ศัตรูที่มองไม่เห็น

"หยุดเถอะ... ผมขอร้อง หยุดยัดเยียดภาพเหล่านั้นเข้ามาในหัวผมสักที!" เสียงของรินกรีดร้องแผ่วเบาอยู่ภายในลำคอ ร่างบางสั่นสะท้านจนแผ่นหลังชิดติดผนังห้องเย็นเยียบที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย บัดนี้มันกลับกลายเป็นกรงขังที่บีบคั้นลมหายใจ ภาพเหตุการณ์ที่เลือนรางในอดีตกำลังฉายซ้ำราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกไฟเผาไหม้ เสียงกรีดร้องของเด็กน้อย เสียงแตกร้าวของกระจก และกลิ่นคาวเลือดที่จางหายไปนานปี กลับมาตลบอบอวลอยู่รอบตัวเธออย่างชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ "ริน... เธอไม่ได้ทำมันลงไป" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังขึ้นจากความมืดมุมห้อง คีย์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคู่คมของเขาจ้องมองหญิงสาวที่กำลังขดตัวอยู่บนพรมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มแห่งการปลอบโยน มันคือรอยยิ้มของผู้ที่เฝ้ามองหมากบนกระดานเดินตามแผนที่เขาวางไว้อย่างแม่นยำ "โกหก..." รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้แดงก่ำด้วยความหวาดระแวง "นายเป็นคนเอามาให้ฉัน... นายเป็นคนเปิดผนึกกล่องความทรงจำนั้น เพื่อให้ฉันเห็นภาพที่ควรจะตายไปพร้อมกับพวกเขา! นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่ คีย์!" คีย์ก้าวเดินช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขาหนักแน่นและกังวานราวกับเสียงเคาะนาฬิกาลูกตุ้ม เขาทรุดตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ ใช้ปลายนิ้วเชยคางหญิงสาวให้เงยขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นเย็นชาเสียจนรินต้องกลั้นหายใจ "สิ่งที่ฉันต้องการน่ะหรือ?" คีย์กระซิบข้างใบหู เสียงของเขาแผ่วเบาหากแต่ทรงพลังราวกับคำสาป "ฉันแค่ต้องการให้เธอยอมรับความจริงว่า ภายใต้ใบหน้าที่แสนดีและจิตใจที่อ่อนโยนของเธอนั้น มันก็มีส่วนลึกที่เน่าเฟะพอที่จะผลักไสใครบางคนไปสู่ความตายได้เหมือนกัน เธอไม่ได้เป็นเหยื่ออย่างที่เธอพยายามหลอกตัวเองหรอกนะ ริน... เธอคือผู้สมรู้ร่วมคิดต่างหาก" รินผลักอกเขาออกเต็มแรงจนคีย์เซไปด้านหลังเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ความเงียบที่ปกคลุมห้องโถงกว้างใหญ่กลับดังระงมไปด้วยความขัดแย้งในใจ เธอพยายามนึกย้อนกลับไป แต่ยิ่งพยายาม ความทรงจำก็ยิ่งบิดเบี้ยว รอยร้าวบนผนังดูเหมือนจะขยายตัวขึ้น ราวกับว่าตัวบ้านเองก็กำลังหัวเราะเยาะความพยายามที่ไร้ผลของเธอ ทันใดนั้น แสงไฟในห้องสั่นไหววูบวาบก่อนจะดับพรึบลง ความมืดสนิทเข้าโอบล้อมทุกสรรพสิ่งไว้ในชั่วพริบตา กลิ่นดอกลิลลี่จางๆ ที่เธอมักจะได้กลิ่นก่อนจะเกิดเหตุร้ายโชยเข้ามาแตะจมูก รินยกมือขึ้นกุมขมับ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ใคร?" เธอถาม เสียงสั่นเครือ "ใครอยู่ตรงนั้น?" ไม่มีเสียงตอบกลับจากคีย์ หรือจากใครคนใดคนหนึ่งที่ควรจะอยู่ในบ้านหลังนี้ แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับเป็นเสียงกระซิบเบาๆ ที่ดูเหมือนจะมาจากทุกทิศทาง มันเป็นเสียงของผู้หญิงที่เธอจำไม่ได้ว่าเคยรู้จัก แต่เสียงนั้นกลับกรีดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ... *'ทำไมถึงทิ้งฉันไว้คนเดียวล่ะ ริน... ทำไมเธอถึงรอดไปเพียงคนเดียว'* รินกุมศีรษะแน่น เธอรู้สึกเหมือนสมองกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ภาพเหตุการณ์ที่เธอเคยพยายามลบเลือนเริ่มตีรวนกับภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นในบ้านหลังนี้ เธอเริ่มแยกไม่ออกว่าอะไรคือปัจจุบัน อะไรคืออดีต และอะไรคือสิ่งที่ถูกใครบางคน 'ยัดเยียด' ให้เห็น คีย์ที่ควรจะยืนอยู่ใกล้ๆ กลับหายไปราวกับอากาศธาตุ ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับเสียงกระซิบหลอนประสาทเพียงลำพัง เขากำลังเล่นตลกอะไรอยู่? หรือว่าเขากำลังถูกใครบางคนเล่นงานอยู่เช่นเดียวกัน? ขณะที่รินพยายามพยุงตัวลุกขึ้น มือของเธอก็ไปสัมผัสกับบางอย่างที่เย็นเฉียบและคมกริบบนโต๊ะข้างตัว เมื่อแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านสาดส่องลงมา เธอจึงพบว่ามันคือมีดพกสีเงินที่สลักลวดลายประหลาด ซึ่งเป็นมีดเล่มเดียวกับที่อยู่ในภาพหลอนเมื่อครู่... มีดที่อาบไปด้วยเลือดในมือของเด็กหญิงตัวน้อยในความทรงจำ และในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องที่ควรจะปิดตายกลับค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ เสียงบานพับไม้ครวญครางอย่างโหยหวน เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าห้อง ร่างนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำสนิทที่กลมกลืนไปกับความมืดมิด ทว่าสิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดหายใจไม่ใช่รูปร่างของบุคคลปริศนา แต่เป็นกลิ่นหอมของดอกลิลลี่ที่รุนแรงขึ้นจนแทบสำลัก... ก่อนที่เงามืดนั้นจะค่อยๆ ก้าวเข้ามาพร้อมกับคำถามที่หยุดหัวใจเธอไว้ในกำมือ "จำได้หรือยังริน... ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนถือมีดเล่มนั้นในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น?" ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องพร้อมกับปลายมีดที่สะท้อนแสงจันทร์วาววับในเงามืด รินมองไปยังเงาร่างนั้นที่ค่อยๆ ก้าวออกมาเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ซึ่งทำให้ความจริงที่เธอพยายามปกปิดมาตลอดทั้งชีวิตพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี... เพราะบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอในขณะนี้ คือคนที่เธอเชื่อมาโดยตลอดว่า 'ตายไปแล้ว' ด้วยน้ำมือของเธอเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงไปในความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยครั้งนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ