ภายใต้หน้ากาก

“ถ้าคุณจะฆ่าผม ก็จงอย่าลังเลด้วยการทำมือสั่นแบบนั้นเลยครับ มันน่าสมเพชเกินไปสำหรับคนที่อ้างว่าแบกความแค้นมาตลอดสิบปี” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของชายในเงามืดดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด คีย์ยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวเข้ม แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านอาบไล้ไปบนใบหน้าซีกหนึ่งของเขา ทว่าอีกซีกกลับจมหายไปในความมืด รินยืนตัวแข็งทื่ออยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ในมือของเธอถือปืนกระบอกหนึ่งที่สั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ปลายกระบอกปืนชี้ตรงไปยังร่างของคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิง—ผู้ชายที่เธอเคยเรียกเขาว่า 'พี่ชาย' รินหอบหายใจถี่ สายตาของเธอพร่ามัวด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อล้น “ทำไม... ทำไมต้องเป็นคุณ? คนที่ฉันฝังไปกับเถ้าถ่านในวันนั้น คือภาพลวงตาอย่างนั้นเหรอ?” คีย์ไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้าน เขาค่อยๆ ปลดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีขาวของตนอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเดินออกมาจากเงามืด แสงจันทร์เผยให้เห็นรอยแผลเป็นแนวยาวที่ลากผ่านสันกรามลงไปถึงลำคอ มันเป็นหลักฐานชัดเจนของเหตุการณ์ที่ไม่มีใครรอดชีวิตมาได้ “ความตายเป็นเพียงฉากละครที่ถูกจัดวางครับริน” เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่ปลายกระบอกปืน “ผมไม่ได้กลับมาเพื่อล้างแค้น หรือเพื่อทวงคืนสิ่งที่เสียไป แต่ผมกลับมาเพื่อปิดฉากพันธสัญญาที่พ่อนำพาเราไปผูกมัดไว้กับนรก” รินเม้มริมฝีปากแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงพุ่งพล่านในอก “คุณใช้ฉันเป็นหมากในเกมของคุณมาตลอดงั้นสิ? ที่คอยอยู่เคียงข้าง ที่คอยดึงฉันออกมาจากความมืด ทุกอย่างมันคือการแสดงเหรอครับ... ไม่สิ, ทุกอย่างคือการหลอกลวงใช่ไหม?” คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความขมขื่น เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปากกระบอกปืนให้เบนออกจากหน้าอกของเขาอย่างแช่มช้า ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของริน “ถ้าผมต้องการหลอกใช้คุณจริงๆ ผมคงไม่พาคุณไปถึงจุดที่ความทรงจำของคุณจะเริ่มกัดกินชีวิตตัวเองหรอกครับริน... คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงยอมเปิดเผยหน้ากากที่สวมไว้นานนับสิบปีต่อหน้าคุณในคืนนี้?” เขาขยับเข้าใกล้จนรินได้กลิ่นจางๆ ของเขม่าควันและน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา “เพราะเวลามันใกล้หมดลงแล้วครับ ตัวจริงของคนที่คุณคิดว่าเป็นศัตรูกำลังก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ และในขณะเดียวกัน ความทรงจำที่คุณเฝ้าถวิลหา... มันไม่ใช่ของขวัญ แต่มันคือคำสาปที่พยายามฆ่าคุณให้ตายซ้ำสอง” รินลดปืนลงด้วยความสับสน ความกดดันในอากาศดูเหมือนจะหนาแน่นขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก สิ่งที่เธอเชื่อมาตลอดสิบปีพังทลายลงตรงหน้า ราวกับกระจกเงาที่แตกละเอียดไม่มีชิ้นดี “ถ้าอย่างนั้น... บอกความจริงมาทั้งหมดเดี๋ยวนี้” รินเค้นเสียงถาม “คุณเป็นใครกันแน่? และไอ้ 'พันธสัญญา' ที่คุณพูดถึง มันเกี่ยวกับเลือดที่ไหลอยู่ในตัวฉันอย่างไร?” คีย์ถอนหายใจยาว แววตาของเขาอ่อนแสงลงชั่วขณะหนึ่ง ราวกับเขากำลังตัดสินใจชั่งน้ำหนักระหว่างความเจ็บปวดกับการปลดปล่อย เขาเอื้อมมือไปแตะที่หัวไหล่ของรินเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้น้ำตาของเธอไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว “ความจริงก็คือ...” คีย์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของริน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเป็นโทนที่จริงจังและเปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า “ผมไม่ใช่คนที่จะช่วยคุณออกไปจากนรกแห่งนี้หรอกครับ เพราะแท้จริงแล้ว คนที่สังหารพ่อแม่ของคุณในคืนนั้น... คือตัวผมเอง” ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้า เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกว้างอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เงามืดที่ปรากฏกาย ทว่าเป็นชายในชุดสูทสีดำสนิทที่รินจำได้แม่นยำว่าเป็นคนเดียวกับที่ปรากฏในนิมิตฝันร้ายของเธอเสมอมา ชายคนนั้นถือซองจดหมายสีชาดไว้ในมือและยิ้มให้ทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของรินดับวูบลงทันที “ขอโทษที่ขัดจังหวะการสารภาพบาปนะครับ แต่ดูเหมือนว่า 'พันธสัญญา' จะถึงเวลาที่ต้องเรียกเก็บดอกเบี้ยเสียแล้ว” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดไปกับผมนะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ