ความจริงเบื้องหลังศพ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและฝุ่นผงโบราณคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของห้องใต้ดิน คอยกระตุ้นเตือนโสตประสาทให้ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา แสงคบเพลิงวบวาบสะท้อนเงาตะคุ่มบนผนังอิฐมอญที่ชื้นแฉะ บรรยากาศรอบตัวชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "คุณกำลังโกหกผม... คีย์" เสียงของรินสั่นเครือเล็กน้อย แต่น้ำเสียงนั้นกลับหนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงกดดัน เธอยืนเผชิญหน้ากับชายหนุ่มลึกลับผู้มีดวงตาอ่านยาก ระยะห่างระหว่างพวกเขามีน้อยเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกอย่างเชื่องช้า แผ่นหลังของรินแนบชิดกับโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า บนนั้นมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่ถูกเปิดค้างไว้ หน้ากระดาษสีเหลืองกรอบเผยให้เห็นรายชื่อและบันทึกทางการแพทย์ที่ไม่ควรมีใครล่วงรู้ คีย์ไม่ได้หลบสายตา ดวงตาคู่นั้นพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความจริงที่จะทำลายล้างทุกสิ่ง กับความลับที่เก็บงำมาเนิ่นนาน "ผมไม่เคยมีความจำเป็นต้องโกหกคุณ ริน" คีย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ ทว่าแฝงความหนักหน่วงบางอย่างเอาไว้ "แต่บางครั้ง... สิ่งที่คุณเห็นด้วยตาตัวเอง ก็ไม่ได้แปลว่าเป็นความจริงทั้งหมด" นิ้วเรียวของรินกำเอกสารในมือจนยับย่น กระดาษแผ่นนั้นคือบันทึกการชันสูตรพลิกศพเมื่อสิบปีก่อน วันที่เกิดเหตุเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในคฤหาสน์ตระกูลอัศวเรืองรอง วันที่ร่างของพี่ชายเธอถูกระบุว่ากลายเป็นเถ้าถ่านอยู่ในกองเพลิงจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม และเธอก็คือคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมนั้นมาตลอดชีวิต "ถ้าเขาตายไปแล้ว... แล้วลายมือนี้คืออะไร!" รินตบลงบนแฟ้มเอกสารเสียงดังสนั่น ลายมือหวัดๆ ที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนบันทึกข้อความท้ายหน้ากระดาษ มันถูกเขียนขึ้นด้วยหมึกสีดำสนิทเมื่อสามเดือนก่อนนี้เอง "นี่คือลายมือของพี่อานันท์! เขายังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม? คุณรู้อะไรมา คีย์... บอกความจริงกับผมเดี๋ยวนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำที่ดังติ๋ๆ จากเพดานห้องใต้ดิน คีย์ถอนหายใจยาวนาน เขาเบือนหน้ามองออกไปยังความมืดเบื้องนอก ก่อนจะหันกลับมาสบตาเธอนิ่ง ขอบตาของชายหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะ ซึ่งเป็นภาพที่หายากยิ่งนักสำหรับคนรอบคอบอย่างเขา "เขาไม่ได้ตาย..." คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าเสียงนั้นจะแตกสลายไปในอากาศ "แต่เขาเลือกที่จะ 'หายตัวไป' เพื่อปกป้องคุณจากบางสิ่งที่อันตรายเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ ริน" หัวใจของรินกระตุกวูบ โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวตีรวนกันจนปั่นป่วน ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจเธอมานานนับสิบปี—ความจริงที่ว่าเธอเป็นคนจุดไฟเผาบ้าน—พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและความหวาดกลัวระลอกใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "ถ้าเขายังอยู่... ทำไมเขาถึงทิ้งฉันไว้" หยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้มของหญิงสาวโดยไร้เสียงสะอื้น ภายในอกเจ็บแปลบราวนโยบายของชีวิตถูกฉีกกระชาก "ทำไมเขาต้องปล่อยให้ฉันแบกรับความผิดบาปนี้ไว้คนเดียวตลอดสิบปี!" "เพราะถ้าคุณรู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ คนที่จะตามล่าคุณไม่ใช่แค่ตำรวจ แต่คือองค์กรที่พี่ชายของคุณพยายามหลบหนีมาตลอดชีวิต" คีย์ก้าวเข้าไปใกล้ รั้งข้อมือของเธอไว้เบาๆ เพื่อดึงสติ "ศพที่ถูกเผาในคืนนั้นไม่ใช่พี่ชายของคุณ... แต่มันคือศพของคนอื่นที่ถูกจัดฉากขึ้น เพื่อให้โลกใบนี้คิดว่าตระกูลอัศวเรืองรองได้ตาย ราบคาบไปหมดแล้ว" สัมผัสจากฝ่ามือของคีย์อบอุ่น ทว่ามันกลับทำให้รินรู้สึกหนาวยะเยือกไปถึงไขสันหลัง ความจริงข้อนี้ช่างหนักหนาเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะแบกรับไหว พี่ชายของเธอไม่ได้ทอดทิ้งเธอด้วยความเกลียดชัง แต่เขาต้องหนี... หนีเพื่อรักษาชีวิต และทิ้งเธอไว้ท่ามกลางเงามายาแห่งความทรงจำที่บิดเบือน รินเงยหน้าขึ้นมองคีย์ ดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตากำลังค้นหาคำตอบสุดท้าย "แล้วตอนนี้... พี่ฉันอยู่ที่ไหน?" คีย์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่บันไดหินด้านนอก เสียงโลหะกระทบกันบ่งบอกถึงการมาถึงของผู้ไม่ประสงค์ดี และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูไม้บานหนาของห้องใต้ดินก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยแรงมหาศาล! ร่างในชุดสูทสีดำสนิทหลายนายก้าวเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของรินแทบหยุดเต้น ไม่ใช่ชายฉกรรจ์เหล่านั้น หากแต่เป็นบุคคลที่ก้าวออกมาจากด้านหลังสุด—ชายผู้มีใบหน้าครึ่งซีกถูกปกปิดด้วยรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ และดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นของพี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง ทว่าบัดนี้ มันกลับเย็นชาและไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ สิ้นเชิง "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่เธออยากรู้นักนะ ริน... น้องสาวตัวน้อยของฉัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งไม่หลงเหลือเค้าโครงของพี่ชายผู้แสนดีอีกต่อไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 42 ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับผม — ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ