การลวงหลอกครั้งใหญ่

“คุณกำลังบอกว่า... กุญแจดอกนี้ ไม่ใช่กุญแจไขตู้เซฟในธนาคารอย่างนั้นหรือครับ คุณทนาย?” รินวางวัตถุโลหะสีเงินวาววับลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดมัน เสียงกระทบของมันแผ่วเบา ทว่าในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เสียงนั้นกลับดังก้องราวกับเสียงระฆังแห่งความหายนะ ทนายความวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบชะงักมือที่กำลังชงชา กลิ่นหอมของเอิร์ลเกรย์อบอวลไปทั่วห้อง แต่มันกลับไม่สามารถกลบความรู้สึกเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลังของรินได้เลย เขาวางกาน้ำชาลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยดูใจดีและเปี่ยมด้วยความหวังดีในสายตาริน บัดนี้กลับหรี่ลงเป็นเส้นตรง ไร้ซึ่งร่องรอยของความเอื้ออาทร “รินครับ... บางครั้งความจริงก็เป็นสิ่งที่ผู้คนพยายามหลีกหนีเสียมากกว่าการยอมรับมันนะครับ” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทุ้มต่ำจนน่าขนลุก “คุณมั่นใจแค่ไหนกันว่า ความทรงจำที่คุณเฝ้าถวิลหา มันคือสิ่งที่คุณ ‘ควร’ จะจดจำจริงๆ?” รินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำปรัชญาที่ดูถูกสติปัญญาของเธอ เธอมาที่นี่เพราะร่องรอยของรอยเลือดและเอกสารที่คีย์ทิ้งไว้ให้ในลิ้นชักลับ เมื่อคืนนี้ คีย์หายตัวไปหลังจากเตือนเธอเพียงสั้นๆ ว่า *‘อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น แม้แต่ในห้องที่ดูปลอดภัยที่สุด’* “เอกสารที่ระบุว่าฉันเป็นผู้สืบทอดกองมรดกทั้งหมด แต่ทำไม... ทำไมลายเซ็นของพ่อในพินัยกรรมถึงมีรอยหมึกทับซ้อนเหมือนถูกเขียนขึ้นใหม่ภายหลัง?” รินจ้องมองเขาไม่วางตา หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก “และที่สำคัญกว่านั้น ชื่อของทนายความผู้รับรองพินัยกรรม... ทำไมถึงเป็นชื่อเดียวกับคนที่วางแผนเผาบ้านของฉันในคืนที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อสิบห้าปีก่อน?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานนั้นเนิ่นนาน ทนายความผู้นั้นขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจที่สวมหน้ากากนักบุญ เขาเอื้อมมือไปหยิบเอกสารกองหนึ่งขึ้นมาวางไว้ข้างหน้าเธอ “คุณฉลาดกว่าที่ผมคิดไว้มาก ริน” เขาพึมพำขณะถอดแว่นตาทองคำออก “แต่น่าเสียดายครับ ความจริงมักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และคุณ... เพิ่งจะจ่ายงวดสุดท้ายไปเมื่อก้าวเข้ามาในห้องนี้” รินรู้สึกถึงความผิดปกติที่ปลายเท้า พื้นห้องที่เคยดูแข็งแรงมั่นคงกลับสั่นไหวเล็กน้อย เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่ากล้ามเนื้อเริ่มไร้ความรู้สึก ความมึนงงพุ่งเข้าใส่สมองเหมือนคลื่นยักษ์ กลิ่นหอมของชาที่เธอเพิ่งดื่มไปเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นฉุนประหลาดที่ชวนคลื่นเหียน “แก... แกทำอะไร?” เธอเค้นเสียงออกมาได้เพียงแผ่วเบา ร่างกายของเธอทรุดลงพิงกับเก้าอี้ “ผมก็แค่จัดระเบียบเศษซากความทรงจำของคุณให้เข้าที่เข้าทางเท่านั้นเอง” เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ก้มลงมองด้วยสายตาที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง “คนอย่างคุณ ไม่ควรได้รับรู้หรอกว่า พ่อของคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และผู้ที่บงการทุกอย่างเพื่อจะยึดครอง ‘เงามายา’ ในความทรงจำของคุณน่ะ... ไม่ใช่ใครอื่นที่ไหนไกล” เขาย่อตัวลงมาจนใบหน้าห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กระซิบถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของรินพังทลายลงในพริบตา “คีย์ไม่ใช่คนที่ช่วยคุณจากกองเพลิงครับริน... เขาคือคนเดียวกับที่จุดไฟเผาบ้านคุณตั้งแต่วันนั้น และวันนี้ เขาก็เป็นคนส่งคุณมาให้ผมเพื่อจัดการ ‘เก็บกวาด’ ให้สิ้นซาก” รินพยายามรวบรวมสติที่เหลืออยู่น้อยนิดจ้องมองไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิท แสงแดดที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่ทอดเงาเป็นริ้วยาวราวกับกรงขัง ในวินาทีที่ความมืดมิดเริ่มกลืนกินการมองเห็นของเธอ ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีเท้าที่คุ้นเคย เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นอย่างมั่นคงเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังทนายความคนนั้น รินพยายามเพ่งมองผ่านม่านตาที่พร่าเลือน เธอเห็นเงาร่างของชายหนุ่มที่เธอมอบความไว้วางใจให้ตลอดมา “จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?” คีย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ใดๆ ทนายความคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปหาคีย์ “ทุกอย่างเป็นไปตามแผนครับ... และในที่สุด ‘กุญแจแห่งความทรงจำ’ ก็จะกลับไปอยู่ในมือของผู้ที่สมควรครอบครองมันจริงๆ เสียที” รินแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นคีย์ก้มลงหยิบกุญแจดอกนั้นขึ้นมาจากโต๊ะ มือที่เคยประคองเธอในคืนที่มืดมิด บัดนี้กลับถือวัตถุที่ใช้เป็นเครื่องมือทำลายชีวิตเธออย่างเลือดเย็น เขาไม่ได้หันมามองเธอเลยสักนิด ราวกับว่าตัวตนของเธอเป็นเพียงธุลีที่เขาพร้อมจะกวาดทิ้งไปเมื่อใดก็ได้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับครับ