รอยร้าวในใจ

"ภาพถ่ายใบนี้... ทำไมถึงไม่มีเงาของฉันอยู่เลยล่ะครับ?" เสียงของรินสั่นพร่าขณะวางรูปถ่ายสีซีดจางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเก่าคร่ำคร่า นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเทาจนเห็นได้ชัด คีย์ที่ยืนพิงกรอบประตูเงามืดไม่ตอบรับในทันที เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันกัดกินบรรยากาศภายในห้องสมุดส่วนตัวที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นกระดาษโบราณ "ความทรงจำไม่ใช่กระจกเงาเสมอไปหรอกริน บางครั้งมันก็เป็นแค่ภาพวาดที่ใครบางคนบรรจงแต้มสีลงไป เพื่อกลบเกลื่อนรอยด่างพร้อยที่คุณไม่ควรเห็น" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบ หากแต่แฝงไว้ด้วยความนัยที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ รินกวาดสายตาไปรอบห้อง แผ่นกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นไม่ใช่แค่บันทึกประจำวัน แต่มันคือโครงร่างของ 'ชีวิต' ที่ถูกถักทอขึ้นมาใหม่ เธอจำเหตุการณ์วันฝนตกที่อุบัติเหตุพรากครอบครัวไปได้แม่นยำ ทุกรายละเอียด ทุกกลิ่นอายของดินชื้น และความอบอุ่นสุดท้ายของฝ่ามือแม่ แต่ทว่า... ในบันทึกที่คีย์ทิ้งไว้ มันกลับระบุเหตุการณ์ที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง "คุณทำแบบนี้ทำไม?" เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ฉายแววตัดพ้อและปวดร้าว "คุณสร้างเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมา เพื่อให้ฉันเชื่อว่าฉันเป็นคนผิดงั้นหรือ? หรือเพื่อให้ฉันเป็นตุ๊กตาที่เดินตามเส้นด้ายที่คุณชักใยอยู่?" คีย์วางแก้วลง เขาก้าวเข้ามาใกล้ในระยะที่รินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ชายหนุ่มโน้มตัวลงจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของผู้หวังดี แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อกำลังตระหนักถึงกรงขัง "ผมไม่ได้สร้างความทรงจำให้คุณหรอกริน... ผมแค่ช่วย 'เย็บ' รอยร้าวในใจที่พังทลายของคุณให้มันสนิทกัน" เขาหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้โลกรอบตัวเธอหยุดหมุน "คุณไม่ได้สูญเสียความทรงจำไปเพราะอุบัติเหตุ แต่มันถูก 'ควักออก' เพราะถ้าคุณจำได้ว่าใครเป็นคนลงมือ... คุณคงไม่ยืนอยู่ตรงนี้เพื่อถามหาความจริงจากปีศาจอย่างผมหรอก" รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง เธอถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับชั้นหนังสือไม้หนักๆ เล่มแล้วเล่มเล่าตกลงมาสั่นสะเทือนพื้น แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่เท่ากับแรงสั่นสะเทือนในจิตใจที่กำลังแตกสลาย ภาพในหัวของเธอเริ่มบิดเบี้ยว สิ่งที่เธอคิดว่าเป็นความทรงจำวัยเด็กเริ่มจางหายไปราวกับหมึกที่ถูกน้ำชะล้างเหลือเพียงความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บ "ไม่จริง... แม่บอกฉันเสมอว่าฉันคือความหวังเดียว" "แม่ของคุณน่ะหรือ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ "ริน ที่รัก... ในบ้านหลังนี้ไม่มีใครชื่อแม่มานานกว่ายี่สิบปีแล้ว และคนที่คุณเห็นในกระจกทุกเช้าก็ไม่ใช่คนคนเดียวกับที่คุณจำได้ตอนห้าขวบ" ความสับสนตีรวนจนรินเริ่มหายใจไม่ออก เธอคว้ามีดจดหมายบนโต๊ะขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณของการป้องกันตัว มือที่สั่นเทาชี้ไปที่คีย์อย่างไม่มั่นใจ หากทว่าคีย์กลับไม่ขยับหนี เขากลับก้าวเดินเข้ามาหาคมมีดนั่นอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับเขาไม่เหลือความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไปแล้ว "แทงสิครับ ถ้าการฆ่าผมจะทำให้ความทรงจำที่บิดเบี้ยวของคุณหายไปได้" คีย์ท้าทาย แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายแปลกประหลาด "แต่จำไว้อย่างหนึ่งนะริน เมื่อคุณรู้ความจริงทั้งหมด... คนที่จะกลายเป็นปีศาจไม่ใช่ผม แต่มันคือตัวคุณเอง" ในจังหวะที่หัวใจของรินเต้นรัวจนแทบระเบิด ประตูห้องสมุดที่ล็อคอยู่กลับถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างเงาหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจาย แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทำให้เห็นใบหน้าของผู้มาเยือนได้ชัดเจน รินชะงักค้าง มือที่ถือมีดอ่อนแรงลงจนของมีคมร่วงหล่นกระแทกพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังก้องกังวานดุจเสียงพิพากษา เพราะใบหน้าที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า... คือใบหน้าของเธอเองที่แก่กว่าไปหลายสิบปี แต่ดวงตานั้นกลับมีรอยแผลเป็นที่เธอเพิ่งเห็นในความฝันเมื่อคืนนี้ "ความจำเสื่อมเป็นของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันเคยให้ตัวเองเลยนะ ริน" หญิงสาวในชุดสีดำสนิทผู้มีใบหน้าเหมือนเธอราวกับส่องกระจกกล่าวขึ้น ก่อนจะหยิบปืนพกออกมาจ่อไปที่ขมับของคีย์ "แต่ดูเหมือนว่าพี่ชายของฉันจะลืมไปว่า... ฉันเกลียดการถูกโกหกที่สุด" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดำดิ่งลงไปในความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยครั้งนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดย ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ