ความหวั่นไหวท่ามกลางพายุ

"คุณกำลังโกหกผม ริน... แววตาของคุณมันฟ้องว่าคุณจำอะไรบางอย่างได้ แต่คุณเลือกที่จะขังมันไว้ในกรงขังแห่งความหวาดกลัวนั่น" เสียงของคีย์ดังก้องท่ามกลางเสียงคำรามของท้องฟ้าที่บ้าคลั่งภายนอกหน้าต่างบานสูงของห้องสมุดคฤหาสน์เก่าแก่ แรงลมที่ปะทะเข้ากับตัวอาคารทำให้โครงสร้างไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับเสียงคร่ำครวญของวิญญาณ แสงฟ้าแลบที่วาบขึ้นเป็นระยะเผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความกดดัน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาในยามนี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเช่นเคย แต่มันคมปลาบราวกับจะกรีดลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจหญิงสาว รินถอยกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับชั้นหนังสือไม้โอ๊คโบราณ กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยอบอวลในอากาศดูเหมือนจะยิ่งทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด เธอสั่นศีรษะเบาๆ มือที่กำชายกระโปรงแน่นจนซีดเผือดสั่นระริก เธอพยายามรวบรวมสติท่ามกลางพายุที่กำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ "ฉันไม่ได้โกหก..." เสียงของรินแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดกระจก "คีย์ คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน... การที่มีบางอย่างพยายามจะผุดขึ้นมาจากเงามืดในหัว แต่มันกลับเป็นความทรงจำที่ฉันปรารถนาจะลืมมันไปตลอดกาล" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว ระยะห่างที่เคยมีอยู่ถูกลดทอนลงจนเหลือเพียงลมหายใจที่สัมผัสได้ เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย เงาของเขาที่ทาบทับลงบนร่างของรินทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม "ความเจ็บปวดไม่ได้หายไปเพราะเราพยายามลืมริน แต่มันจะฝังรากลึกจนกลายเป็นพิษร้ายที่กัดกินตัวคุณเองจากภายใน... และถ้าคุณไม่พูดออกมาตอนนี้ ผมเกรงว่าพายุลูกนี้จะไม่ใช่แค่สิ่งเดียวที่จะพังทลายทุกอย่างลงมา" "ทำไมคุณต้องบีบคั้นฉันขนาดนี้?" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา น้ำตาที่เอ่อล้นอยู่ขอบตาเริ่มรินไหลลงมาเป็นสาย "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่? ความทรงจำที่สาบสูญพวกนั้น... มันสำคัญกับคุณมากขนาดนั้นเลยเหรอ หรือจริงๆ แล้วคุณก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกส่งมาเพื่อต้อนฉันเข้าสู่กับดัก?" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบราวกับถูกธนูเสียบเข้าที่กลางอก เขาเอื้อมมือไปคว้าไหล่ของเธอไว้แน่น แต่เป็นการจับที่ไม่ได้หมายจะทำร้าย หากแต่เป็นการฉุดรั้งให้เธอยืนหยัดอยู่กับความจริงที่โหดร้าย "หมากตัวหนึ่งงั้นหรือ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ "ถ้าผมเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ผมคงไม่ยอมเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงท่ามกลางพายุเพื่อปกป้องคุณ... ผมไม่ได้ต้องการต้อนคุณ ริน แต่ผมกำลังพยายามช่วยให้คุณไม่ต้องแตกสลายไปมากกว่านี้ก่อนที่ 'พันธสัญญา' นั้นจะถูกทำลายลงจริงๆ" ทันใดนั้น เสียงฟ้าร้องดังกัมปนาทจนกระจกหน้าต่างห้องสมุดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงอัดอากาศทำให้เชิงเทียนบนโต๊ะทำงานล้มคว่ำ ดับไฟวูบลงจนห้องทั้งห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะเท่านั้นที่ทำให้เห็นร่างของกันและกัน ในความมืดที่เย็นเยียบ รินรู้สึกถึงไออุ่นจากฝ่ามือของคีย์ที่ยังคงเกาะกุมไหล่เธออยู่ หัวใจของเธอเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อพายุที่โหมกระหน่ำภายนอก แต่เป็นความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นจากความใกล้ชิดและความลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ดวงตาคู่นั้น "คีย์..." เธอกระซิบชื่อเขา เสียงที่สั่นพร่านั้นสะท้อนความรู้สึกที่เริ่มสับสน "บอกผมมา" เขากระซิบตอบใกล้ใบหูของเธอ "ความทรงจำในคืนนั้น... ที่คฤหาสน์หลังเก่า... เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันแน่?" รินหลับตาลง ภาพจางๆ ที่พร่าเลือนค่อยๆ ชัดเจนขึ้นในหัว เสียงแก้วแตก เสียงกรีดร้อง และกลิ่นคาวเลือดที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำ เธอกำลังจะเอ่ยปากเปิดเผยความจริงที่เก็บงำมานานปี แต่แล้วเสียงประตูห้องสมุดที่ถูกผลักออกอย่างแรงก็กระชากสติของทั้งคู่ให้กลับมาสู่โลกความจริง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิด ชายวัยกลางคนที่สวมชุดคลุมสีดำสนิทเดินเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าคนทั้งสอง ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ในเงามืด แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นกลับดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ดูเหมือนว่าพวกคุณจะค้นพบความลับที่ข้าพยายามเก็บงำไว้เสียแล้วนะ" ชายปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "แต่ช่างน่าเสียดาย... ที่ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และคืนนี้ก็ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ออกจากห้องสมุดแห่งนี้ไปพร้อมกับความลับนั้น" คีย์รีบดึงตัวรินมาหลบอยู่ด้านหลังของเขาโดยสัญชาตญาณ มืออีกข้างของเขาคว้าหยิบวัตถุบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม รินมองผ่านไหล่ของคีย์ไปทางชายแปลกหน้าคนนั้น หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อแสงฟ้าแลบเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงภายใต้เงาหมวกนั้น—มันคือใบหน้าของคนที่เธอเชื่อว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน เขาคนนั้นคือพ่อของเธอ... คนที่ควรจะสาบสูญไปพร้อมกับพันธสัญญานั้นตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเผชิญหน้ากับความจริงอันน่าสะพรึงกลัวไปกับผมในบทนี้นะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับครับ