ความทรงจำที่หวนคืน

"ถ้าคุณคิดว่าการหลับตาจะช่วยให้ความจริงจางหายไปได้ คุณก็แค่กำลังรังแกตัวเองอยู่เท่านั้นแหละ ริน" เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของคนอื่น แต่มันคือเสียงของตัวผมเอง—ริน ในภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยว ร่างเงานั้นก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่คุ้นเคยเสียจนผมเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือของเธอเอื้อมมาเชยคางผม บังคับให้ผมต้องสบตากับดวงตาคู่เดิมที่ดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยโทสะที่ถูกกักขังมาเนิ่นนาน "อย่ามาพูดเหมือนรู้ดี" ผมเค้นเสียงตอบ มือที่สั่นเทาพยายามผลักร่างเงาออกไป แต่ฝ่ามือกลับทะลุผ่านไปราวกับสัมผัสกับมวลอากาศที่หนาวเหน็บ "ฉันไม่ได้ฆ่า... ฉันแค่จำไม่ได้" "งั้นเหรอ?" เงามายาแสยะยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นสูงนั้นดูโหดร้ายจนใจสั่น "งั้นลองมองดูอีกครั้งสิ มองให้ลึกลงไปในความมืดที่เธอพยายามขังมันไว้หลังกำแพงแห่งความทรงจำ... จำเหตุการณ์ในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้นได้ไหม? คืนที่เสียงฟ้าร้องกลบเสียงกรีดร้องสุดท้ายของเขาจนมิด" ทันใดนั้น โลกทั้งใบของผมก็บิดเบี้ยว ราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกสาดด้วยน้ำมันก๊าดแล้วจุดไฟเผา เสียงฝนที่กระหน่ำลงมาบนหลังคาสังกะสีดังสนั่นหวั่นไหวในโสตประสาท กลิ่นดินเปียกชื้นผสมปนเปกับกลิ่นเหล็กสนิมคลุ้งอยู่ในอากาศ ผมเห็นภาพ... ไม่ใช่ภาพจำลอง แต่เป็นความจริงที่ฝังรากลึก ในห้องโถงที่มืดมิด มีเพียงแสงฟ้าแลบที่ส่องให้เห็นเงาร่างสองร่างยืนเผชิญหน้ากัน ร่างหนึ่งคือชายวัยกลางคนที่คุ้นเคย เขากำลังถือมีดสั้นเล่มหนึ่งไว้ในมือ ทว่า... สิ่งที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจคือตัวผมในวัยเด็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา มือของผมเองที่กุมด้ามมีดนั่นไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านเข้าไปในด้ามมีดจนข้อนิ้วขาวซีด *“ถ้าแกไม่ทำ... คนที่จะตายก็คือแกเองนะ ริน”* เสียงของชายคนนั้นแหบพร่าและกดดัน ผมจำความรู้สึกนั้นได้ดี ความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง ความลังเลใจที่เหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ และวินาทีที่สติหลุดลอย เมื่อแรงปะทะที่ไร้ความปราณีพุ่งเข้าหาเป้าหมาย เสียงเนื้อถูกคมมีดเฉือนดัง 'ฉึก' อย่างชัดเจนในความเงียบงัน มันเป็นเสียงที่ผมพยายามลืมมาตลอดชีวิต ภาพเหตุการณ์ค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าสีขาวโพลน ผมหอบหายใจถี่จนหน้าอกสั่นสะท้าน หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านไรผม ผมกลับมายืนอยู่ที่เดิม... ในห้องโถงที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจของผมเองที่เต้นรัวราวกับกลองรบ "จำได้แล้วใช่ไหมล่ะ?" เสียงของคีย์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ผมสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับไปมอง เขาไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขายืนกอดอกพิงกำแพง ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมราวกับกำลังอ่านหนังสือเล่มที่เขาเป็นคนเขียนขึ้นมาเองกับมือ "คุณ... คุณเห็นมันมาตลอดเลยใช่ไหม?" ผมถาม เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ คีย์ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากเงามืด แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นใบหน้าที่เรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเวทนาที่ดูน่ารังเกียจในความรู้สึกของผม "ผมไม่ได้แค่มองเห็นริน ผมคือคนที่พยายามจะช่วยคุณปกปิดมันมาตลอดต่างหาก" "ช่วยปกปิด?" ผมหัวเราะลั่นด้วยความขมขื่น "คุณเรียกการที่ปล่อยให้ฉันจมอยู่กับนรกนี่ว่าการช่วยงั้นเหรอ? แล้วมีดนั่น... มีดเล่มนั้นมันอยู่ที่ไหน!" คีย์เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผม เขาลดมือลงมาสัมผัสที่หน้าผากของผมเบาๆ เป็นสัมผัสที่อบอุ่นและเย็นชาในเวลาเดียวกัน "ความทรงจำไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกฝังไว้ในที่ที่คนโง่เขลาที่สุดจะนึกถึง... มันไม่ได้อยู่ที่พื้นดินริน แต่มันอยู่ในมือของคนที่ยืนอยู่ข้างคุณเสมอมา" ผมเบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อตระหนักได้ว่าคีย์กำลังหมายถึงอะไร แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ตั้งคำถาม ประตูห้องโถงก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! ร่างชายร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทสีดำสนิทก้าวเข้ามาพร้อมกับแสงไฟจากกระบอกปืนที่จ่อตรงมาทางเรา สองตาของเขามีแววอาฆาตมาดร้ายที่ปิดไม่มิด และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ชายคนนั้นคือคนเดียวกับคนที่ผมเพิ่งเห็นในความทรงจำ—คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่คืนนั้นเมื่อหลายปีก่อน "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ" คีย์กระซิบข้างหูผม น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเรียบเย็นและเต็มไปด้วยจิตสังหาร "เตรียมตัวให้ดีริน... เพราะต่อจากนี้ไป ความลับที่คุณจำได้ จะไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องแบกรับไว้เพียงลำพังอีกต่อไป" เขาชักอาวุธที่ซ่อนอยู่ออกมา แล้วก้าวขึ้นไปยืนบังผมไว้ข้างหลัง ในขณะที่ชายในเงามืดคนนั้นแสยะยิ้มกว้าง พร้อมกับลั่นไกปืนโดยไม่มีการเตือนใดๆ ทั้งสิ้น! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความทรงจำอันมืดมิดไปกับผมในบทนี้นะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ