เลือดนองคฤหาสน์

คมดาบเล่มนั้นไม่ได้มีความปรานี มันแหวกผ่านความมืดมิดในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวาล렌ตินด้วยเสียงกรีดร้องของอากาศที่ถูกเฉือนเป็นสองท่อน กลิ่นอายของโลหิตคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนที่โชยมาจากหน้าต่างบานที่แตกละเอียด เศษกระจกกระจายเกลื่อนพื้นราวกับเพชรเม็ดทรายที่ไม่มีค่า รินสะดุ้งสุดตัวเมื่อคมเหล็กเฉียดผ่านปลายผมของเธอไปเพียงมิลลิเมตรเดียว แรงลมจากการหวาดเหวี่ยงนั้นทำให้แก้มของเธอบาดเจ็บจนมีรอยเลือดซึมออกมาบางๆ ความเจ็บแปลบช่วยดึงสติที่เกือบจะหลุดลอยของเธอกลับคืนมาในเสี้ยววินาที "ถอยไป!" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของคีย์ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเหล็กกระทบกันสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟสาดกระเซ็นสะท้อนนัยน์ตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น เขาใช้ดาบสั้นในมือปัดป้องการโจมตีระลอกสองจากเงาดำที่พุ่งเข้ามาจากมุมอับของเสาโรมัน คฤหาสน์ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลายเป็นสนามประลองอันนองเลือด ผู้บุกรุกสวมหน้ากากอนามัยสีดำสนิทและชุดคลุมที่กลมกลืนไปกับรัตติกาล พวกมันเคลื่อนไหวราวกับภูตผี ไร้เสียงฝีเท้า และไร้ซึ่งความลังเลในการปลิดชีพเป้าหมาย รินกวาดสายตามองไปรอบตัว สมองของเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความทรงจำวัยเด็กที่เคยขาดหายคล้ายกับภาพจิ๊กซอว์ที่ถูกเขย่า แต่วินาทีนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่เรื่องอดีต... มันคือการมีชีวิตรอดเพื่อหาความจริง "ริน ระวังข้างซ้าย!" เสียงเตือนของคีย์ดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างสูงโปร่งของเขาต้องถอยร่นมาหนึ่งก้าว บาดแผลที่แขนซ้ายของชายหนุ่มทำให้รอยผ้าสีเข้มเริ่มเปียกชุ่มด้วยเลือดสีสด แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความเร็วในการเคลื่อนไหวของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย รินไม่รอช้า เธอพุ่งตัวไปคว้าแจกันเซรามิกโบราณบนโต๊ะข้างทางแล้วเหวี่ยงมันสุดแรงไปยังทิศทางที่เงาดำอีกร่างกำลังเงื้อมมีดหมายจะแทงหลังคีย์ เสียงแจกันแตกกระจายกระแทกเข้ากับศีรษะของผู้บุกรุกเต็มแรงจนมันชะงักไปชั่วขณะ "เก่งขึ้นนี่ครับ... แต่ยังประมาทเกินไป" คีย์เอ่ยเสียงเบาขณะที่ฉวยโอกาสนั้นพุ่งเข้าประชิดตัวศัตรูและปลดอาวุธในมือมันด้วยการตวัดข้อมือเพียงครั้งเดียว เสียงโลหิตหยดลงบนพื้นพรมราคาแพงดังติ๋งๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทว่า ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้พักหายใจ เงาดำอีกสามร่างก็ก้าวออกมาจากความมืดมิดบริเวณบันไดวน พวกมันไม่ได้พุ่งเข้ามาโจมตีทันทีเหมือนเช่นเคย แต่กลับยืนล้อมกรอบรินและคีย์ไว้ตรงกลาง บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินยกมือขึ้นแตะแผลที่แก้มเบาๆ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่เธอกลับเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อัยในนัยน์ตานั้นอีกต่อไป มีเพียงความสงสัยที่ค้างคาใจ—ทำไมคนพวกนี้ถึงต้องการตัวเธอ? และความทรงจำที่หายไปของเธอเกี่ยวข้องอะไรกับคฤหาสน์หลังนี้กันแน่? "ดูเหมือนพวกมันจะไม่ได้มาเพื่อเจรจานะครับ" คีย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ทั้งที่สถานการณ์คับขันถึงขีดสุด เขาขยับมายืนบังหน้าเธอไว้ครึ่งหนึ่ง มือขวากระชับด้ามดาบมั่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว "ฉันไม่หนีอีกแล้ว" รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่แม้จะสั่นเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็หนักแน่นพอที่จะทำให้คนฟังรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในตัวเธอ "ไม่ว่าพวกมันจะเป็นใคร และต้องการอะไรจากอดีตของฉัน... วันนี้เราต้องรู้ให้ได้" ผู้นำของกลุ่มผู้บุกรุกค่อยๆ ก้าวออกมาจากแถวหลัง มันหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและน่าขนลุก ก่อนจะค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หูซ้ายลงมาถึงคอ—ใบหน้าที่รินคุ้นเคยดีจากภาพถ่ายเก่าๆ ในห้องใต้ดินที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อคืนนี้ รินเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ ชื่อหนึ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง "คุณ... เป็นไปไม่ได้..." ในเสี้ยววินาทีที่รินกำลังตกตะลึงกับบุคคลตรงหน้า ผู้บุกรุกคนนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับคมดาบที่เล็งตรงมายังหัวใจของเธอโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย คีย์พุ่งเข้าขวางอย่างสุดกำลัง แต่แรงกระแทกกลับทำให้ทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง ร่างของรินกระแทกเข้ากับราวบันไดไม้เนื้อแข็งอย่างแรง ความจุกเสียดแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเธอทรุดลงไปกองกับพื้น เลือดสีสดไหลรินจากมุมปากของเธอลงมาหยดเปื้อนเสื้อผ้า แต่เธอยังคงกัดฟันฝืนพยุงตัวเองขึ้นโดยใช้มือข้างหนึ่งยึดราวบันไดไว้แน่น ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังเงาร่างที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย และก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลงจากความเจ็บปวด เงาอีกสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น—"เกมจบลงแล้ว... ทายาทแห่งวาล렌ติน" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่ 41 ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับผม