หน้ากากของความเชื่อใจ

"ถ้านั่นคือความจริง ทำไมคุณถึงไม่ยอมสบตาผมตอนที่พูดประโยคนั้นออกมาล่ะครับ ริน" เสียงของคีย์ราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของหญิงสาวราวกับคมมีดที่กรีดลงบนผืนผ้าใบที่กำลังจะขาดสะบั้น รินชะงักฝีเท้าอยู่กลางทางเดินแคบๆ ในตึกร้างที่แสงจันทร์ทอผ่านหน้าต่างบานสูงเข้ามาเป็นทางยาว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบังคับมือที่สั่นเทาไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมาให้ชายหนุ่มตรงหน้าเห็น เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา แสงจันทร์สลัวอาบไล้ใบหน้าคมสันของคีย์ที่ดูลึกลับเกินกว่าจะคาดเดา ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เธอเคยเชื่อว่าคือหน้าต่างแห่งความหวัง กลับดูมืดมิดและไร้ก้นบึ้งเหมือนเหวลึก "ฉันแค่... นึกถึงเรื่องที่ยังไม่แน่ชัดน่ะค่ะ" รินพยายามใช้คำพูดที่สุภาพที่สุด แต่ในใจเธอกลับเต้นรัวเหมือนกลองรบ "เรื่องที่ยังไม่แน่ชัด หรือเรื่องที่คุณพยายามปกปิดผมกันแน่?" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความเย็นจากอากาศ แต่มันคือความกดดันที่บีบคั้นหัวใจ "รินครับ เราอยู่ด้วยกันมานานพอที่จะรู้ว่าความเงียบของคุณมันหมายถึงอะไร อย่าทำลายความเชื่อใจที่เราสร้างกันมาด้วยความระแวงเลยครับ มันน่าเสียดาย" รินหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน "ความเชื่อใจเหรอคะ? คีย์ คุณมั่นใจจริงๆ เหรอว่าสิ่งที่คุณให้ฉันมาตลอดคือความเชื่อใจ ไม่ใช่แค่การจูงจมูกให้ฉันเดินไปในทิศทางที่คุณต้องการ" คีย์หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของเขากลายเป็นเส้นตรงที่เฉียบคม เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังประเมินว่าควรจะสวมหน้ากากใบไหนขึ้นมาตอบโต้ดี "คุณเริ่มตั้งคำถามได้น่าสนใจขึ้นเรื่อยๆ นะครับ" เขาตอบ พลางยกมือขึ้นลูบสันกรามอย่างครุ่นคิด "แต่ลืมไปแล้วหรือว่าใครกันที่ช่วยคุณออกมาจากห้องขังแห่งความทรงจำนั้น ใครกันที่คอยปกป้องคุณจากเงามืดที่จ้องจะทำลายคุณอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ถ้าผมเป็นศัตรู คุณคิดว่าวันนี้คุณจะมีโอกาสได้มายืนตั้งคำถามกับผมแบบนี้หรือครับ?" "บางทีศัตรูที่น่ากลัวที่สุด ก็คือคนที่ทำตัวเป็นพระเอกในเรื่องราวของเราเอง" รินสวนกลับทันควัน ดวงตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในตาของเขา พยายามหาเศษเสี้ยวของความจริงที่อาจซ่อนอยู่หลังม่านบังตา บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงทันที เสียงหยดน้ำจากเพดานที่รั่วซึมกระทบพื้นดังขึ้นเป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิด ราวกับเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดแตกหัก รินมองเห็นคีย์ค่อยๆ เอื้อมมือมาหาเธอ เขาไม่ได้ทำท่าทีคุกคาม แต่ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบนั้นกลับแตะลงบนพวงแก้มของเธอเบาๆ สัมผัสที่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งอ่อนโยนและจงใจควบคุมในเวลาเดียวกัน "คุณดูเหนื่อยนะครับ ริน" เสียงของเขาอ่อนลง แต่กลับน่าขนลุกกว่าเดิม "ความทรงจำที่หายไป มันไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ควรจะรื้อฟื้นขึ้นมาหรอกนะครับ บางอย่าง... การปล่อยให้มันเป็นความลับไปตลอดกาล อาจจะดีต่อชีวิตของคุณมากกว่า" รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ เธอจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พร่าเลือน ความอบอุ่นที่เคยได้รับจากการช่วยเหลือของเขาบัดนี้กลับกลายเป็นความหวาดระแวงที่กัดกินจิตใจ เธอเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เธอสูญเสียไปนั้น เป็นเพราะอุบัติเหตุ หรือเป็นเพราะชายคนนี้ที่เป็นคนลงมือทำลายมันตั้งแต่ต้น "คุณซ่อนอะไรไว้ใต้หน้ากากนั้นกันแน่ คีย์" รินกระซิบ น้ำเสียงสั่นเครือแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว คีย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งเกินจะบรรยาย ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินใบหน้าของหญิงสาว แต่ในจังหวะนั้นเอง คีย์ก็หยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทของเขา มันคือล็อกเก็ตเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยขีดข่วนราวกับผ่านการต่อสู้มาอย่างหนัก เขาแบมือออก ล็อกเก็ตสีเงินหม่นวางนิ่งอยู่บนฝ่ามือ "ผมไม่ได้ซ่อนอะไรไว้ใต้หน้ากากหรอกครับริน ผมแค่ถือหน้ากากของคนที่คุณ 'เคย' รักไว้ให้คุณเท่านั้นเอง" รินเบิกตากว้าง ล็อกเก็ตชิ้นนั้นคือสิ่งที่เธอเห็นในนิมิตเมื่อคืนนี้ สิ่งที่เธอคิดว่าหายไปในวันที่เกิดโศกนาฏกรรมที่เธอจำความไม่ได้ คีย์ไม่ได้แค่รู้จักเธอ เขาครอบครองความทรงจำที่เธอโหยหามาตลอดไว้ในกำมือ ทว่า ในวินาทีที่รินกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าล็อกเก็ตนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากปลายทางเดินมืดมิด ตามมาด้วยเสียงเหนี่ยวไกปืนที่คุ้นเคย คีย์เปลี่ยนสีหน้าจากความอ่อนโยนเป็นความเย็นชาในพริบตา เขาฉุดรั้งรินให้หลบหลังเสาต้นใหญ่ก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งทะลุผนังปูนเข้ามา "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด" คีย์กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "รินครับ ฟังผมให้ดี... คนที่เดินเข้ามาข้างหน้าตอนนี้ ไม่ใช่คนที่คุณควรจะเชื่อใจมากกว่าผม แต่นั่นคือคนที่เป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายทั้งหมดของคุณ" ร่างเงาสูงโปร่งปรากฏขึ้นภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ร่างนั้นก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินแทบหยุดเต้น เพราะใบหน้าที่อยู่ภายใต้เงามืดนั้น คือใบหน้าที่เธอเห็นในกระจกทุกครั้งที่มองตัวเอง... ใบหน้าที่เหมือนเธออย่างกับแกะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในวังวนแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ