ความจริงที่ถูกกัดเซาะ

“ปล่อยมือผมเสียที คุณจะทำร้ายตัวเองไปถึงไหน!” เสียงตวาดกร้าวของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของริน ร่างบางสั่นเทาอยู่บนขอบระเบียงดาดฟ้าที่ไร้รั้วกั้น เบื้องล่างคือความมืดมิดของมหานครที่กลืนกินทุกสรรพสิ่ง ราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่รอคอยจะโอบกอดผู้สิ้นหวัง คีย์กระชากข้อมือของรินกลับเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยแรงจนอีกฝ่ายถลาล้มลงบนพื้นปูนเย็นเฉียบ เขาทรุดกายลงคุกเข่าตรงหน้า แววตาของเขาที่มักจะเฉยเมยบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความใจเย็น รินแหงนหน้ามองเขา หยาดฝนเม็ดเล็กเริ่มโปรยปรายลงมา กระทบผิวแก้มจนแยกไม่ออกว่านั่นคือหยาดน้ำฝนหรือน้ำตาที่เอ่อล้น “ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้... ทำไมต้องช่วยคนที่แม้แต่ความจำตัวเองยังรักษาไว้ไม่ได้” คีย์ไม่ตอบทันที เขาขยับตัวเข้าใกล้จนรินได้กลิ่นจางๆ ของไม้สนและเหล็กกล้าจากกายเขา นั่นเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่มันกลับเป็นกลิ่นที่เตือนให้รู้ว่า ชายคนนี้คือปริศนาที่เธอไม่มีวันไขออก “เพราะถ้าคุณตาย ความจริงที่ฝังลึกอยู่ในหัวสมองของคุณก็จะตายไปพร้อมกับคุณ” คีย์เอ่ยเสียงต่ำ น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “อย่าดูถูกค่าของความทรงจำที่คุณไม่เห็นค่าเพียงเพราะมันเจ็บปวดนักเลย ริน” “คุณพูดเหมือนรู้จักความเจ็บปวดของฉันดี ทั้งที่คนแปลกหน้าอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ!” รินตะโกนสวนกลับ มือเรียวบางคว้าเข้าที่ปกเสื้อของคีย์แรงๆ จนตัวเขาโอนเอนตาม “คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมรอยแผลเป็นที่ข้อมือคุณถึงเหมือนกับรอยแผลที่ฉันฝันเห็นซ้ำๆ ทุกคืน? อย่าบอกนะว่าบังเอิญ... ฉันไม่เชื่อเรื่องบังเอิญอีกแล้ว” คีย์ชะงัก สายตาที่เขามองเธอนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย มันไม่ใช่ความเวทนา แต่มันคือความรู้สึกโหยหาที่เคลือบแฝงด้วยความหวาดกลัว เขาค่อยๆ แกะมือของเธอออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเย็นเฉียบจนรินสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง “แผลเป็นเหล่านี้ไม่ได้เกิดจากความบังเอิญ แต่มันเกิดจากพันธสัญญา” คีย์ลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่แทรกไปกับสายลม “ในโลกที่ความจริงถูกบิดเบือนจนกลายเป็นเถ้าถ่าน สิ่งเดียวที่ยืนยันว่าเราเคยมีตัวตนอยู่ คือรอยแผลที่ได้รับมาเพื่อปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุด” รินนิ่งอึ้ง หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก เธอเห็นภาพรางๆ ในหัว—เป็นภาพเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ยื่นมือมาคว้าข้อมือเธอไว้ในวันที่โลกกำลังแตกสลาย แต่ภาพนั้นกลับเลือนหายไปทุกครั้งที่พยายามไขว่คว้า “คุณคือคนคนนั้นใช่ไหม...” เธอถามเสียงสั่น “คนที่ฉันลืมไป... คนที่ฉันทิ้งไว้ในความมืด” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาบดบังแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ทำให้เขาดูเหมือนอสูรกายที่งดงามและน่าหวาดหวั่นในคราเดียวกัน เขาไม่ยอมสบตาเธออีกต่อไป เพียงแต่หันไปมองท้องฟ้าที่มืดสนิท “ผมคือใครไม่สำคัญเท่ากับว่าวันนี้คุณยังหายใจอยู่” เขาหมุนตัวกลับ “กลับไปเสียเถอะ ความจริงในคืนนี้มันหนักหนาเกินกว่าที่หัวใจของคุณจะรับไหวในตอนนี้” รินลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ความโกรธแค้นและความสงสัยผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก “ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าคุณจะตอบ!” เธอพุ่งเข้าไปหาเขาเพื่อดึงรั้ง แต่คีย์กลับขยับกายหลบอย่างรวดเร็วราวกับเงา แต่ในจังหวะนั้นเอง สร้อยคอที่ซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อของเขาก็หลุดร่วงออกมากระทบกับแสงจันทร์ มันเป็นจี้รูปกุญแจเงินเก่าคร่ำคร่า... กุญแจดอกเดียวกันกับที่รินเห็นใน 'ฝันร้าย' ที่ตามหลอกหลอนเธอมานานนับปี รินชะงักงัน ลมหายใจขาดห้วง เมื่อเธอมองเห็นรายละเอียดบนกุญแจดอกนั้นชัดเจน—มันมีชื่อย่อสลักไว้ด้วยอักษรภาษาละตินโบราณที่เลือนลาง แต่เธอกลับอ่านมันออกได้อย่างแม่นยำด้วยสัญชาตญาณ 'R.K.' ความเงียบงันเข้าปกคลุมดาดฟ้าตึกร้างจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ คีย์สังเกตเห็นสายตาของรินที่จ้องมองจี้กุญแจนั้น เขารีบคว้ามันกลับไปซ่อนไว้ใต้เสื้อทันที แต่สายเกินไป... ความจริงที่เคยถูกกัดเซาะด้วยกาลเวลา บัดนี้ได้เผยรอยร้าวที่ยากจะประสานให้กลับมาสนิทได้อีกครั้ง รินก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยกลายเป็นความตื่นตระหนกที่แฝงด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด “ตัวอักษรนั่น... ไม่ใช่ชื่อฉัน... และไม่ใช่ชื่อคุณ...” รินพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วงเหมือนคนกำลังจะขาดใจ “มันเป็นชื่อของคนที่เราทั้งคู่... เป็นคนลงมือสังหารในคืนนั้น!” คีย์นิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงหัวเราะนั้นกลับเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปถึงวิญญาณ เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาหารินช้าๆ จนหลังของเธอชนเข้ากับกำแพงดาดฟ้าที่เย็นเยียบ “ยินดีด้วยที่จำได้ขึ้นมาเสียที... ริน” คีย์ก้มลงกระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจของเขาที่สัมผัสผิวแก้มนั้นช่างหนาวเหน็บ “แต่เสียใจด้วยนะ เพราะคนที่ตายในคืนนั้นจริงๆ แล้ว... คือผมเอง ไม่ใช่เขา” เขาส่งยิ้มที่บิดเบี้ยวให้เธอ ก่อนจะถอยหลังและทิ้งตัวลงจากขอบตึกหายไปในเงามืดทันที ทิ้งให้รินยืนอยู่เพียงลำพังกับความจริงที่เพิ่งถูกกระชากออกมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ