กับดักของเวลา

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบคือคำตอบที่ฉลาดที่สุด ผมขอเตือนด้วยความหวังดีนะครับว่า ในโลกของพันธสัญญา ความเงียบคือเสียงตอบรับที่ชัดเจนที่สุดว่าคุณยอมรับเงื่อนไขนั้นแล้ว" คีย์ก้าวเข้ามาในระยะที่รินสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ชายหนุ่มไม่ได้รุกคืบด้วยพละกำลัง แต่เขารุกคืบด้วยความกดดันที่บีบให้หัวใจของรินเต้นระรัวราวกับกลองที่ใกล้จะแตกสลาย รินจ้องมองดวงตาคู่คมคู่นั้น ดวงตาที่ราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนทุกความรู้สึกของเธอเข้าไป เธอขยับถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับผนังห้องเย็นเฉียบ เสียงของเขายังคงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันกลับสั่นประสาทได้รุนแรงกว่าเสียงตะโกนใดๆ "ดอกเบี้ย... คุณหมายความว่าอย่างไร คีย์? ฉันไม่เคยทำพันธสัญญากับใครทั้งนั้น ไม่เคยจำได้เลยด้วยซ้ำว่าเคยติดค้างอะไรคุณ" รินเค้นเสียงถาม มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเทา เธอพยายามตั้งสติ ทว่าความว่างเปล่าในความทรงจำช่วงวัยเด็กกลับกลายเป็นกับดักที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเอง คีย์ไม่ตอบทันที เขายกมือขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาลูบไปตามกรอบรูปที่ว่างเปล่าบนผนัง ก่อนจะขยับตัวผ่านหน้าเธอไปอย่างเงียบเชียบ ราวกับว่าเขาไม่ได้เดินอยู่บนพื้นไม้ แต่กำลังเคลื่อนที่ผ่านมิติที่ไร้แรงดึงดูด "ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่หายไปหรอกครับริน แต่มันถูก 'กักขัง' ไว้ในสถานที่ที่เวลาไม่เคยเดินหน้า" เขาหยุดกึกที่หน้าหอนาฬิกาโบราณตั้งพื้นมุมห้อง "ลองฟังดูสิครับ... ได้ยินเสียงอะไรไหม?" ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านทั้งหลังอย่างฉับพลัน มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุข แต่มันคือความเงียบที่กดทับจนหูอื้อ รินกลั้นหายใจ เธอเงี่ยหูฟัง เสียง 'ติ๊ก-ต็อก' ที่เคยเป็นจังหวะชีวิตประจำวันในบ้านหลังนี้หายไปจนหมดสิ้น เธอหันมองนาฬิกาแขวนผนัง นาฬิกาข้อมือที่วางอยู่บนโต๊ะ และหอนาฬิกาเรือนใหญ่ที่คีย์ยืนอยู่ตรงหน้า ทุกเรือนหยุดนิ่งสนิท เข็มสั้นและเข็มยาวของทุกเรือนชี้ค้างอยู่ที่ตำแหน่งเดียวกัน... เวลา 02:14 น. "ทุกเรือน... หยุดเดินหมดเลย" รินพึมพำ ความเย็นวาบแล่นปราดจากปลายนิ้วไปจนถึงหัวใจ "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้นกับเวลากันแน่?" "นั่นคือเวลาที่ 'เหตุการณ์นั้น' เริ่มต้นขึ้น" คีย์หันกลับมา แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาอาบไล้ใบหน้าครึ่งซีกของเขา ทำให้เงาในดวงตาดูลึกลับยิ่งกว่าเดิม "คุณถามหาความทรงจำใช่ไหม? คุณอยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนพรากมันไปจากคุณ? ในเมื่อเวลาหยุดเดินแล้ว สิ่งที่เคยถูกซ่อนไว้ก็จะเริ่มปรากฏตัวออกมา" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินได้กลิ่นจางๆ ของฝนและกระดาษเก่าจากตัวเขา คีย์วางมือลงบนไหล่ของเธอ น้ำหนักของมันเบาหวิวแต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนพันธนาการที่ถอดไม่ออก "รินครับ กฎข้อที่หนึ่งของพันธสัญญาคือ 'การแลกเปลี่ยน' หากคุณต้องการความทรงจำคืน คุณต้องแลกมันด้วยบางสิ่ง... บางสิ่งที่สำคัญพอที่จะทำให้คุณยอมเจ็บปวดอีกครั้ง" รินสะบัดไหล่ออก เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เริ่มมีความแข็งกร้าวแทรกเข้ามา "ฉันไม่สนเรื่องพันธสัญญาอะไรนั่นหรอก ถ้าทางเดียวที่จะรู้ความจริงคือการทำตามที่คุณบอก ฉันก็จะทำ แต่ไม่ใช่เพราะว่าฉันยอมรับเงื่อนไขของคุณ แต่เพราะฉันต้องการหลุดพ้นจากคนอย่างคุณต่างหาก!" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข มีเพียงความสมเพชและเวทนาแฝงอยู่ "ความโกรธเป็นเชื้อเพลิงที่ดีเสมอครับ... เอาล่ะ ในเมื่อคุณตัดสินใจแล้ว ก็จงมองไปที่กระจกเงาบานนั้นดูสิ" เขาส่งสัญญาณด้วยสายตาไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ซึ่งเดิมทีมันควรจะสะท้อนภาพห้องโถงที่มืดมิด แต่ในตอนนี้ ภายในกระจกกลับปรากฏภาพเหตุการณ์ที่ดูบิดเบี้ยวและเลือนราง รินก้าวเข้าไปหาภาพนั้นด้วยความลังเล หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก เธอเห็นเด็กหญิงตัวน้อยในชุดสีขาวเปื้อนคราบดิน กำลังยืนอยู่กลางกองเพลิงที่โหมกระหน่ำ และชายคนหนึ่ง... ชายที่มีแผ่นหลังคุ้นตาอย่างประหลาด กำลังยื่นมือมาหาเธอ ทว่าใบหน้าของเขากลับถูกลบเลือนด้วยรอยแยกของมิติเวลา "นั่นใคร..." รินเอื้อมมือไปแตะผิวแก้วที่เย็นเยียบ "นั่นคือฉันงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่แค่คุณครับริน" คีย์กระซิบที่ข้างหู ความเย็นจากลมหายใจของเขาทำให้ขนลุกชัน "ดูให้ดี... ดูมือที่ยื่นออกมานั่น ใครกันที่ถือมีดเล่มนั้นอยู่?" สายตาของรินเพ่งมองไปที่มือของชายในกระจก ก่อนจะพบความจริงที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ มือของชายคนนั้นไม่ได้ยื่นมาเพื่อช่วยเหลือ แต่มีดสั้นเล่มหนึ่งกำลังถูกส่งมาที่หน้าอกของเธอ ทันใดนั้น ภาพในกระจกก็เริ่มแตกร้าว รอยร้าวลามไปทั่วห้องโถง ราวกับโลกแห่งความเป็นจริงกำลังจะแตกสลาย และในวินาทีที่กระจกแผ่นสุดท้ายร่วงหล่นลงสู่พื้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดจากอดีตที่เธอหลงลืมไปนานก็ดังขึ้นในหัว *“ริน... อย่าได้ไว้ใจเงาที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอเด็ดขาด เพราะคนที่ฆ่าเธอในคืนนั้น... ก็คือคนเดียวกับที่กำลังหลอกใช้เธออยู่ในตอนนี้”* รินเบิกตากว้าง เธอหมุนตัวกลับมาด้วยความตระหนก แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่คีย์ หากแต่เป็นร่างของตัวเองอีกคน... ร่างที่ยืนยิ้มเยาะด้วยแววตาที่เย็นชาและอาบไปด้วยรอยเลือด ร่างเงามายานั้นขยับริมฝีปากที่ไร้เสียง แต่รินกลับได้ยินมันดังก้องอยู่ในใจอย่างชัดเจนว่า "ยินดีต้อนรับกลับสู่ความทรงจำที่สาบสูญ... หวังว่าคุณคงยังไม่ลืมนะ ว่ามีดเล่มนั้น ปัจจุบันนี้มันอยู่ที่ไหน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเรื่องราวอันลึกลับนี้ไปพร้อมกับผม ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ ครับ