รหัสลับใต้พรม

"ถ้าคุณยังไม่อยากให้ความลับนี้ฝังตัวตายไปพร้อมกับความเงียบ ก็เลิกทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปงานศพตัวเองเสียที ริน" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเขยื้อนเชิงเทียนทองเหลืองบนผนังห้องสมุด คฤหาสน์ตระกูลวอล์คเกอร์ที่เคยโอ่อ่า บัดนี้เหลือเพียงกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศเหมือนเศษเสี้ยวของวิญญาณ รินขยับกายถอยหลังครึ่งก้าว หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอก เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า—บุคคลที่เธอยังไม่แน่ใจว่าเขาคือมิตรหรืออสรพิษที่ซ่อนกายในเงามืด "คุณบอกว่าการมาที่นี่จะทำให้ฉันรู้ความจริง แต่ทุกก้าวที่ฉันเดินเข้าไป ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังเดินเข้าใกล้กับดักมากขึ้นทุกที" คีย์หันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นมีประกายวูบไหวที่อ่านยาก เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก "ความจริงก็เหมือนกับดักนั่นแหละครับ มันจะงับคุณทันทีที่เริ่มหยั่งรู้ แต่ถ้าคุณไม่กล้าแลกด้วยชีวิต คุณก็ไม่มีวันรู้เลยว่าพี่ชายของคุณตายเพราะอะไร" คำว่า 'ตาย' กระแทกเข้ากลางใจของรินจนชาหนึบ เธอเม้มปากแน่น ความทรงจำที่ขาดวิ่นเหมือนภาพถ่ายที่ถูกฉีกทำลายฉายซ้ำอยู่ในหัว พี่ชายของเธอ... คนที่รักเธอที่สุด กลับต้องจบชีวิตลงด้วยเหตุผลที่ทุกคนต่างปิดปากเงียบเหมือนสมคบคิด "บอกฉันมา... รหัสผ่านนั่นเกี่ยวอะไรกับเขา" รินถาม เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว คีย์ไม่ตอบ แต่เขาใช้นิ้วเคาะลงบนพื้นไม้โอ๊คเก่าแก่สามครั้ง เสียงกังวานทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วห้อง ก่อนที่เขาจะก้มลงไปดึงขอบพรมเปอร์เซียผืนใหญ่ที่ดูเหมือนจะถูกวางไว้เพื่อกลบเกลื่อนบางอย่าง รอยแยกของไม้ที่ถูกเปิดออกเผยให้เห็นกล่องเหล็กกล้าใบเล็กที่ฝังอยู่ใต้พื้น รินทรุดตัวลงคุกเข่า มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปสัมผัสพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบนั้น บนฝาปิดมีตัวเลขสลักนูนต่ำไว้สี่หลัก ซึ่งเป็นวันเกิดของพี่ชายเธอ... วันที่เธอกลัวที่สุดในชีวิต "รหัสคือวันเกิดของเขา" คีย์กระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนลงอย่างน่าประหลาด "เปิดมันสิ ริน หรือคุณจะกลัวว่าสิ่งที่อยู่ในนั้นจะทำลายความทรงจำสุดท้ายที่เหลืออยู่ของคุณ" รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความลับที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีอบอวลอยู่รอบตัว เธอค่อยๆ หมุนรหัส... เสียงเฟืองโลหะขัดกันดัง 'แกร๊ก' ตามจังหวะที่หัวใจของเธอเต้นรัว เสียงนั้นดูเหมือนเสียงระฆังแห่งหายนะที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น เมื่อฝากล่องดีดตัวขึ้น สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในไม่ใช่เงินทองหรืออัญมณีล้ำค่า แต่มันคือนาฬิกาพกสีเงินที่หยุดเดินไปนานแล้ว พร้อมกับม้วนกระดาษจดหมายที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา... ลายมือของพี่ชายเธอ "นี่มัน..." รินหยิบจดหมายขึ้นมา มือของเธอสั่นจนกระดาษแทบจะหลุดร่วง "เขาทิ้งไว้ให้ฉันก่อนคืนนั้น..." เธอกางกระดาษออก สายตาไล่อ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรีบร้อน ทว่าเมื่ออ่านไปถึงประโยคสุดท้าย ใบหน้าของรินก็ซีดเผือดจนไร้สีเลือด หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว 'ริน... ถ้าได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าเขาอยู่ในคฤหาสน์แล้ว จงจำไว้ว่าคนที่จะช่วยเจ้าไม่ได้สวมหน้ากากเป็นคนดี แต่มันคือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าในเวลานี้' ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอย่างฉับพลัน รินรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดลงบนต้นคออย่างช้าๆ เธอยังไม่ได้หันกลับไป แต่ความรู้สึกเย็นวาบจากปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับก็ชัดเจนจนไม่ต้องจินตนาการ คีย์—ชายผู้ที่เธอเชื่อใจและติดตามมาตลอด—หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแปร่งหูและเหี้ยมเกรียมเกินกว่าที่เขาเคยแสดงให้เห็น "ดูเหมือนคุณจะอ่านจบแล้วสินะครับ" คีย์กล่าวเสียงเรียบ เย็นชาดั่งน้ำแข็ง "น่าเสียดายที่ความทรงจำมักจะนำพาผู้คนไปสู่จุดจบที่คาดไม่ถึงเสมอ และดูเหมือนโชคชะตาของคุณจะสิ้นสุดลงที่ตรงนี้... ในห้องที่ความลับทุกอย่างถูกฝังกลบเอาไว้" นิ้วชี้ของเขาเริ่มกดลงบนไกปืนเบาๆ ในขณะที่รินหลับตาลงแน่นพร้อมกับเสียงประตูห้องสมุดที่ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยใครบางคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะมีชีวิตอยู่! --- ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดร่วมเดินทางไปกับผมในความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับผม ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ