เสียงสะท้อนจากอดีต

“ถ้าหากผมบอกว่าคนที่คุณกำลังตามหาอยู่... แท้จริงแล้วคือคนที่ผลักคุณลงสู่เหว คุณยังจะกล้าเปิดกล่องใบนั้นอยู่ไหมครับ ริน?” เสียงของคีย์ทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันดังก้องอยู่ในห้องเก็บเอกสารที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงหัวใจของรินเต้นรัวเป็นจังหวะกระชั้น แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่จากเพดานส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาวเพียงเสี้ยวหนึ่ง มือที่สั่นเทาของรินหยุดชะงักอยู่เหนือแฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า ซึ่งถูกซ่อนไว้หลังชั้นวางหนังสือที่ถูกกัดกินด้วยปลวกในมุมมืดที่สุดของคลังข้อมูลลับ รินไม่หันกลับไปมองชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่าหากสบตากับเขาในตอนนี้ ความตั้งใจอันแน่วแน่ที่สั่งสมมานานหลายปีอาจพังทลายลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่อบอวลชวนให้นึกถึงความทรงจำที่แตกสลาย เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด ก่อนจะตัดสินใจกระชากเชือกที่พันแฟ้มใบนั้นออกอย่างไม่รีรอ “พี่ชายฉันไม่มีวันทำร้ายใคร” รินตอบกลับ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น “ถ้าสิ่งที่อยู่ในนี้คือความจริงที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด... ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าทำไมเขาต้องตาย!” เธอเปิดแฟ้มออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่บันทึกประจำวันหรือจดหมายรัก แต่มันคือภาพถ่ายของบุคคลสามคนในชุดเครื่องแบบที่คุ้นตา ภาพนั้นถูกถ่ายในงานเลี้ยงรื่นเริงเมื่อสิบปีก่อน หนึ่งในนั้นคือพี่ชายของเธอที่กำลังยิ้มอย่างอบอุ่น ทว่าข้างกายเขา กลับเป็นชายวัยกลางคนที่มีตำแหน่งสูงส่งในหน่วยงานรัฐ ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นผู้มีอิทธิพลที่ใครต่อใครต่างก้มหัวให้ เอกสารแผ่นถัดมาคือรายงานการสืบสวนภายในที่ถูกตีตราว่า ‘ลับสุดยอด’ และถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉานจนเกือบอ่านไม่ออก รินไล่นิ้วไปตามตัวอักษร หัวใจของเธอแทบหยุดเต้นเมื่อพบรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องกับการทำลายหลักฐานในคืนที่เกิดอุบัติเหตุ—อุบัติเหตุที่ทำให้พี่ชายของเธอต้องจบชีวิตลงบนเส้นทางสายเปลี่ยว “เห็นแล้วใช่ไหมครับ?” คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนรินสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากไอตัวของเขา “คนที่คุณเรียกว่าครอบครัวในอดีต คนที่คุณพยายามปกป้องด้วยความบริสุทธิ์ใจ แท้จริงแล้วก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถูกทิ้งเมื่อหมดประโยชน์” รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง กระดาษในมือสั่นสะท้าน เธอพบหลักฐานการโอนเงินจำนวนมหาศาลไปยังบัญชีลับในต่างประเทศในชื่อของพี่ชายเธอ แต่วันเวลาที่ระบุไว้... มันคือช่วงเวลาที่เขาควรจะเสียชีวิตไปแล้ว! “นี่มันหมายความว่ายังไง...” รินพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อพบรอยนิ้วมือที่คุ้นตาประทับอยู่บนขอบเอกสาร รอยเปื้อนสีน้ำเงินที่ดูเหมือนคราบหมึกพิมพ์ แต่มันกลับเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของคนคนหนึ่งที่เธอเพิ่งจะสนทนาด้วยเมื่อเช้านี้! “เขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุหรอกครับริน” คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป แฝงด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้รินขนลุกชัน “เขาตายเพราะเขารู้เกินไป... และคนที่สั่งปิดปากเขาในคืนนั้น ก็คือคนคนเดียวกับที่ส่งคุณมาที่นี่เพื่อเก็บกวาดงานชิ้นสุดท้ายให้เสร็จสิ้น” ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ประโยคสุดท้ายของคีย์ดั่งคมมีดที่กรีดลงบนความทรงจำของริน ภาพเลือนรางของเด็กหญิงตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่หลังตู้คอนเทนเนอร์ในคืนฝนตกพรั่งพรูเข้ามาในหัว เธอจำได้แล้ว... เธอไม่ได้เป็นคนก่อเรื่อง แต่เธอคือพยานเพียงคนเดียวที่พวกมันปล่อยให้รอดมาได้เพียงเพราะคิดว่าความทรงจำของเธอจะเลือนหายไปตามกาลเวลา “หมายความว่า...” รินหันกลับมาเผชิญหน้ากับคีย์ น้ำตาคลอเบ้า แต่แววตาของเธอกลับฉายชัดถึงความเคียดแค้นที่พุ่งพล่าน “คุณเอง... ก็เป็นหนึ่งในคนที่ร่วมวางแผนในคืนนั้นด้วยใช่ไหม คีย์?” คีย์ไม่ได้ปฏิเสธ เขายืนนิ่ง ดวงตาที่เคยอ่านยากกลับวาวโรจน์ด้วยความโศกเศร้าที่ซ่อนไว้ เขายกปืนกระบอกเล็กขึ้นมาจ่อที่ขมับของตัวเอง ก่อนจะดันมันส่งมาให้รินอย่างช้าๆ “ผมรอวันนี้มานานแล้วครับ ริน... วันที่คุณจะรู้ความจริงและตัดสินใจได้เสียทีว่าจะให้ผมเป็นพันธมิตรหรือเหยื่อรายต่อไป” เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นจากนอกประตูห้องเก็บเอกสาร แสงไฟจากไฟฉายส่องลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามาเป็นลำยาว พวกมันมาถึงแล้ว... กลุ่มคนที่พี่ชายของเธอเคยร่วมงานด้วย และกลุ่มคนที่กำลังจะลบตัวตนของเธอให้หายไปจากประวัติศาสตร์อย่างถาวร รินมองปืนในมือสลับกับใบหน้าที่นิ่งเฉยของคีย์ เธอรู้ดีว่าวินาทีต่อจากนี้ ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป เธอเหนี่ยวไกปืนจนสุดแรง... ไม่ใช่เพื่อฆ่าคีย์ แต่เพื่อพังประตูบานนั้นออกไปเผชิญหน้ากับความจริงที่เน่าเฟะข้างนอกนั่นด้วยมือของเธอเอง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินหน้าเข้าใกล้ความจริงอันแสนโหดร้ายไปกับผมในบทนี้นะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับครับ