การเผชิญหน้าบนหน้าผา

"ถอยไปคีย์... อย่าให้ฉันต้องมองคุณด้วยสายตาที่เย็นชาไปกว่านี้เลย" น้ำเสียงของรินสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่กรีดลึกลงไปในโสตประสาทของชายหนุ่ม เบื้องหลังของเธอคือหน้าผาสูงชันที่ถูกโอบล้อมด้วยหมอกยามค่ำคืน เสียงคลื่นกระทบโขดหินด้านล่างดังกึกก้องประหนึ่งเสียงคำรามของปีศาจที่รอคอยการตัดสินชะตาชีวิต คีย์ไม่ได้ขยับกายเข้าใกล้ แต่เขาก็ไม่ได้ถอยห่าง เขายืนกอดอกพิงแผ่นหินที่ขรุขระ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวนิ่งราวกับกำลังอ่านสมุดเล่มเก่าที่เขาเป็นคนเขียนขึ้นมาเองกับมือ "ความจริงมันมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ ริน" คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบจนน่ากลัว "เธอคิดว่าการหลบหนีไปพร้อมกับชายแก่ที่เธอแทบไม่รู้จัก จะทำให้ปมเชือกที่พันธนาการตัวตนของเธอหลุดออกงั้นหรือ? คนที่เธอคิดว่ากำลังปกป้องน่ะ คือคนที่พร้อมจะโยนเธอลงไปในเหวเพื่อความพึงพอใจของเขามาตลอดสิบปี" รินแค่นยิ้ม มือที่กำชายเสื้อแน่นจนซีดเผือดสั่นระริก "และคุณล่ะ? ที่ทำดีกับฉันมาตลอด ป้อนข้อมูลที่บิดเบี้ยวให้ฉันทีละน้อย เพื่อให้ฉันกลายเป็นหุ่นเชิดในละครฉากใหญ่ของคุณ... นั่นต่างจากเขายังไง?" คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่พุ่งเข้าใส่จุดตายของบทสนทนา คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาทำให้เงาของเขาทอดยาวไปบนพื้นดิน ดูราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังซุ่มรอจังหวะตะครุบเหยื่อ "ถ้าฉันอยากให้เธอเป็นหุ่นเชิด ป่านนี้เธอคงไม่มีสิทธิ์มายืนต่อปากต่อคำกับฉันบนหน้าผานี้หรอก" เขาขยับตัวก้าวเข้ามาหนึ่งจังหวะอย่างแช่มช้า ท่าทางนั้นไม่ได้ดูคุกคาม แต่กลับแฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่น่าสะพรึงกลัว "ฉันแค่ต้องการให้เธอจำได้... ว่าก่อนที่เธอจะเป็น 'ริน' ที่อ่อนโยนและไร้เดียงสาคนนี้ เธอเคยเป็นใครในคืนที่ฝนตกคืนนั้น" รินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว ส้นเท้าของเธอเฉียดขอบหน้าผาจนก้อนกรวดร่วงหล่นลงไปเบื้องล่าง ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ แต่เธอก็ฝืนเชิดหน้าขึ้น "ฉันไม่สนใจว่าฉันเคยเป็นใคร" เธอตวาด "ฉันสนใจแค่ว่าตอนนี้ฉันคือใคร และฉันจะไม่มีวันยอมให้ใครมาตัดสินว่าฉันควรจะทำอะไรกับความทรงจำที่หายไปนั่นอีก" "แม้ว่าความทรงจำนั้น จะเป็นสิ่งเดียวที่พิสูจน์ได้ว่าเธอไม่ได้เป็นคนฆ่าพวกเขาหรือ?" คีย์หยุดคำพูดของเขาไว้แค่นั้น ราวกับตั้งใจจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจของริน หญิงสาวนิ่งงันไป ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน คำว่า 'ฆ่า' ดังก้องอยู่ในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจที่เคยเต้นรัวกลับหยุดเต้นไปชั่วขณะ รินมองไปที่ชายชราที่ยืนรออยู่อีกฟากหนึ่งของหน้าผา ชายผู้ที่บอกว่าเขาคือคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ในวันที่เธอจำอะไรไม่ได้เลย แล้วหันกลับมามองคีย์ ชายผู้ที่อยู่เคียงข้างเธอในเงามืดมาตลอด "โกหก..." รินพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาตามข้างแก้ม "คุณไม่มีหลักฐาน" "หลักฐานน่ะมีริน แต่มันไม่ได้อยู่ในเอกสารหรือรูปถ่าย" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนเหลือระยะห่างเพียงไม่กี่คืบ เขาเอื้อมมือขึ้นมาเหมือนจะเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่กลับหยุดมือไว้กลางอากาศก่อนจะชักกลับไปกอดอกตามเดิม "มันอยู่ในสร้อยคอที่เธอสวมอยู่ตลอดเวลา... สร้อยที่เธอได้รับมาในวันที่เธอก้าวเท้าออกจากกองเพลิงนั่น" รินก้มลงมองสร้อยเงินเส้นเล็กที่สวมอยู่ที่คอ มือของเธอสั่นสะท้านขณะสัมผัสจี้รูปหยดน้ำที่เย็นเยียบ มันเป็นของดูต่างหน้าเพียงชิ้นเดียวที่เธอมียึดเหนี่ยวจิตใจมาโดยตลอด "เปิดมันออกสิ" คีย์กระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาทว่าทรงพลัง "แล้วเธอจะรู้ว่าเหตุใดชายชราผู้นั้น ถึงได้พยายามพาเธอไปให้ไกลจากฉันที่สุด" รินค่อยๆ ใช้เล็บจิกเข้าไปที่รอยต่อเล็กๆ ของจี้สร้อย ใจของเธอเต้นกระหน่ำเหมือนจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวต่อความจริงปะทะกับความอยากรู้ที่พุ่งพล่าน รอยต่อของจี้สร้อยเริ่มเผยออก... ในวินาทีที่จี้เปิดออก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของคีย์ ไม่ใช่เสียงของชายชรา... แต่เป็นเสียงรองเท้าบูทที่คุ้นเคย รินเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลังคีย์ และสิ่งที่เธอเห็นทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบจนถึงกระดูก คนที่เดินออกมาจากความมืดมิดของพุ่มไม้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนกับเธอราวกับส่องกระจก ทว่าในมือของเด็กคนนั้นกลับถือปืนพกกระบอกหนึ่งเล็งตรงมาที่คีย์ "ถอยห่างจากเธอซะ" เด็กหญิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนไร้ความรู้สึก "หรือว่าพี่อยากจะให้ฉากจบของละครเรื่องนี้ สิ้นสุดลงด้วยเลือดที่หน้าผานี้จริงๆ?" คีย์แสยะยิ้มที่มุมปากโดยไม่หันกลับไปมอง เขาจ้องเข้าไปในดวงตาที่เบิกกว้างของริน แล้วกระซิบเพียงสั้นๆ ว่า "ตอนนี้เธอเข้าใจหรือยังริน... ว่าทำไมเธอถึงจำอะไรไม่ได้เลย?" รินรู้สึกราวกับลมหายใจถูกพรากไปจากปอด สร้อยในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน พร้อมกับความจริงที่ตบหน้าเธออย่างจัง เมื่อเงาของเด็กหญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ได้ทอดลงบนพื้นดินอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับทอดยาวเป็นเงามืดที่บิดเบี้ยวราวกับปีศาจ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มกัดกินหัวใจตัวละครไปพร้อมกับผมนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ