บทที่ 43

"คุณกำลังเล่นกับไฟที่ตัวเองก็รู้ว่าไม่มีวันดับมันได้, ภัทริน" เสียงทุ้มต่ำของธันวาเจือด้วยความระอาอย่างเห็นได้ชัด แววตาคมกริบของเขาภายใต้แสงไฟสลัวของห้องทำงานเก่าคร่ำครึ สะท้อนความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเย็นชาตามวิสัย เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีเข้ม นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่เพิ่งถูกวางกระแทก1ครั้งบนโต๊ะไม้สักทอง เอกสารชุดนั้นคือร่องรอยทั้งหมดที่หลงเหลือจากอดีต... อดีตที่ครอบครัวของเธอพยายามลบมันให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ตระกูล ภัทรินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้สะท้อนความหวาดกลัวออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย แม้หัวใจข้างในจะเต้นรัวรากับกลองศึก ความกดดันตลอดหลายปีที่ถูกเลี้ยงดูมาให้เป็นเพียง "เงา" ของพี่ชายคนโตและเป็นหมากตัวหนึ่งในเกมธุรกิจของตระกูล หล่อหลอมให้เธอเรียนรู้ที่จะซ่อนหยดน้ำตาไว้เบื้องหลังรอยยิ้มที่ราบเรียบ เธอยื่นมือออกไปแตะสันแฟ้มนั้นช้าๆ ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะดึงมันเข้าหาตัว "ถ้าไฟดวงนี้มันจะเผาผลาญทุกอย่างที่จอมปลอมให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน... ฉันก็ยินดีจะยอมให้มันเผาจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าครับ, ธันวา" ภัทรินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึก เธอจ้องมองสบตาชายหนุ่มตรงๆ ไม่หลบเลี่ยง ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไหววับ "คุณพูดเหมือนคนที่มีทางเลือกเสียเต็มประดา... ลืมไปแล้วหรือครับว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังกุมคอคุณให้อยู่ในกำมือ" คำพูดนั้นแทงใจดำเข้าอย่างจัง ภัทรินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความจริงที่ว่าเธอกำลังพึ่งพาอาศัยผู้ชายอันตรายคนนี้เพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับการหายตัวไปอย่างปริศนาของคุณพ่อและบันทึกโบราณที่หายสาบสูญ มันคือพันธนาการที่รัดตรึงเธอไว้กับความเสี่ยงอันใหญ่หลวง ธันวาไม่ใช่พันธมิตรที่ไว้ใจได้ง่ายๆ เขาเปรียบเสมือนคมดาบสองคมที่พร้อมจะบาดมือผู้ถือได้ทุกเมื่อ แต่กระนั้น... เขาก็เป็นเพียงคนเดียวในโลกที่ยื่นมือเข้ามาในวันที่เธอกำลังจะจมดิ่งลงสู่ก้นบึงแห่งความสิ้นหวัง บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนที่โปรยปรายกระทบกระจกหน้าต่างด้านนอก ราวกับเสียงกระซิบจากความมืดที่คอยเตือนสติว่าพวกเขากำลังก้าวล้ำเส้นแบ่งระหว่างความปลอดภัยกับความหายนะเข้าไปทุกที ภัทรินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอกวาดสายตาสำรวจร่องรอยบนโต๊ะทำงาน จนกระทั่งสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่ถูกทับไว้ใต้แฟ้มเอกสาร มันคือแหวนทองแดงโบราณสลักลวดลายประหลาด—ลวดลายเดียวกับรอยจารึกบนผนังห้องใต้ดินที่เธอเพิ่งค้นพบเมื่อคืนก่อน "นี่มัน... มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?" เธอยื่นมือไปหมายจะหยิบมันขึ้นมา "อย่าแตะ!" ธันวาพุ่งตัวจากเก้าอี้ด้วยความเร็วที่เหนือคาด มือหนาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น แรงบีบสะท้อนถึงความตื่นตระหนกที่เขาพยายามปกปิดเอาไว้ไม่มิด ภัทรินสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึง ใกล้ชิดเสียจนได้กลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นฝนและกระดาษเก่าจากตัวเขา สายตาของธันวาเวลานี้ไร้ซึ่งความเยือกเย็นอย่างเคย มันเต็มไปด้วยความระแวดระวังและ... ความกลัว? "ธันวา คุณ..." "ผมบอกแล้วว่าคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังไล่ล่าเราอยู่" ธันวาผ่อนแรงลงเล็กน้อย แต่ยังคงตรึงข้อมือเธอไว้มั่น ดวงตาคมกราบมองลอดผ่านไหล่ของเธอไปยังบานประตูห้องที่ปิดสนิท "มันไม่ได้มีแค่เราสองคนในห้องนี้... และไอ้รอยจารึกนั่น มันไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ตระกูล แต่มันคือคำสาปที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษของคุณ" ก่อนที่ภัทรินจะได้ทันเอ่ยถามสิ่งใด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* จังหวะการเคาะนั้นช้า หนักหน่วง และเยือกเย็น ราวกับผู้มาเยือนจงใจส่งสัญญาณเตือนให้พวกเขารู้ตัว ทว่าสิ่งที่ทำให้เลือดในกายของภัทรินเย็นเฉียบจนจับขั้วหัวใจ ไม่ใช่เสียงเคาะประตูนั่น... แต่เป็นเสียงบิดลูกบิดประตูที่ค่อยๆ หมุนเปิดออกอย่างช้าๆ ทั้งที่ธันวาเป็นคนล็อกมันไว้จากด้านในด้วยกุญแจสำรอง! ธันวาปล่อยมือจากข้อมือเธอในเสี้ยววินาที ชักอาวุธสั้นสีดำสนิทออกจากสายคาดเอวอย่างคล่องแคล่ว สายตาจดจ่อไปยังบานประตูที่กำลังเปิดอ้าออกทีละน้อย ท่ามกลางความมืดมิดของทางเดินด้านนอกที่ไม่มีแม้แต่เงาคน ทว่ากลับมีกลิ่นหอมประหลาดของดอกไม้ป่าลอยคละคลุ้งเข้ามาในห้อง... กลิ่นเดียวกับที่เคยโชว์หึ่งอยู่ในห้องทำงานของคุณพ่อในคืนวันที่ท่านหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาจนถึงบทนี้นะครับ