เงาในกระจก

"อย่ามองมันนานเกินไป ริน... สิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ได้ต้องการให้เธอจ้องมองกลับหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพักที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่นผงและความเงียบงัน เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่สายตาคมกริบดั่งใบมีดนั้นจับจ้องมาที่แผ่นหลังของรินที่ยืนแข็งทื่ออยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ขอบทองเหลืองเก่าคร่ำ รินไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่กำขอบโต๊ะเครื่องแป้งแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนสะอื้นอุดอยู่ที่ลำคอ ในเงาสะท้อนนั้น... แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งบางทำให้ภาพในกระจกดูเลือนรางและบิดเบี้ยว รินเห็นตัวเอง—หญิงสาวที่มีใบหน้าเปรอะเปื้อนความเหนื่อยล้า—แต่ทว่า วินาทีที่เธอขยับศีรษะไปทางซ้าย เงาในกระจกกลับหยุดนิ่งสนิท ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววตาแห่งความหวาดหวั่นของเธอ แต่มันเป็นดวงตาที่สงบนิ่ง เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความโหยหาที่กัดกินหัวใจ "คีย์..." รินขานเรียก เสียงของเธอสั่นพร่า "ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่ขยับตามฉัน" คีย์ก้าวออกมาจากเงามืด แสงจันทร์อาบไล้ใบหน้าที่เรียบเฉยของเขา เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังริน ดวงตาของเขาสะท้อนภาพในกระจกเช่นกัน แต่แทนที่จะแสดงท่าทีตกใจ เขากลับถอนหายใจยาวราวกับเตรียมใจรอเวลานี้มาเนิ่นนาน "กระจกบานนี้ไม่ได้บันทึกภาพปัจจุบัน แต่มันกักขังอดีตที่เธอพยายามทิ้งไว้ข้างหลัง" คีย์กล่าวพลางวางมือหนาลงบนไหล่ของริน สัมผัสของเขาร้อนผ่าว แต่มันกลับทำให้รินรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก "ผู้หญิงคนนั้น... ไม่ใช่คนอื่นหรอกริน เธอคือตัวเธอในวันที่ความทรงจำยังไม่ถูกพรากไป" รินเบิกตากว้าง จ้องมองใบหน้าของผู้หญิงในกระจกอีกครั้ง คราวนี้ภาพนั้นชัดเจนขึ้นจนน่าตกใจ หญิงสาวในกระจกค่อยๆ ยกมือขึ้นแตะที่ผิวหน้าของตนเอง ท่าทางนั้นอ่อนช้อยงดงาม ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวรานที่ไร้ก้นบึ้ง เธอกำลังร้องไห้... น้ำตาที่รินเองไม่เคยสัมผัส แต่กลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นในอกของตัวเองอย่างรุนแรง "ฉันจำไม่ได้..." รินพึมพำ น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "ฉันจำไม่ได้ว่าเคยเจ็บปวดขนาดนี้ตอนไหน หรือเพราะอะไร" "เพราะเธอเลือกที่จะลืมเพื่อที่จะมีชีวิตรอดต่อไปยังไงล่ะ" คีย์กระซิบชิดใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความเวทนาที่ยากจะหยั่งถึง "คนรอบข้างเธอมักบอกว่าเธอกำลังตามหาความทรงจำ แต่จริงๆ แล้วเธอกำลังหนีจากมัน เธอไม่ต้องการความจริงหรอกริน เธอแค่ต้องการหาเหตุผลที่ทำให้ความผิดบาปในใจเธอมันเบาบางลง" รินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับคีย์ แรงดึงมหาศาลจากกระจกเงาดูเหมือนจะพยายามรั้งเธอไว้ แต่เธอกลับยึดชายเสื้อของคีย์ไว้แน่น "คุณรู้... คุณรู้มาตลอดว่ามันเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น! คีย์... บอกฉันมา!" คีย์นิ่งเงียบ ดวงตาที่เคยอ่านยากคู่นั้นบัดนี้สั่นไหวเล็กน้อย เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังตัดสินใจว่าควรจะเผยความลับที่อาจทำลายโลกทั้งใบของเธอทิ้งหรือไม่ "ถ้ารู้แล้ว... เธอจะยังกล้ายืนอยู่ข้างผมแบบนี้หรือเปล่า ริน?" คำถามนั้นทิ้งความเงียบงันไว้ชั่วอึดใจ ก่อนที่บรรยากาศในห้องจะเริ่มแปรปรวน เสียงลมหวีดหวิวจากภายนอกดังขึ้นราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณ รินหันกลับไปมองกระจกอีกครั้งด้วยความหวังว่าภาพนั้นจะหายไป แต่มันกลับเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวในกระจกไม่ได้แค่นั่งอยู่เฉยๆ อีกต่อไป เธอกำลังลุกขึ้นยืน—แต่ไม่ใช่ในกระจก... เงามืดที่ทอดยาวออกมาจากกรอบกระจกบานนั้นเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง รินถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับแผ่นอกของคีย์ เสียงกระจกที่ค่อยๆ แตกละเอียดจากมุมหนึ่งส่งเสียงดัง 'เพล้ง' แผ่วเบาแต่เสียดแทงประสาท มือหนึ่งยื่นออกมาจากรอยร้าวของกระจก—มือที่ขาวซีดและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแบบเดียวกับที่รินเคยเห็นในความฝันที่เลือนราง 'เจ้าไม่ได้ลืม... เจ้าแค่เก็บข้าไว้ในกรงที่มืดมิดที่สุด' เสียงหวานหูแต่เย็นยะเยือกดังก้องอยู่ในโสตประสาทของริน ไม่ใช่จากภายนอก แต่ดังมาจากภายในหัวใจของเธอเอง คีย์คว้าข้อมือของรินไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้เธอสะดุ้ง "อย่าตอบคำถามของเธอ ถ้าเธออยากมีชีวิตอยู่ต่อในฐานะรินที่เปราะบางคนเดิม" รินมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวในกระจกชัดเจนในวินาทีนั้น... ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีสีน้ำตาลอ่อนแบบเธอ แต่มันเป็นดวงตาสีเทาหม่นที่ส่องประกายด้วยความเคียดแค้น และที่สำคัญที่สุด หญิงสาวคนนั้นกำลังขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงออกมา แต่มันอ่านได้ชัดเจนยิ่งกว่าคำตะโกน... 'ฆาตกร... เจ้าคือคนที่พรากลมหายใจของเขาไป' กระจกทั้งบานแตกกระจายลงกับพื้นเป็นเสี่ยงๆ เศษคมกริบกระเด็นไปทั่วห้อง ทิ้งไว้เพียงร่างของรินที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คีย์ยืนนิ่งอยู่เหนือเธอ แสงจันทร์ดับวูบลงราวกับมีบางสิ่งบดบังไว้ ความมืดมิดเข้าครอบงำจนมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง แล้วเสียงกระซิบหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างหูของเธอ... ไม่ใช่เสียงของคีย์ แต่เป็นเสียงของคนที่เธอคิดว่าตายจากไปนานแล้ว "ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง... พี่สาว" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงไปในความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยครั้งนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ