ผู้บุกรุกยามวิกาล

"วางมันลงเสียริน... ก่อนที่มือของเธอจะเปื้อนเลือดมากกว่าที่เคยเป็น" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับคฤหาสน์เก่าแก่ รินชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปสู่ห้องสมุดลับ มือที่สั่นเทาของเธอกำบันทึกปกหนังเก่าคร่ำคร่าไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว กลิ่นอายของหยาดฝนที่ยังไม่ทันจางหายไปจากอากาศภายนอก กลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยมาตามทางเดิน รินไม่หันกลับไปมอง เธอรับรู้ได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากแผ่นหลังของชายหนุ่ม เขาไม่ได้ขยับเข้ามาใกล้ แต่ความรู้สึกกดดันนั้นรุนแรงราวกับมีคมมีดจ่ออยู่ที่ลำคอ "ถ้าฉันวางมันลง... ความทรงจำของฉันก็จะหายไปตลอดกาลใช่ไหมครับ คีย์" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นเครือในตอนท้าย เธอไม่ได้เรียกเขาว่า 'คุณ' เหมือนทุกครั้ง แต่เลือกใช้สรรพนามที่สื่อถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ "ความทรงจำบางอย่าง... ก็ถูกสร้างมาเพื่อให้เราลืมริน" คีย์ก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังสนั่นในโสตประสาทของหญิงสาว "มันไม่ใช่บันทึกแห่งความจริง แต่มันคือพันธสัญญาแห่งความตาย ถ้าเธอเปิดอ่านหน้าสุดท้าย เธอจะไม่มีวันได้กลับไปเป็นรินคนเดิมอีก" ยังไม่ทันที่รินจะได้โต้ตอบ ประสาทสัมผัสของทั้งคู่ก็ต้องตื่นตัวขึ้นพร้อมกัน เสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่ในโถงกลางแตกกระจายละเอียดดั่งหยาดฝนแก้วที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นไม้ มันไม่ใช่เสียงลมพายุ แต่มันคือเสียงของรองเท้าบูทที่เหยียบลงบนเศษกระจกด้วยจังหวะที่มั่นคงและไร้ความปรานี เงาร่างสีดำสามร่างพุ่งผ่านความมืดเข้ามาในห้องสมุดราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ พวกมันไม่ได้สนใจคีย์หรือริน สายตาที่เย็นชาภายใต้หน้ากากสีเงินจับจ้องเพียงบันทึกที่รินถือไว้ "ริน! ถอยไปข้างหลังผม" คีย์ตวาดเสียงดุดัน พลันนั้นเขาก็คว้าเอาเชิงเทียนทองเหลืองบนโต๊ะข้างๆ ฟาดเข้าที่ขมับของชายชุดดำที่พุ่งเข้ามาคนแรกอย่างแม่นยำ เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วผนังห้อง บรรยากาศแห่งความเป็นสุภาพบุรุษที่เขาสั่งสมมาตลอดสิบตอนมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงนักล่าที่ปกป้องสิ่งที่ตนเองหมายตา รินถอยกรูดไปจนชิดกำแพง บันทึกในมือหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูก เธอไม่รู้ว่าทำไมคนเหล่านั้นถึงต้องการมันนัก แต่สัมผัสที่ปลายนิ้วบอกเธอว่า เนื้อหาข้างในนั้นมีความลับที่เกี่ยวข้องกับการจากไปของคนสำคัญของเธออย่างแน่นอน ชายชุดดำอีกสองคนชักมีดสั้นออกมา เสียงโลหะกระทบกันดังแว่วระงมไปทั่วโถง คีย์เคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าที่ใครจะคาดคิด เขาหลบคมมีดที่เฉียดผ่านหน้าอกไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะคว้าข้อมือของศัตรูแล้วบิดจนกระดูกลั่นดังกรอบ แต่ดูเหมือนศัตรูจะไม่ได้มีแค่สามคน เงาดำอีกหลายร่างเริ่มปรากฏขึ้นที่ขอบหน้าต่าง "คีย์! ทำไมพวกเขาถึง..." รินตะโกนแข่งกับเสียงการต่อสู้ "เพราะบันทึกเล่มนั้นไม่ได้มีไว้ให้คนอย่างเราอ่านตั้งแตแรกแล้วริน!" คีย์หันมาตะโกนตอบ ใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อและเลือดที่กระเด็นมาโดน "วิ่ง! หนีออกไปทางประตูหลัง อย่าหันกลับมาจนกว่าจะถึงป่าสน!" รินลังเล ชั่ววินาทีนั้นเธอมองเห็นดวงตาของคีย์ ดวงตาที่ปกติจะอ่านยากเย็น แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอเพิ่งจะตระหนักได้ว่ามันคือ 'ความโหยหา' และ 'ความเสียสละ' ในจังหวะที่ความโกลาหลถึงขีดสุด ชายชุดดำคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม อาศัยจังหวะที่คีย์ติดพันอยู่กับลูกน้องคนอื่น พุ่งตรงเข้ามาหารินด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มือหยาบกร้านเอื้อมมาคว้าบันทึกในมือเธอ รินกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่เธอกลับไม่ยอมปล่อยมือ ฉับพลันนั้น รินรู้สึกถึงแรงดึงมหาศาลจากทั้งสองฝั่ง บันทึกปกหนังเก่าขาดออกครึ่งหนึ่งด้วยแรงกระชาก ของเหลวสีดำคล้ายน้ำหมึกไหลทะลักออกมาจากรอยขาดนั้น กลิ่นอายของความทรงจำที่สาบสูญอบอวลไปทั่วห้องราวกับคำสาปที่ถูกปลดปล่อย ชายชุดดำหยุดชะงัก หน้ากากสีเงินของเขาเลื่อนหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้รินต้องทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้านั้น... คือใบหน้าของคนที่เธอเชื่อว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน... คนที่เป็นต้นเหตุให้เธอโทษตัวเองมาตลอดชีวิต เขามองรินด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำลายโลกทั้งใบของเธอ "ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง... พี่สาวที่น่าสมเพชของฉัน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความทรงจำนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ