เสียงกระซิบจากกำแพง

"อย่าบอกนะว่าเธอคิดจะเปิดมันจริงๆ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องนั่งเล่น เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เขาเปลี่ยนท่านั่ง รินหยุดมือที่กำลังจะแตะลงบนวอลเปเปอร์สีซีดจางซึ่งบวมพองออกมาเป็นรอยนูนแปลกประหลาดราวกับมีอะไรบางอย่างพยายามจะดันออกมาจากด้านหลัง "มันไม่ได้อยู่นิ่งๆ เหมือนเมื่อวานแล้วคีย์" รินกระซิบตอบ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มือของเธอสั่นเทาขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับพื้นผิวที่เย็นเยียบและแข็งกระด้างผิดธรรมชาติ "มันขยับ... เหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจ" คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เงาของเขาทอดยาวไปตามพื้นไม้ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังขยายร่าง เขาไม่ได้เข้ามาห้าม แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองมือของรินด้วยความระแวดระวัง เขาคือชายผู้ที่ความจริงมักจะถูกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มจางๆ เสมอ และในเวลานี้ ความนิ่งเฉยของเขากลับทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งจนน่าอึดอัด *กึก... กึก...* เสียงบางอย่างครูดไปกับผนังจากภายใน มันไม่ใช่เสียงหนูหรือแมลง แต่มันเป็นเสียงทุ้มต่ำ เสียงที่ฟังดูเหมือนการลากโซ่เหล็กไปบนพื้นหิน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกระซิบที่ฟังดูคล้ายเสียงมนุษย์ แต่กลับบิดเบี้ยวและแหบพร่าจนจำแนกไม่ได้ว่าเป็นเสียงของใคร "ได้ยินไหม?" รินหันไปถาม ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่นที่ไม่อาจปิดบัง "ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น นอกจากเสียงพายุที่กำลังจะมาถึง" คีย์ตอบเสียงเรียบ แต่กระนั้นเขาก็ขยับเข้ามาใกล้จนรินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา รินกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดที่มักจะกัดกินใจเธอในยามวิกาลเริ่มทำงานอีกครั้ง เธอเชื่อมาตลอดว่าความทรงจำที่หายไปไม่ใช่ความบังเอิญ แต่เป็นผลกรรมที่เธอได้รับจากการทอดทิ้งใครบางคนในอดีต และเสียงที่ดังออกมาจากผนังนี้... มันให้ความรู้สึกเหมือนคนที่เธอทำหล่นหายไปกำลังพยายามหาทางกลับมา "เอาล่ะ... ถ้าเธออยากจะพังมันนัก ก็ทำเสีย" คีย์กล่าวพลางยื่นมีดพกเล่มเล็กที่ลับจนคมกริบมาให้ "แต่จงจำไว้ว่า เมื่อใดที่ประตูแห่งความลับถูกเปิดออก สิ่งที่อยู่หลังกำแพงนั้นจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม และเธอก็เช่นกัน" รินรับมีดมา มือของเธอเย็นเฉียบ เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับผนังผุพังนั้นอีกครั้ง เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะ ราวกับกำลังสวดอ้อนวอนหรือสาปแช่ง เธอกดปลายมีดลงบนรอยแยกของวอลเปเปอร์ แรงกดทำให้วัสดุเก่าแก่ฉีกขาดออกเผยให้เห็นปูนฉาบที่แตกร้าว และสิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดชะงักคือ 'สี' ของมัน ไม่ใช่ปูนฉาบธรรมดา แต่มันคือรอยสีแดงเข้มที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อปูน ราวกับมีใครบางคนเอาเลือดไปผสมไว้ในงานก่อสร้างเมื่อหลายทศวรรษก่อน "คีย์... นี่มันอะไรกัน" เธอพึมพำ "ความทรงจำของบ้านหลังนี้ไม่ได้ถูกเขียนไว้แค่ในสมุดบันทึก แต่มันถูกฝังอยู่ในโครงสร้าง" คีย์กระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจของเขาอุ่นร้อนผิดกับความเย็นของอากาศในห้อง "คนโบราณเชื่อว่าหากอยากเก็บรักษาความลับให้ยั่งยืน ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอ" ทันใดนั้น เสียงกระซิบภายในผนังก็เงียบลงอย่างฉับพลัน ความเงียบงันที่เข้าปกคลุมนั้นน่ากลัวกว่าเสียงใดๆ รินรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่สั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง เธอตัดสินใจใช้ด้ามมีดกระแทกเข้าไปในรอยแยกนั้นอย่างแรงเพื่อหวังจะทำลายสิ่งที่เป็นกรงขังแห่งความลับนี้ *เพล้ง!* ผนังที่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกลับแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยราวกับแก้วที่เปราะบาง ฝุ่นปูนฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง รินไอค่อกแค่อกด้วยความสำลัก แต่เมื่อสายตาของเธอปรับโฟกัสได้ สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังผนังนั้นทำให้เธอต้องก้าวถอยหลังจนเกือบล้ม ไม่ใช่โพรง... แต่เป็นช่องว่างเล็กๆ ที่มีร่างของใครบางคนนั่งคุดคู้หันหลังให้เธออยู่ ในมือของเขากำวัตถุชิ้นหนึ่งไว้แน่น วัตถุที่รินจำได้แม่นยำแม้จะพยายามลืมเลือนมันมาตลอดชีวิต มันคือตุ๊กตาไขลานตัวเก่าที่เธอเคยทำหายไปในวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไปตลอดกาล ร่างนั้นเริ่มขยับตัวช้าๆ ไหล่ที่สั่นเทาหันกลับมาหาเธออย่างเชื่องช้า รินพยายามจะเอ่ยชื่อคนตรงหน้า แต่ลำคอกลับตีบตันราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบไว้ เมื่อใบหน้าของบุคคลนั้นเผยออกมาภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา รินก็แทบหยุดหายใจ ใบหน้านั้น... ใบหน้าที่เหมือนกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน หากแต่ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ และก่อนที่รินจะได้ทันตั้งตัว ร่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู แล้วเอ่ยคำพูดที่ทำให้โลกทั้งใบของรินพังทลายลงในพริบตา "ในที่สุด... เธอก็กลับมาพาฉันออกไปเสียทีนะ ริน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามปริศนาแห่งความทรงจำนี้ไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ