บันทึกที่ถูกลบ

"ทำไมถึงต้องซ่อนมันไว้?" เสียงของรินสั่นพร่าขณะที่ปลายนิ้วสัมผัสลงบนกระดาษสีซีดจางที่สอดอยู่หลังปกสมุดบันทึกเก่าแก่ มันไม่ใช่สมุดไดอารี่ทั่วไปที่เต็มไปด้วยเรื่องราวชีวิตประจำวัน แต่มันคือปึกเอกสารที่ถูกฉีกขาดและคัดลอกด้วยลายมือที่เร่งรีบของมารดาผู้ล่วงลับ กลิ่นอายของความลับที่ถูกปิดตายมานานหลายสิบปีลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ ยามที่คีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเงียบเชียบ ราวกับเขาเป็นส่วนหนึ่งของความมืดมิดในห้องนั้น "ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ ริน... และดูเหมือนแม่ของคุณจะเลือกจ่ายมันด้วยการลบตัวเองออกไปจากประวัติศาสตร์" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าในความราบเรียบนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินไม่ตอบ เธอเพียงแค่กวาดสายตาอ่านตัวอักษรเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ บันทึกหน้าสุดท้ายไม่ได้เขียนถึงความรักหรือความอาทร แต่มันคือกราฟฟิกของสัญลักษณ์ประหลาดที่เธอคุ้นตาอย่างน่าประหลาด—สัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลเป็นที่ข้อเท้าของเธอ และข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีแดงสดที่ยังคงทิ้งร่องรอยการกดปากกาที่หนักหน่วงจนทะลุกระดาษ *‘รินไม่ได้เป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่โชคชะตาเล่นตลก แต่เธอคือสมอเรือที่รั้งไม่ให้ประตูนรกเปิดออก หากใครก็ตามค้นพบรอยแยกในความทรงจำของเธอ ความพินาศจะเริ่มต้นขึ้น... ฉันไม่อาจปกป้องเธอได้อีกต่อไป หากวันที่หมึกนี้จางหายมาถึง จงจำไว้ว่าเลือดในกายเธอไม่ใช่สิ่งที่จะมอบความสุขให้ใครได้เลย’* "แม่ไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุ..." รินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนกระดาษจนตัวอักษรเริ่มบวมพอง "ท่านทำเพื่อ... เพื่อปกปิดอะไรบางอย่าง เกี่ยวกับตัวฉัน" คีย์เดินอ้อมมาข้างหน้า ดวงตาที่เคยคมกริบของเขาอ่อนลงเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวราวกับกำแพงเหล็ก เขาวางมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ แล้วโน้มตัวลงมาหาเธอจนใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจ "คุณเริ่มเข้าใจแล้วสินะ ริน สิ่งที่คุณเรียกว่าความทรงจำที่หายไป มันไม่ใช่ความผิดพลาด แต่มันคือ 'การคัดออก' มารดาของคุณไม่ได้เพียงแค่บันทึกเรื่องราว เธอคือผู้คุมกฎที่ยอมสละชีพเพื่อผนึกความทรงจำส่วนนั้นไว้ในที่ที่ปลอดภัยที่สุด... นั่นคือตัวคุณเอง" รินเงยหน้าขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองที่ดูแตกสลายและสับสน "คุณรู้จักท่านใช่ไหม? คีย์... คุณทำงานให้ใครกันแน่ และทำไมคุณถึงเฝ้าตามติดฉันราวกับว่าตัวฉันคือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่รอการถูกค้นพบ?" คำถามนั้นดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสงัด คีย์ไม่หลบสายตา เขายืดตัวตรง มือข้างหนึ่งเลื่อนไปแตะที่สันปกสมุดบันทึกเบาๆ ราวกับจะหยั่งเชิงพลังงานที่ซ่อนอยู่ภายใน "ผมเป็นเพียงคนส่งสารที่มาช้าไปหลายปี ริน บันทึกเล่มนี้ไม่ได้เป็นแค่บันทึก แต่มันคือ 'กุญแจ' และน่าเสียดายที่ในขณะที่คุณกำลังอ่านมัน ประตูที่แม่คุณพยายามปิดไว้กำลังถูกใครบางคนสะเดาะกลอนจากอีกฟากหนึ่ง" รินชะงัก ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปทันที เมื่อสังเกตเห็นว่าแสงไฟในห้องเริ่มกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงสนิททิ้งให้พวกเขาทั้งสองจมอยู่ในความมืดมิดที่หนาวเหน็บจนถึงกระดูก ทว่าในความมืดนั้น รินกลับเห็นบางสิ่งที่ไม่ควรมีอยู่... บันทึกในมือของเธอกำลังส่องแสงสีฟ้าจางๆ ออกมาจากตัวอักษรสีแดงที่เธอเพิ่งอ่านจบ *ครืด...* เสียงของหนักบางอย่างถูกลากผ่านพื้นไม้ด้านนอกห้อง เสียงนั้นไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มันตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ควรจะอยู่ในหลุมศพไปนานแล้ว คีย์คว้าข้อมือรินไว้แน่น แรงบีบของเขาทำให้นิ้วของเธอชาไปหมด "ริน ฟังผมให้ดี อย่าหันไปมองประตูไม่ว่าใครจะเรียกชื่อคุณก็ตาม ถ้าคุณหันไป... ทุกอย่างที่แม่คุณพยายามรักษาไว้จะพังทลายลงในพริบตา" เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นสามครั้ง จังหวะที่เชื่องช้าและมั่นคง ก่อนที่เสียงแหบพร่าของสตรีผู้หนึ่งจะดังลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา... เสียงที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชากออกจากร่าง "รินลูกรัก... แม่กลับมาหาแล้ว เปิดประตูให้แม่สิ... แม่มีเรื่องจะบอกว่าทำไมแม่ถึงต้องโกหกเรื่องที่เธอเป็นใคร" รินตัวแข็งทื่อ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อมือที่ซีดเผือดและมีรอยแผลเป็นแบบเดียวกับเธอเริ่มสอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามา... มันไม่ใช่คน แต่มันคือสิ่งที่รอคอยอยู่หลังบันทึกที่ถูกลบไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ