จดหมายฉบับที่หายไป

“อย่าแตะต้องมันนะริน ความจริงบางอย่าง... มีไว้เพื่อให้มันตายไปพร้อมกับกาลเวลาเท่านั้น” น้ำเสียงของคีย์แหบพร่าและเยือกเย็น เขาไม่ได้หันมามองผม แต่แผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าตู้ไม้โอ๊กเก่าแก่ในห้องใต้ดินนั้นแผ่รังสีแห่งการข่มขู่ที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่ผมเคยสัมผัสมา ผม—ริน—กำแผ่นกระดาษสีซีดจางในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เลือดในกายเหมือนจะแข็งตัวเมื่อสายตาปะทะกับลายมือที่คุ้นตาบนจดหมายฉบับนั้น ลายมือของพี่ชาย... คนที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับความทรงจำของผม “ถ้ามันเป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า ทำไมคุณถึงต้องตามหามันมาตลอดสามปีล่ะครับ คีย์?” ผมย้อนถาม เสียงของผมสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้ความเงียบในห้องใต้ดินนั้นหนักอึ้งขึ้นไปอีก ผมก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง จดหมายฉบับนี้ไม่ได้ถูกส่งมาหาผมในตู้ไปรษณีย์หน้าบ้าน แต่มันถูกซ่อนอยู่ในช่องลับหลังผนังห้องทำงานของคีย์—ชายผู้ที่อ้างว่าเข้ามาในชีวิตผมเพื่อช่วยเหลือ คีย์ค่อยๆ หันกลับมา ดวงตาคู่สีเทาที่อ่านอารมณ์ไม่ได้นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม ราวกับจะค้นหาความเปราะบางที่ผมพยายามปกปิดไว้ เขาไม่ได้โกรธ และนั่นยิ่งทำให้ผมหวั่นใจมากกว่าการที่เขาจะตะคอกใส่ผม “เพราะจดหมายฉบับนั้นไม่ได้มีไว้ให้เธออ่าน ริน” เขาพูดพลางก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ “มันคือพันธสัญญา... พันธสัญญาที่จะเปลี่ยนทุกความเชื่อที่เธอเคยมีเกี่ยวกับตัวเธอเอง หากเธออ่านมันจบ เธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก และโลกที่เธอพยายามประคับประคองมาตลอดจะพังทลายลงในพริบตาเดียว” ผมไม่ได้ถอยหนีอีกต่อไป มือที่ถือจดหมายสั่นเทาขณะที่ผมแกะรอยตราประทับขี้ผึ้งสีแดงเลือดที่ดูแปลกตา—ตราสัญลักษณ์รูปนกฮูกไร้ตา—มันคือสัญลักษณ์เดียวกันกับรอยสักที่ผมเห็นบนข้อมือของชายที่หายตัวไปในคืนเกิดเหตุ จดหมายฉบับนี้ถูกส่งมาถึงผมเมื่อสิบปีก่อน หนึ่งวันก่อนที่ชีวิตวัยเด็กของผมจะถูกลบเลือนด้วยเปลวเพลิงและการสูญเสีย ‘ถึงน้องสาวของพี่... หากเจ้าได้รับจดหมายฉบับนี้ จงจำไว้ว่าเลือดที่ไหลเวียนในกายเจ้าไม่ใช่ของขวัญ แต่คืออาวุธที่รอวันตื่นขึ้น อย่าไว้ใจแสงจันทร์ และที่สำคัญที่สุด... อย่าไว้ใจคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้าในเวลานี้’ บรรทัดสุดท้ายนั้นกรีดลึกลงไปในหัวใจของผม ผมหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่ออ่านถึงข้อความทิ้งท้าย ดวงตาของผมเบิกกว้างขณะเงยหน้าขึ้นมองคีย์ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมในขณะนี้คือคนเดียวกับที่พี่ชายเตือนไว้... หรือว่านี่คือกับดักที่ถูกวางไว้นานกว่าสิบปี? “คุณรู้ใช่ไหมว่าเขาเขียนอะไร?” ผมเค้นเสียงถาม ความสงสัยเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงที่กัดกินใจ ผมจ้องมองคีย์ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความอ่อนโยนที่เขาเคยหยิบยื่นให้เปรียบเสมือนฉากกั้นที่ใช้ปิดบังเจตนาที่แท้จริง คีย์นิ่งไปครู่หนึ่ง เขายกมือขึ้นเสยผมอย่างคนใช้ความคิด ก่อนจะหัวเราะหึออกมาในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงที่เยือกเย็นและแฝงไปด้วยความสมเพชตัวเอง “ถ้ารู้แล้วผมจะปล่อยให้เธอถือมันไว้จนถึงตอนนี้เหรอ ริน? ผมรอคอยวันนี้มานาน... วันที่เธอกล้าที่จะขัดคำสั่งและค้นหาความจริงด้วยตัวเอง” เขาก้าวเข้ามาจนประชิดตัวผม ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหู ความใกล้ชิดที่เคยทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย บัดนี้กลับรู้สึกเหมือนโดนคมมีดจ่อที่ลำคอ “เธออยากรู้ไหมว่าทำไมพี่ชายของเธอถึงต้องหายตัวไป? ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุ... แต่เพราะเขาขโมยสิ่งที่สำคัญที่สุดของ ‘ตระกูลเรา’ ไป และตอนนี้... ของสิ่งนั้นก็อยู่ในเลือดของเธอนั่นแหละ” วินาทีที่เขากล่าวจบ ไฟดวงเดียวในห้องใต้ดินก็ดับพรึบลง ความมืดมิดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง ผมสัมผัสได้ถึงแรงดึงที่ข้อมืออย่างแรงก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ได้มีแค่ผมกับคีย์จะดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เสียงปลดล็อกปืนกลไกที่คุ้นหูดังขึ้นก้องไปทั่วห้องใต้ดิน พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยยิ่งกว่า... เสียงของพี่ชายผมเอง “วางจดหมายลงเดี๋ยวนี้ ริน... ถ้าไม่อยากเห็นเขาตายต่อหน้าต่อตาเธอ” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับครับ