แรงแค้นที่รอวันชำระ

“ลายเซ็นนี้... ไม่ใช่ของคุณพ่อครับ” รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจางๆ เธอวางเอกสารสิทธิ์ครอบครองที่ดินฉบับจริงทาบลงบนโฉนดที่ถูกทำปลอมขึ้นมาด้วยความประณีต มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะกดน้ำหนักลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาจ้องเขม็งไปยังชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—ทนายความผู้กุมความลับของตระกูลเธอมานานนับทศวรรษ ทนายวิวัฒน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและฟังดูแหลมสูงเกินจำเป็น เขาไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย แม้รินจะเพิ่งขุดคุ้ยหลักฐานชิ้นสำคัญที่อาจทำลายชีวิตของเขาจนพินาศ “คุณรินครับ... จินตนาการเป็นเรื่องที่ดีสำหรับนักเขียนนิยาย แต่สำหรับโลกของกฎหมาย ความรู้สึกนึกคิดส่วนตัวไม่มีผลใดๆ หากไม่มีพยานที่น่าเชื่อถือพอ” เขายืดตัวตรง ประสานนิ้วเข้าหากัน ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบทองวาวโรจน์ด้วยความดูแคลน “หลักฐานที่ดูเหมือนจะล้ำค่าในมือคุณน่ะ มันก็แค่เศษกระดาษที่ไร้ราคา หากผมจะสั่งให้ลูกน้องทำลายมันทิ้งเสียตอนนี้ คุณก็ไม่มีทางเอาผิดผมได้หรอก” รินเงยหน้าขึ้น สบตากับเขาตรงๆ ในแววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับมีความแข็งกร้าวของเหล็กกล้า “คุณลืมไปหรือเปล่าคะว่าทำไมฉันถึงมาที่นี่” ในมุมมืดของห้อง คีย์ก้าวออกมาจากเงามืดของชั้นหนังสือ กลิ่นอายกดดันที่เขาแผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ได้พกพาอาวุธ แต่แววตาที่นิ่งสงบดุจผิวน้ำในยามค่ำคืนนั้นกลับน่าสะพรึงกลัวกว่ามีดสั้นเล่มใดในโลก เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูทนายวิวัฒน์ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวาน “กฎหมายน่ะจัดการคนชั่วได้ยากนะครับคุณวิวัฒน์ แต่สิ่งที่ทำได้ดีกว่าคือกฎของเงา... และดูเหมือนว่าวันนี้ จะมีเงาที่โกรธแค้นหลายดวงกำลังรอคอยที่จะชำระความกับคุณอยู่” คีย์วางเครื่องบันทึกเสียงขนาดจิ๋วลงบนโต๊ะ แสงไฟสีเขียวที่กะพริบถี่ๆ บ่งบอกว่าบทสนทนาทั้งหมดตั้งแต่ก้าวแรกที่รินเดินเข้ามาถูกบันทึกไว้ครบถ้วนทุกถ้อยคำ ทนายวิวัฒน์หน้าถอดสี มือที่เคยประสานกันเริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ “แก... พวกแกวางแผนมาตั้งแต่เมื่อไหร่!” “เราไม่ได้วางแผนหรอกครับ” รินตอบพลางดึงเอกสารกลับมาเก็บใส่แฟ้มอย่างใจเย็น “เราแค่รอให้คุณเผยสันดานดิบออกมาเอง ความโลภมันบังตาจนคุณมองไม่เห็นว่าสิ่งที่ฉันถืออยู่นี้ ไม่ใช่แค่หลักฐานทางกฎหมาย แต่มันคือจดหมายลาตายที่คุณเขียนไว้ให้กับอนาคตตัวเองต่างหาก” รินลุกขึ้นยืน ความสูงส่งและสง่างามของเธอกดทับทนายความผู้นี้จนดูเหมือนคนตัวเล็กกระจ้อยร่อย เธอหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินออกไปจากห้องแห่งความอัปยศนี้ โดยมีคีย์เดินตามหลังเหมือนองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ แต่ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงทุบโต๊ะดังสนั่นตามด้วยเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของทนายวิวัฒน์ก็หยุดเท้าของพวกเขาไว้ “พวกเธอคิดว่าชนะแล้วงั้นเหรอ?” วิวัฒน์เงยหน้าขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มที่น่าสมเพช “หลักฐานที่เธอกำลังถืออยู่... มันจะไร้ค่าทันทีถ้าเธอรู้ว่า ใครเป็นคน ‘อนุมัติ’ ให้ฉันทำเรื่องทั้งหมดนี้ตั้งแต่วันแรก” รินชะงัก เธอหันกลับไปมองชายแก่ที่นั่งอยู่ท่ามกลางกองเอกสาร “คุณหมายความว่ายังไง” “พ่อของเธอ... เขาไม่ได้จากไปเพราะอุบัติเหตุหรอกนะริน และเขาก็ไม่ได้เซ็นชื่อโอนทรัพย์สินนี้เพราะถูกบังคับ... แต่เขาเป็นคน ‘ยก’ มันให้ฉันเอง เพื่อแลกกับความลับที่เธอกำลังพยายามจะตามหาอยู่ตอนนี้” คีย์รีบคว้าข้อมือรินไว้ทันทีเมื่อเห็นเธอกำลังจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อทนายความ ดวงตาของคีย์เตือนให้เธอมีสติ แต่ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักออกอย่างแรง ชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก้าวเข้ามาขวางทางออกไว้ พร้อมกับชายสูงวัยอีกคนที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เขาก้าวเข้ามาในแสงไฟที่ส่องลงมาจากเพดาน เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาข้างซ้าย รินตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นคนคนนั้น ความทรงจำที่ขาดหายไปราวกับถูกกระชากกลับมาพร้อมความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วหัวใจ “คุณพ่อ?” รินพึมพำด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ชายคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ แต่สายตาที่เขามองมายังเธอนั้น... เย็นชาและว่างเปล่า ราวกับเธอมิใช่ลูกสาว แต่เป็นเพียงอุปสรรคชิ้นสำคัญที่ต้องกำจัดทิ้งในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านแรงแค้นและการเปิดเผยความจริงอันน่าสะพรึงกลัวไปกับผมนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับครับ