเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณดิบเถื่อน "ริน..." เสียงของอาคิราห์เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัว มันไม่ใช่เสียงของเด็กหนุ่มผู้เงียบขรึมคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นเสียงประสานสองเสียงที่ซ้อนทับกันอย่างน่าขนลุก "ดูเหมือนว่า... นายจะต้องเปลี่ยนแผนแล้วล่ะครับ" รินไม่ถอยหลัง เขากลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินสถานการณ์ ระบบพลังวิญญาณในหัวของเขาแผדเสียงแจ้งเตือนรัวเร็วจนปวดขมับ แต่ในฐานะอดีตหมอผีอัจฉริยะ ความกดดันระดับนี้ไม่เคยทำให้เขาสติหลุด "เปลี่ยนแผนงั้นเหรอครับคุณรองประธาน" รินแค่นหัวเราะในลำคอ มือเรียวตวัดยันต์กระดาษสีชาดขึ้นระหว่างนิ้วทั้งสาม ปลายยันต์สั่นระริกตามแรงกดดันของอาคมที่กดทับลงมาจากเพดาน "ผมไม่เคยมีแผนสำรองสำหรับพวกผีเปรตสวมรอยหรอกนะ มีแต่แผนกำจัดให้สิ้นซากเท่านั้นแหละ!" สิ้นเสียง รินก็ดีดตัวพุ่งเข้าหาอาคิราห์ที่ถูกควบคุมทันที ความเร็วของเขาเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปด้วยเคล็ดวิชา 'ย่างก้าวพรายทมิฬ' พื้นไม้ปาร์เกต์ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาก่อนที่ร่างของรินจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเพื่อนร่วมชั้น มือขวาตบยันต์เข้าที่กลางหน้าผากของอาคิราห์อย่างแม่นยำ *แปะ!* เสียงกระดาษยันต์กระทบผิวเนื้อดังสนั่น พร้อมกับประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ อาคิราห์สะดุ้งเฮือก ดวงตาที่เคยเป็นสีดำสนิทและไร้แววตวัดกลับมามีสติชั่วขณะ เขากัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดก่อนจะเอ่ยเสียงสั่น "หนี... ออกไป... ริน... มันไม่ใช่... อาคิราห์..." "รู้แล้วน่า! นายเงียบปากแล้วยืนนิ่งๆ ไปก่อนเถอะ" รินขบกรามแน่น เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้า อาคมที่ครอบงำร่างของอาคิราห์มีความหนาแน่นระดับเขตอาคมปิดตาย ชั้นเชิงไสยเวทแบบนี้ไม่ใช่ฝีมือของวิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่มันคืออาคมสายดำที่ถูกวางรากฐานไว้ในโรงเรียนแห่งนี้มานานนับปี ทว่า ก่อนที่รินจะได้ดึงตัวอาคิราห์ถอยออกมา พื้นห้องนาฏศิลป์เบื้องล่างก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากทั้งสองร่างให้ร่วงหล่นลงไปในความมืดมิดอย่างไร้การ Canceled *ตุ้บ!* ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง รินกัดฟันลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล กลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง พวกเขาไม่ได้อยู่ในห้องนาฏศิลป์ของโรงเรียนอีกต่อไปแล้ว แต่กลับมาโผล่ยังห้องใต้ดินโบราณที่มีผนังเป็นอิฐมอญสีดำสนิท ตรงกลางห้องมีแท่นบูชาหินแกรนิตสีเลือด บนนั้นมีร่างของตุ๊กตาม1ไม้แกะสลักโบราณที่สลักชื่อและวันเดือนปีเกิดของนักเรียนในโรงเรียนนับร้อยชีวิตเอาไว้ "ยินดีต้อนรับสู่เขตกักกันวิญญาณ... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญ" เสียงปริศนาดังสะท้อนก้องมาจากทุกทิศทุกทาง ราวกับว่าผนังห้องกำลังกระซิบ อาคิราห์ที่ล้มลงไปกองกับพื้นค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น เขายกมือขึ้นกุมศีรษะ ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด ดวงตากลับมาเป็นปกติแล้ว แต่มือทั้งสองข้างยังคงสั่นเทา "ริน... ที่นี่... ที่ไหน ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังสูบพลังชีวิตออกไปเรื่อยๆ" "ตั้งสติไว้ อาคิราห์" รินก้าวเข้าไปประคองเพื่อนร่วมชั้น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องเพื่อหาจุดอ่อนของอาคม "ที่นี่คือ 'เขตแดนโลหิตพันธนาการ' มันใช้พลังชีวิตของนักเรียนในโรงเรียนเป็นเชื้อเพลิงเพื่อหล่อเลี้ยงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ใต้พื้นดินนี้" "แล้วเราจะออกไปได้ยังไง..." อาคิราห์ถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แรงกดดันรอบตัวทำให้หายใจไม่ออก รินไม่ได้ตอบทันที เขายื่นมือไปแตะที่แท่นบูชาหินแกรนิตสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่เสียดแทงถึงกระดูกดำ ทันใดนั้น ระบบในหัวของเขาก็ส่งเสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับข้อความตัวอักษรที่สว่างวาบในห้วงความคิด [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบ 'บอสลับ' ระดับ SSS: ภูตโลหิตแห่งนาฏศิลป์โบราณ กำลังตื่นจากการหลับใหล] [เงื่อนไขการเอาชีวิตรอด: ทำลายผนผนึกแท่นบูชาก่อนที่อาคมจะสมบูรณ์ในเวลา 3 นาที] [คำเตือน: หากล้มเหลว วิญญาณของเป้าหมายทั้งสองจะถูกกลืนกินอย่างไร้ทางหวนคืน] รินหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอีกครั้ง แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย "ดูท่าทาง... เราคงต้องเล่นเกมตาต่อตาฟันต่อฟันกันหน่อยแล้วล่ะครับคุณรองประธาน" รินสะบัดมือเรียกกริชโบราณสีนิลออกมาจากห้วงมิติวิญญาณ ประกายไฟสีทองสว่างวาบขับไล่ความมืดมิดรอบกาย "เตรียมตัวให้ดีล่ะ เพราะหลังจากนี้... ของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!" ทันทีที่สิ้นคำพูด เงาดำมหึมาที่มีรูปร่างคล้ายอสุรกายสวมชฎาโบราณก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากแท่นบูชา ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยความกระหายเลือด --- ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเร้นลับครั้งนี้ด้วยกันนะครับ - เข็มทิศมองวิญญาณ