จุดสิ้นสุดของจุดเริ่มต้น

“ถ้าเธอเปิดประตูบานนั้น ริน... ทุกความทรงจำที่เธอเฝ้าเพียรพยายามจะลบเลือนมันออกไปจากหัวใจ จะไหลทะลักกลับมาเหมือนเขื่อนแตก และคราวนี้ ไม่มีใครรับประกันได้ว่าเธอจะยังเป็นคนเดิม” น้ำเสียงของคีย์แหบพร่า ทว่าหนักแน่นดั่งก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจ รินหยุดมือที่กำลังสั่นเทาอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊คเก่าคร่ำคร่า กลิ่นอับชื้นของราและฝุ่นละอองที่สะสมมานานหลายทศวรรษโชยออกมาปะทะใบหน้า มันเป็นกลิ่นของความตาย หรืออาจจะเป็นกลิ่นของความจริงที่เธอโหยหามาตลอด รินไม่หันกลับไปมองเขา เธอเพียงแค่กระชับเสื้อคลุมตัวบางที่แทบกันความเย็นเยียบของห้องใต้ดินนี้ไม่ได้ “คุณพูดเหมือนกับว่าความทรงจำคือยาพิษนะ คีย์ ทั้งที่คุณเป็นคนผลักดันให้ฉันมาถึงจุดนี้ด้วยตัวเองไม่ใช่หรือไง?” คีย์หัวเราะหึในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบไร้อารมณ์ขัน “ผมแค่คนชี้ทาง ริน ส่วนคนที่เลือกจะก้าวขาลงเหว... คือคุณ” รินสูดหายใจเข้าลึก ความเงียบในห้องใต้ดินนี้หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง มีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอหยิบกุญแจดอกเล็กสีเงินที่ได้มาจากช่องลับใต้ฝ่าเท้าของรูปปั้นนางฟ้าในสวนเก่าขึ้นมา โลหะเย็นเยียบในมือเหมือนจะเตือนสติ แต่ในวินาทีนี้ ความอยากรู้อยากเห็นมันมีอำนาจเหนือความกลัวไปไกลโข เธอเสียบกุญแจลงในรูกุญแจที่สนิมเกาะกรัง เสียง ‘กริ๊ก’ ดังก้องในโสตประสาท มันคือเสียงแห่งจุดจบ... และจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายที่เธอยังไม่พร้อมจะรับมือ ประตูค่อยๆ แง้มออกด้วยเสียงครวญครางของบานพับที่ไม่ได้ใช้งานมานาน แสงไฟจากตะเกียงในมือคีย์สั่นไหวไปมา รินก้าวเข้าไปข้างใน ห้องนี้ไม่ใช่ห้องเก็บของธรรมดา แต่มันคือหอจดหมายเหตุส่วนตัวที่ถูกปิดตาย รอบผนังเต็มไปด้วยภาพวาดใบหน้าของผู้คนที่ไม่คุ้นตา แต่เมื่อเธอมองลึกลงไปในแววตาของรูปวาดเหล่านั้น กลับมีความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกอย่างประหลาด “มองดูสิ” คีย์ก้าวตามเข้ามาข้างหลัง ลมหายใจของเขาอุ่นพอที่จะทำให้รินรู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ออกมา “ที่นี่คือสุสานแห่งความลับที่ครอบครัวเธอพยายามฝังกลบ” รินเดินตรงไปยังโต๊ะไม้ตัวกลาง บนนั้นมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว สันปกของมันทำจากหนังที่เริ่มเปื่อยยุ่ย เธอเอื้อมมือไปสัมผัสด้วยความทะนุถนอม ราวกับเกรงว่าหากใช้แรงเพียงนิดเดียว สิ่งนี้จะสลายกลายเป็นผุยผง แต่เมื่อนิ้วแตะลงบนหน้ากระดาษ รินก็พบสิ่งที่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุด มันไม่ใช่บันทึก แต่มันคือรูปถ่ายใบหนึ่งที่เสียบไว้ระหว่างหน้ากระดาษ ในรูปนั้นคือตัวเธอ... รินที่ยังดูเด็กกว่านี้มาก ยืนเคียงข้างชายหญิงคู่หนึ่งที่ใบหน้าถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ มือของเธอในรูปนั้น กำลังกุมมีดสั้นเล่มเดียวกับที่คีย์เคยพกติดตัวอยู่เสมอ! ความทรงจำที่เคยเป็นภาพมัวๆ เริ่มแจ่มชัดขึ้นเหมือนเลนส์กล้องที่ถูกปรับโฟกัส เสียงกรีดร้อง เสียงฝนตก และกลิ่นคาวเลือดที่เคยจางหายไปกลับมาท่วมท้นโสตประสาท รินทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “ฉัน... ฉันเป็นคนทำเหรอ?” เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ คีย์ย่อตัวลงนั่งข้างๆ เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น มือของเขาร้อนผ่าว ตรงกันข้ามกับแววตาที่ว่างเปล่าดุจหลุมศพ “เธอไม่ได้ทำเพราะความเกลียดชัง ริน เธอทำเพราะความรัก... และความรักมักจะมาพร้อมกับการเสียสละที่โหดร้ายเสมอ” เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขาในตอนนี้ไม่ได้เย็นชาอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาที่น่าขนลุก “ถึงเวลาที่ต้องจำแล้วว่า ทำไมเธอถึงต้องเป็นคนเลือกปิดผนึกห้องนี้... และทำไม... ผมถึงต้องกลายเป็นคนคอยเฝ้ากุญแจดอกนี้มาตลอดสามสิบปี” รินเงยหน้าขึ้นมองคีย์ แสงจากตะเกียงสะท้อนดวงตาของเขาที่ดูราวกับไม่ใช่ดวงตาของมนุษย์ทั่วไป เธอกำลังจะตั้งคำถาม แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เดินวนอยู่หน้าห้องใต้ดินก็ดังแทรกเข้ามา เสียงนั้นไม่ใช่ฝีเท้าของคนทั่วไป แต่มันเป็นเสียงลากขาของสิ่งที่เธอกลัวที่สุดในความทรงจำ... เสียงของคนที่เธอ ‘ฆ่า’ ไปเมื่อสิบปีก่อน คีย์เบิกตากว้าง เขาผลักรินให้หลบเข้าไปหลังตู้ไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะดับตะเกียงในมือจนห้องทั้งห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิดสนิท ประตูด้านบนถูกกระชากเปิดออก พร้อมกับเสียงแหบพร่าของชายคนหนึ่งที่เอ่ยชื่อของเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาต “ริน... ในที่สุดเธอก็กลับมาหาเรา... ถึงเวลาชดใช้หนี้ที่เธอยืมไปแล้ว” ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ