ภาพวาดที่มีชีวิต

“ถอยไปให้ห่างจากรัศมีดาบเสีย ริน” น้ำเสียงของคีย์เยือกเย็นราวกับมีดโกนที่กรีดผ่านอากาศอันหนาวเหน็บ ดาบสั้นในมือเขาเปล่งประกายสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของเพดานสูงลิบ รินรู้สึกได้ถึงไอสังหารที่ไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอ แต่มุ่งไปยัง ‘สิ่งนั้น’ ที่กำลังคืบคลานออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า มันไม่ใช่คน แต่มันเป็นความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่าง คล้ายกับเงามืดที่ถูกดึงออกมาจากความทรงจำอันบิดเบี้ยว รินก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้เก่าจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดที่ดูเหมือนจะดังก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดินที่ยาวเหยียดและเงียบงัน “คีย์... นั่นมันอะไรกัน” รินเอ่ยถาม ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นเทา แต่เป็นความคุ้นเคยอันน่าประหลาดที่แล่นปราดเข้ามาในอก เหมือนกับเพลงกล่อมเด็กที่เธอเคยลืมเลือนไปนานแสนนาน “อย่าพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่ตายไปแล้ว” คีย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาหรี่ลงจดจ้องไปยังเงามืดที่เริ่มบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างคน “หน้าที่ของเจ้าคือจดจำ ไม่ใช่ตั้งคำถาม” เขาพุ่งตัวออกไปราวกับเงาที่แยกตัวจากร่างหลัก ดาบสั้นวาดเป็นเส้นโค้งที่งดงามและรุนแรงตัดผ่านความมืด แต่แทนที่จะเกิดเสียงโลหะกระทบกัน กลับกลายเป็นเสียงของแก้วที่แตกละเอียด กลิ่นอายของความเก่าแก่และฝุ่นผงคลุ้งกระจายไปทั่วโถงทางเดิน ก่อนที่แสงจันทร์จะเผยให้เห็นสิ่งที่แขวนอยู่บนผนังไม้โอ๊กที่กร่อนตามกาลเวลา รินหยุดชะงัก สายตาของเธอถูกตรึงไว้กับกรอบรูปไม้สีดำสนิทที่แขวนเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงกลางโถงทางเดินที่ไม่มีใครกล้าก้าวผ่าน เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น มันไม่ใช่ภาพวาดทิวทัศน์หรือบรรพบุรุษที่ไหน แต่มันคือภาพของตัวเธอเองในวัยห้าขวบ เด็กหญิงในชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา กำลังถือตุ๊กตากระต่ายที่แขนขาดหายไปข้างหนึ่ง ยืนยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา “นี่มัน... หมายความว่ายังไง” รินพึมพำ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปแตะกรอบรูปนั้น ผิวสัมผัสของมันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง “อย่าสัมผัสมัน!” คีย์ตะโกนเตือน แต่ดูเหมือนจะสายเกินไป ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนพื้นผิวของภาพวาด สีน้ำมันที่ดูเหมือนจะแห้งตายไปนานนับสิบปีกลับเริ่ม ‘ขยับ’ ราวกับมีเลือดไหลเวียนอยู่ใต้ชั้นสีเหล่านั้น ดวงตาของเด็กหญิงในภาพค่อยๆ เคลื่อนไหว เลื่อนมาจดจ้องที่ดวงตาของรินด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่ขัดกับรอยยิ้มอันอ่อนหวาน คีย์พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือรินกระชากออกห่างจากผนังทันที แต่ภาพวาดนั้นกลับส่งเสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงของหญิงสาวผู้แตกสลายออกมาจากกรอบรูป มวลอากาศรอบตัวเริ่มหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อม ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้กำลังพังทลาย แต่ทว่ามันกำลัง ‘ตื่นขึ้น’ “ดูที่ตุ๊กตาตัวนั้นสิ ริน” คีย์พูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลง แต่เต็มไปด้วยความตึงเครียด “จงมองดูให้ดีว่าใครเป็นคนถอดแขนตุ๊กตาตัวนั้นออกในวันนั้น” รินเบิกตากว้าง เธอเห็นภาพซ้อนทับขึ้นมาในห้วงความคิด เด็กหญิงในภาพไม่ได้ยิ้มให้เธอ แต่กำลังมองดูใครบางคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม เธอเห็นมือเล็กๆ ของตนเองที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสีแดงเข้ม... ไม่ใช่สีน้ำมัน แต่เป็นเลือด ความทรงจำที่ถูกปิดตายกำลังพังประตูทะลักออกมา “ฉัน... ฉันทำอะไรลงไป” รินทรุดเข่าลงกับพื้น ความเจ็บปวดพุ่งพล่านเข้าสู่ศีรษะเหมือนเข็มนับพันเล่มที่แทงทะลุความทรงจำ “เจ้าไม่ได้ทำเพื่อทำลาย แต่เจ้าทำเพื่อ ‘รักษา’ มันไว้” คีย์ก้มลงมองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความสมเพชที่แฝงด้วยความเห็นใจ “ริน... ความทรงจำของเจ้าไม่ได้ถูกขโมยไป แต่มันถูกเจ้ากักขังเอาไว้ที่นี่... ในโถงทางเดินแห่งนี้... ร่วมกับศพของคนที่เจ้าเรียกหามาตลอดสิบปี” ก่อนที่รินจะทันได้ซักถาม มือที่มองไม่เห็นจากในภาพวาดก็ยื่นออกมาคว้าคอเสื้อของเธอไว้ แรงดึงมหาศาลกระชากเธอเข้าสู่โลกในภาพวาดอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่โลกกำลังหมุนคว้าง รินเหลือบไปเห็นเงาของใครบางคนยืนอยู่หลังกรอบรูป—ชายในชุดสูทสีเข้มที่เธอมั่นใจว่าเขาคือคนเดียวกับที่เธอเห็นในฝันเมื่อคืนนี้ เขายกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงให้เงียบเสียง พร้อมกับกระซิบผ่านความเงียบงันว่า “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของคำสาป” ทิ้งให้รินจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่ไร้ทางออก โดยมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเด็กหญิงในภาพวาดดังก้องอยู่ในหัวของเธออย่างไม่หยุดหย่อน... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับผม ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ