จดหมายถึงคนตาย

"อย่าเขียนลงไปนะริน... เพราะน้ำหมึกที่ใช้เขียนถึงคนตาย มักจะไหลย้อนกลับมาท่วมท้นหัวใจคนเขียนเสมอ" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคีย์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องพัก รินชะงักปลายปากกาที่กำลังจรดลงบนกระดาษสีหม่น กลิ่นอายของกระดาษเก่าๆ และความชื้นจากค่ำคืนที่ไร้แสงดาวอบอวลไปทั่วบริเวณ เธอไม่ได้หันไปมองคู่คิดหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายเก่าๆ นั่น แต่ความรู้สึกถึงสายตาคมปลาบที่จับจ้องมายังแผ่นหลังของเธอนั้นชัดเจนราวกับมีใครเอามีดมากรีดลงบนผิวหนัง "ถ้าฉันไม่เขียน... แล้วฉันจะปลดปล่อยความรู้สึกที่ติดค้างนี้ไปไว้ที่ไหนล่ะครับ" รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่ามั่นคง เธอจงใจใช้สรรพนามบุรุษที่หนึ่งอย่างสุภาพเพื่อตอกย้ำความเป็นสุภาพชนที่เธอยึดถือ แม้ในยามที่โลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลาย "ความทรงจำไม่ใช่ขยะที่จะต้องกำจัดทิ้งด้วยการจดบันทึก ริน" คีย์ลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ ฝีเท้าของเขานิ่งสนิทจนน่าขนลุก เขาหยุดยืนข้างหลังเธอ กลิ่นบุหรี่จางๆ และไอเย็นของฤดูฝนที่ติดตัวเขามาทำให้รินเผลอกำปากกาแน่นขึ้น "บางเรื่องที่ควรลืม การขุดมันขึ้นมาคือการตอกย้ำว่า... เธอฆ่าพี่ชายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกตัวอักษร" ปลายปากกาของรินหักสะบั้นลง เสียงแกรกของไม้สนที่แตกออกฟังดูดังลั่นในความเงียบ เธอเม้มริมฝีปากจนห่อเลือด ความเจ็บปวดที่ฝ่ามือเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในอก เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตาที่อ่านยากคู่นั้น ดวงตาของคีย์เหมือนท้องทะเลลึกที่กักขังซากเรืออับปางเอาไว้—มืดมิด เยือกเย็น และไม่อาจคาดเดา "คุณพูดเหมือนคุณอยู่ในเหตุการณ์วันนั้น... เหมือนคุณเห็นตอนที่เขาล้มลงไปในเงามืดนั่น" รินแค่นยิ้ม ดวงตาของเธอรื้นไปด้วยหยดน้ำที่พยายามกลั้นไว้ "หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณคือคนที่ยืนดูอยู่ตรงนั้นกันแน่ คีย์?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน ความกดอากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้น คีย์ไม่ได้หลบสายตา เขากลับโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจของเขาอุ่นร้อน ต่างจากความเย็นชาในแววตา "ถ้าผมบอกว่าผมอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ เธอจะกล้าอ่านจดหมายฉบับนั้นให้ผมฟังไหมล่ะ?" คีย์กระซิบ เสียงนั้นสั่นประสาทพอๆ กับการลูบไล้ของความตาย รินไม่ตอบ เธอหันกลับไปหาโต๊ะไม้ตัวเดิม นิ้วเรียวสั่นเทาหยิบกระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง เธอเริ่มเขียนด้วยลายมือที่บิดเบี้ยวและเร่งรีบ *‘ถึงพี่... ถ้าหากนรกมีจริง และถ้าพี่กำลังรออยู่ในที่ที่แสงจันทร์ส่องไม่ถึง โปรดบอกรินที ว่าความผิดบาปในวัยเยาว์นั้น พี่เป็นคนอโหสิกรรมให้ริน... หรือเป็นตัวรินเองที่สร้างพี่ขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมความว่างเปล่า’* คีย์เงียบไปสนิท เสียงนาฬิกาลูกตุ้มบนผนังดังตึกตักเป็นจังหวะที่บีบคั้น รินเขียนจดหมายฉบับนั้นจนจบด้วยน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาเป็นจุดๆ บนเนื้อกระดาษ เมื่อวางปากกาลง เธอก็รู้สึกได้ถึงความเบาหวิวที่แล่นปราดไปทั่วร่าง เหมือนวิญญาณกำลังจะหลุดลอยออกจากกรงขังแห่งความทรงจำ "เขียนเสร็จแล้วหรือ?" คีย์ถาม เสียงของเขาดูเปลี่ยนไป ดูเศร้าหมองและอ่อนแรงอย่างประหลาด รินพยักหน้า เธอหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ "ฉันพร้อมจะเผามันแล้ว พี่ชายฉันจะได้ไปสู่ที่ที่เขาควรอยู่เสียที" "ริน... หันมามองผม" คีย์สั่ง เสียงของเขาสั่นเครือ รินหันไปตามคำขอ แต่สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น... คีย์ไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง บนเก้าอี้หวายที่เคยว่างเปล่ากลับมีร่างของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบเก่าๆ นั่งอยู่ รอยยิ้มที่คุ้นเคย แววตาที่อบอุ่นเหมือนแสงอาทิตย์ยามบ่าย ทว่า... แผ่นอกของเขากลับมีรอยฉีกขาดของเนื้อผ้าและคราบเลือดที่แห้งกรังเหมือนเหตุการณ์ในวันนั้นไม่มีผิดเพี้ยน ชายคนนั้น—พี่ชายที่เธอเฝ้าคิดถึง—กำลังถือปากกาอีกด้ามหนึ่งไว้ในมือ พร้อมกับจดหมายฉบับหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือแบบเดียวกับเธอเปี๊ยบ วางอยู่ตรงหน้า "จดหมายที่เธอเขียนน่ะ..." ชายคนนั้นเอ่ยปาก เสียงที่ฟังดูเหมือนก้องออกมาจากก้นบึ้งของความทรงจำ "ฉันอ่านจบไปเมื่อสิบปีที่แล้วนะ ริน" รินเบิกตากว้าง จดหมายในมือของเธอเริ่มลุกไหม้ขึ้นด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนที่ไร้ที่มา และในวินาทีที่เปลวไฟลามเลียปลายนิ้ว เธอก็พบความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงามายา... คีย์ไม่ได้ก้าวถอยหลัง แต่เขากลับหายไปราวกับหมอกควัน เหลือเพียงร่างของพี่ชายที่ยืนยิ้มให้เธอด้วยความอาดูร พร้อมกับหยิบมีดพกสีเงินขึ้นมาจากซองข้างเอว "ความทรงจำของเธอไม่ได้หายไปไหนหรอกริน..." เขาขยับกายเข้ามาใกล้จนปลายมีดแตะลงบนลำคอของเธออย่างแผ่วเบา "มันแค่ถูกขังไว้ในที่ที่ฉันเป็นเจ้าของ... และคืนนี้ เราจะมาเริ่มเขียน 'หน้าสุดท้าย' ของชีวิตเธอกันเสียที" รินมองเห็นตัวเองในกระจกเงาบานเก่าด้านหลังพี่ชาย... ภาพที่สะท้อนออกมาไม่ใช่รินในชุดธรรมดา แต่เป็นตัวเธอที่สวมชุดสีดำสนิท มือถือมีดอาบเลือด และยืนอยู่เหนือร่างไร้วิญญาณของชายคนเดิมที่กำลังยืนประชิดตัวเธออยู่ในขณะนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ