หัวใจที่แตกสลาย

“คุณช่วยอธิบายสิ่งที่อยู่ในกระดาษแผ่นนี้ให้ผมฟังหน่อยได้ไหม คีย์... ว่าทำไมลายเซ็นของคุณถึงไปปรากฏอยู่ใต้คำสั่งจ้างวานสังหารคนในครอบครัวของฉัน” เสียงของรินสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอกลับนิ่งสนิทราวกับผืนน้ำที่ถูกแช่แข็งจนกลายเป็นน้ำแข็ง เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแค่วางเอกสารสัญญาจ้างที่ได้มาจากการขุดคุ้ยความลับในห้องนิรภัยของคฤหาสน์ตระกูลวารินทร์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊คตัวหนา คีย์ที่กำลังรินไวน์ลงในแก้วคริสตัลชะงักมือไปเพียงครู่เดียว เสียงของเหลวสีแดงก่ำไหลกระทบแก้วดังกังวานท่ามกลางความเงียบที่กดดันราวกับเสียงระฆังแห่งความตาย เขาไม่ได้หันมาสบตาเธอในทันที เขายังคงมองออกไปนอกหน้าต่างบานสูงที่เผยให้เห็นแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านม่านหนาทึบ “ความจริงเป็นสิ่งที่น่ากลัวเสมอ ริน” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงซ่อนอยู่ในเงามืด “โดยเฉพาะเมื่อคุณพบมันในเวลาที่คุณไม่พร้อมจะแบกรับน้ำหนักของมัน” “ฉันถามว่านั่นคือลายเซ็นของคุณหรือไม่!” รินตบโต๊ะเบาๆ เสียงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในบรรยากาศของห้อง คีย์หมุนตัวกลับมา สายตาของเขายังคงลึกล้ำยากจะหยั่งถึง เช่นเดียวกับคืนแรกที่เขาปรากฏตัวท่ามกลางสายฝนเพื่อยื่นมือเข้ามาในชีวิตของเธอ เขาเดินเข้ามาใกล้เธอช้าๆ ฝีเท้าที่เงียบกริบดั่งนักล่า รินถอยหลังกรูดไปจนชิดผนัง ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เธอมอบให้เขาตลอดเวลาที่ผ่านมาเปรียบเสมือนแก้วที่แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี เธอไม่ได้เสียใจที่ถูกหักหลังเพียงอย่างเดียว แต่เธอเจ็บปวดที่พบว่า ‘ที่พักพิง’ เพียงหนึ่งเดียวของเธอ แท้จริงแล้วกลับเป็น ‘กรงขัง’ ที่ถูกตีขึ้นด้วยเล่ห์เหลี่ยม “ผมทำเพื่อปกป้องคุณ” คีย์พูดพลางเอื้อมมือหมายจะเชยคางเธอขึ้น แต่รินเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ “ปกป้องด้วยการฆ่า? ปกป้องด้วยการทำให้ฉันกลายเป็นเด็กกำพร้าที่ไร้ความทรงจำงั้นหรือ?” รินแค่นหัวเราะ ทั้งน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอ “คุณไม่ใช่ผู้ช่วยชีวิตฉัน คีย์ คุณคือต้นเหตุของนรกขุมนี้!” คีย์หยุดชะงัก มือของเขาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะดึงมือกลับมาและกอดอกด้วยท่าทีที่เย็นชาดังเดิม “คุณมองเห็นเพียงเศษเสี้ยวของภาพวาดใบใหญ่ ริน โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวและสีดำ ความรักที่ฉันมีให้คุณ... มันมากพอที่จะทำให้ฉันยอมมือเปื้อนเลือดเพื่อให้คุณมีชีวิตรอดต่อไปในโลกที่โหดร้ายใบนี้” “ความรัก?” รินทวนคำนั้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสมเพช “ถ้าการทำลายชีวิตใครสักคนเรียกว่าความรัก งั้นคุณก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจที่ใส่หน้ากากสุภาพบุรุษ” เขานิ่งไป ดวงตาที่เคยอ่อนโยนยามที่เธอนอนหลับ หรือยามที่เขาคอยปลอบประโลมในคืนที่ฝันร้ายเข้าครอบงำ บัดนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว คีย์เดินเข้าไปหาเธออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอหนี เขาใช้มือยันผนังล้อมเธอไว้ในอ้อมแขน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นจางๆ ของดินปืนโชยออกมาจากตัวเขา “คุณอยากรู้ความจริงไหม?” เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ข้างหูของเธอ “คนที่คุณเรียกว่าพ่อ...คนที่คุณเทิดทูนว่าเขาคือผู้บริสุทธิ์น่ะ เขาไม่ได้ตายเพราะคำสั่งของผมเพียงคนเดียว ริน... เขาตายเพราะเขาเป็นคนเลือกระหว่างเงินมหาศาลกับชีวิตของลูกสาวตัวเอง” รินเบิกตากว้าง หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออกจากอก “ไม่... ไม่จริง! คุณโกหก!” “ผมไม่มีความจำเป็นต้องโกหกคนที่ผมรัก” คีย์กระซิบ “เอกสารใบนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของดีลที่ผมทำขึ้นเพื่อ ‘ซื้อ’ ชีวิตคุณออกมาจากเงื้อมมือของตระกูลวารินทร์ต่างหากล่ะ” ในขณะที่รินกำลังจะโต้ตอบ เสียงกระแทกของประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นผ่านความมืดเข้ามาในห้อง ชายในชุดสูทสีดำสนิทที่เธอจำได้ดีว่าคือ ‘อดีตคนรับใช้เก่าแก่ของพ่อ’ ซึ่งหายสาบสูญไปนานหลายปี เขาถือปืนเล็งตรงมาที่คีย์ และนิ้วของเขากำลังแตะอยู่ที่ไกปืนอย่างมั่นคง “วางมือจากเธอซะ คีย์” เสียงของชายชราก้องกังวาน “ความจริงที่เธอกำลังจะได้ยินต่อจากนี้... มันจะทำให้เธอไม่ต้องเหลือใครเลย แม้แต่ปีศาจอย่างแก” รินมองไปที่คีย์ ก่อนจะมองไปที่ชายชรา ปมในใจที่พันกันยุ่งเหยิงเริ่มเผยปลายเชือกที่อาจจะนำพาไปสู่ความตาย หรือความจริงที่เธออาจไม่มีวันลุกขึ้นยืนได้อีกต่อไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนเจ็บปวดและซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับครับ