แผนการขั้นสุดท้าย

“ถ้าเจ้าคิดว่าจะหยุดข้าได้ด้วยเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลาย ก็จงพยายามเข้าเถอะ ริน... เพราะในวินาทีที่เจ้าตกลงไปสู่ก้นบึ้งของความมืดนั่น เจ้าควรจะรู้ตัวได้แล้วว่า ตัวตนที่เจ้าพยายามตามหามาตลอด ไม่ได้มีไว้ให้เจ้าครอบครอง” เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งกัดกินขั้วหัวใจยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของริน เธอสะดุ้งสุดตัวจนหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้ววิสกี้ในมือก่อนหน้านี้สั่นไหว รินยืนอยู่มุมมืดของระเบียงชั้นสอง มองลงไปยังห้องโถงจัดเลี้ยงด้านล่างที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกและแสงไฟระยิบระยับของคริสตัลโคมไฟ “อย่าปล่อยให้ความกลัวนำทางสิครับ” เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง คีย์ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหิน กลิ่นอายของบุหรี่จางๆ และความเย็นเยือกที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้รินรู้สึกตัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าที่ซีดเผือดให้กลับมาเรียบเฉย “ใบหน้านั่น... มันไม่ใช่แค่ภาพหลอนใช่ไหม คีย์?” รินเอ่ยถามโดยไม่หันกลับไปมอง “นั่นคือสิ่งที่ฉันเป็นจริงๆ หรือเปล่า? คนที่พร้อมจะดึงตัวเองลงเหว เพียงเพื่อทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า” คีย์เดินเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของรินสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายเขา เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาของเขาจ้องมองไปยังร่างของทนายความวัยกลางคนที่กำลังหัวเราะร่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเบื้องล่าง “นั่นคือเงาที่ถูกกักขังไว้ในกรงของความทรงจำที่คุณลืมเลือนไปต่างหากริน แต่คืนนี้... เราจะเปลี่ยนเงาเหล่านั้นให้กลายเป็นดาบที่แทงทะลุหน้ากากของพวกมัน” เขาขยับนิ้วเพียงเล็กน้อย เอกสารซองสีน้ำตาลที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทถูกส่งมาให้เธอ “ในนั้นคือหลักฐานการโอนหุ้นที่ผิดกฎหมายของบริษัทตระกูลคุณ และบันทึกเสียงที่ทนายความคนนั้นสารภาพเรื่องการปลอมแปลงพินัยกรรม ทุกอย่างจะถูกเปิดโปงบนหน้าจอโปรเจกเตอร์กลางงานเลี้ยงในอีกสิบห้านาที” คีย์หยุดจังหวะ แล้วกดเสียงต่ำลง “คุณพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่อาจจะทำลายชีวิตคุณไปตลอดกาลแล้วหรือยัง?” รินกำซองเอกสารแน่น ความรู้สึกผิดที่เคยเกาะกินใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น เธอหันกลับมาสบตากับคีย์ ดวงตาของเขายังคงลึกลับ อ่านไม่ออก แต่ในความมืดนั้น รินกลับเห็นความห่วงใยที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “ถ้าต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อชำระแค้นนี้ ฉันก็ยินดีครับ” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดผิดกับภาพลักษณ์อ่อนโยนที่เคยเป็นมา ทั้งสองเดินลงจากระเบียงเข้าสู่ใจกลางงานเลี้ยง รินเดินเชิดหน้าอย่างมั่นคง ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่ต่างมองมาด้วยความฉงน ทนายความคนนั้น—ชายผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษ—หันมาเห็นริน เขาวางแก้วไวน์ลงทันทีและก้าวเข้ามาหาด้วยท่าทางสุภาพจอมปลอม “คุณรินครับ ดูเหมือนคุณจะหายหน้าหายตาไปนานนะครับ หลังจากเหตุการณ์โชคร้ายครั้งนั้น... ดีใจที่เห็นคุณยังมีชีวิตอยู่” คำพูดที่แฝงไปด้วยความหมายนัยยะทำให้รินเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา “เหตุการณ์โชคร้ายที่ว่า คือการที่คุณพยายามจะกำจัดฉันให้พ้นทางใช่ไหมคะ? คุณทนาย” รินเอ่ยเรียบๆ แต่ทุกคำพูดดั่งมีดที่กรีดลงบนความเงียบรอบตัว ผู้คนรอบข้างเริ่มหยุดบทสนทนาและหันมาให้ความสนใจ “คุณคงเข้าใจผิดแล้ว” เขาหัวเราะร่า แต่เหงื่อเม็ดเล็กๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผม “เอาไว้เราไปคุยเรื่องนี้ในห้องส่วนตัวกันดีกว่านะ อย่าทำให้งานเลี้ยงเสียบรรยากาศเลย” “บรรยากาศเหรอครับ?” คีย์แทรกขึ้นมา เขาเดินไปที่แผงควบคุมระบบเสียงของงานเลี้ยง “บรรยากาศที่เน่าเฟะนี่ควรถูกชะล้างด้วยความจริงเสียที” ทันใดนั้น หน้าจอขนาดยักษ์กลางห้องโถงก็สว่างวาบ ภาพเอกสารการยักยอกเงินและบันทึกเสียงสนทนาเรื่องการบงการเหตุการณ์สังหารที่น่าสยดสยองถูกฉายขึ้นสู่สายตาคนนับร้อย ความโกลาหลเกิดขึ้นในทันที เสียงซุบซิบดังระงมดั่งผึ้งแตกรัง ทนายความคนนั้นหน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะวางแชมเปญจนแก้วแตกกระจาย แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความสำเร็จอยู่เพียงแค่เอื้อม รินกลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบที่แล่นผ่านศีรษะ ภาพเหตุการณ์เดิมๆ ย้อนกลับมาอีกครั้ง แต่มันชัดเจนกว่าเดิม... มือของเธอเอง มือที่ถือมีดเล่มนั้น ในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสิบปีก่อน รินทรุดลงกับพื้น เสียงหวีดร้องเริ่มอื้ออึงในหัว คีย์รีบเข้ามาประคองเธอ แต่รินกลับผลักเขาออกด้วยแรงมหาศาล เธอเงยหน้าขึ้นมองคีย์ ดวงตาของเธอไม่ได้อ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความอาฆาตที่น่าสะพรึงกลัว “คุณบอกว่านี่คือแผนการเพื่อเปิดโปงความจริงงั้นเหรอ คีย์?” รินแค่นยิ้ม เสียงของเธอเปลี่ยนไปจนคีย์ถึงกับชะงัก “แต่คุณลืมบอกไปอย่างหนึ่ง... ว่าหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่อยู่ในซองนั่นน่ะ มันไม่ได้มีแค่เรื่องของทนายความ แต่มันคือรายชื่อของผู้ร่วมขบวนการตัวจริง... ซึ่งคนคนนั้น ก็คือคุณนั่นเอง!” คีย์ชะงักค้าง รอยยิ้มลึกลับที่เขาเคยสวมใส่หายไปโดยสิ้นเชิง ท่ามกลางเสียงโกลาหลในงานเลี้ยง แสงไฟในห้องโถงดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยที่กะพริบถี่ๆ ดั่งหัวใจที่เต้นรัวของคนทั้งคู่ ในความมืดมิดนั้น รินรู้สึกถึงปลายนิ้วเย็นๆ ของใครบางคนสัมผัสลงบนต้นคอของเธอ พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่คุ้นเคยที่สุด “ยินดีต้อนรับกลับสู่ความจริง... ริน... หรือควรจะเรียกว่า 'ฆาตกรตัวจริง' ดีล่ะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะครับ ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับสัญญาว่าจะพาคุณไปถึงจุดจบที่คาดไม่ถึงที่สุดครับ