คืนแห่งความฝันซ้อนฝัน

"อย่าได้พยายามไขว่คว้าสิ่งที่มันตายไปแล้วเลย ริน... บางครั้ง ความทรงจำก็เป็นเพียงกับดักที่สวยงามที่สุด" น้ำเสียงของคีย์แหบพร่าราวกับเสียงบดของก้อนกรวดในลำคอ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในห้องมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาฉาบใบหน้าซีกหนึ่งของเขาให้ดูคล้ายรูปปั้นหินที่ไร้ชีวิต รินไม่ได้โต้ตอบ เธอเพียงแต่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง มือที่สั่นเทาของเธอกำผ้าปูที่นอนจนยับย่น "ทำไม... ทำไมคุณถึงดูหวาดกลัวนักล่ะคีย์" รินเอ่ยถาม ลมหายใจของเธอติดขัด "คุณไม่ได้หวาดกลัวฉัน แต่คุณหวาดกลัว 'ความจริง' ที่กำลังจะตื่นขึ้นใช่ไหม" คีย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ผมเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์ที่ไร้ความสำคัญ คุณต่างหากที่กำลังขุดหลุมฝังศพตัวเองด้วยการรื้อฟื้นคืนวันที่ถูกลบเลือนไป" ทันทีที่เขากล่าวจบ ความเงียบงันก็เข้าปกคลุมห้องทั้งห้องจนแทบจะจับต้องได้ รินหลับตาลง ภาพในหัวของเธอเริ่มหมุนวนเหมือนพายุที่ซัดสาดเข้าใส่ก้นบึ้งของจิตใจ เธอไม่ได้อยู่ในห้องนอนอีกต่อไป กลิ่นอายของฝนที่ตกหนักและกลิ่นคาวสนิมเหล็กเริ่มฟุ้งกระจายอยู่ในจินตนาการ ในความฝันซ้อนฝันนั้น รินมองเห็นตัวเองในวัยเด็กกำลังยืนอยู่ในตรอกแคบๆ พื้นที่ปูด้วยอิฐเปียกชื้นสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงน้ำมันที่ดับวูบลง เด็กหญิงตัวน้อยในภาพนิมิตกำลังกอดตุ๊กตาหมีที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดฝน ดวงตาของเธอมองไปยังเงาร่างหนึ่งที่ยืนหันหลังให้ ท่ามกลางเสียงโหยหวนของสายลมที่เหมือนเสียงกรีดร้องของมนุษย์ *‘วิ่งไปริน... อย่าหันกลับมา’* เสียงนั้น... มันช่างคุ้นเคยราวกับสลักลงไปในกระดูก รินในวัยเด็กพยายามจะวิ่ง แต่ขาของเธอกลับหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนแห่งความโศกเศร้าพันธนาการไว้ ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว ควันสีเทาหนาทึบแผ่ซ่านออกมาจากเงามืดนั้น พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรง *เคร้ง!* ความเจ็บปวดแปลบแล่นขึ้นที่ขมับ รินลืมตาโพลงขึ้นมาในโลกความเป็นจริง หอบหายใจอย่างหนักจนตัวโยน เหงื่อเย็นเยียบซึมไปทั่วแผ่นหลัง คีย์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ราวกับว่าเวลาไม่เคยเคลื่อนไหวสำหรับเขา "คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม" คีย์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "ชิ้นส่วนของความผิดบาปที่ถูกขังไว้ในกล่องดนตรีที่ไม่มีวันบรรเลงเพลงได้อีกต่อไป" "มันไม่ใช่ความผิดของฉัน..." รินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนหลังมือ "ในตอนนั้น... คนที่ถือมีดเล่มนั้นไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณ คีย์! คุณอยู่ที่นั่นในคืนที่ทุกอย่างพังทลายลง!" คีย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เงาของเขาทอดยาวบนผนังราวกับอสูรกายที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง เขาเดินเข้ามาใกล้รินจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ มือที่เรียวยาวและเย็นเฉียบของเขาเอื้อมมาเชยคางรินขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความอาลัยอาวรณ์ที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด "คุณเริ่มจะฉลาดขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ" เขากระซิบเสียงเบา "แต่จงจำไว้ว่า การล่วงรู้ความลับไม่ได้หมายความว่าคุณจะรอดพ้นจากพันธสัญญา คุณเป็นคนเซ็นสัญญานั้นด้วยเลือดของคุณเองในตอนที่คุณเลือกที่จะลืม..." รินผลักเขาออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่คีย์กลับไม่สะทกสะท้าน เขาสะบัดตัวหันหลังเดินไปที่ประตูไม้เก่าๆ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงโดยไม่หันกลับมามอง "พรุ่งนี้ตอนตีสาม เมื่อเข็มนาฬิกาหยุดเดินที่เลขสิบสองอีกครั้ง เราจะได้เห็นกันว่าความทรงจำที่แท้จริงของคุณ... จะพาคุณไปจุดจบในที่แห่งใด" ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ความมืดมิดก็ดูจะลึกหนากว่าเดิม รินทรุดตัวลงนั่งบนเตียง มือของเธอสั่นเทาเมื่อหยิบรูปถ่ายใบเก่าที่เก็บซ่อนไว้ในใต้หมอนออกมา ในรูปนั้นมีเพียงเงาดำที่พร่าเลือนของชายหญิงคู่หนึ่งในสวนหลังบ้านที่ถูกไฟไหม้ แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง พื้นผิวของรูปถ่ายก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปตามกาลเวลาที่บิดเบี้ยว รอยไหม้สีดำขยายวงกว้างขึ้น และปรากฏรอยเขียนด้วยหมึกสีแดงสดทับลงไปบนใบหน้าของเธอนั่นเอง มันเป็นตัวอักษรที่เขียนขึ้นมาใหม่เหมือนเพิ่งเขียนเมื่อครู่... *'ความจริงกำลังจะฆ่าเธอ'* แล้วเสียงเคาะประตูจากภายนอกก็ดังขึ้น... สามครั้ง... เป็นจังหวะที่ไม่มีมนุษย์คนใดในบ้านหลังนี้ทำกัน รินมองไปที่บานหน้าต่างและพบว่าเงาสะท้อนในกระจกไม่ใช่ตัวเธอ แต่มันคือเด็กหญิงในชุดสีขาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังเธอ พร้อมกับรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความทรงจำนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ