จุดตัดสินใจ

แรงกระชากจากมือของคีย์รั้งร่างของรินไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ปลายเท้าของเธอจะเหยียบลงบนความว่างเปล่าที่เพิ่งแยกตัวออกราวกับปากของอสูรร้าย เศษหินและฝุ่นผงร่วงหล่นลงสู่ก้นบึ้งที่มืดมิด เสียงก้องกังวานของการร่วงหล่นนั้นเงียบหายไปนานเกินกว่าจะเป็นเพียงหลุมลึกธรรมดา “หยุดหายใจซะ ริน” เสียงทุ้มต่ำของคีย์กระซิบชิดใบหู ลมหายใจของเขาร้อนผ่าวและหนักหน่วง แม้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ เขายังคงประคองเธอไว้ด้วยท่าทางที่ดูนิ่งสงบเกินไปจนน่ากลัว รินหอบหายใจถี่ หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมาจากอก เธอค่อยๆ ผละตัวออกจากอ้อมแขนของเขา แววตาของเธอสั่นระริกเมื่อจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่ราวกับเงามืดที่ไม่มีวันสิ้นสุดของคีย์ “ทำไม...” รินเค้นเสียงถาม เสียงของเธอแหบพร่า “ทำไมคุณถึงรู้ว่ามันจะถล่ม? คุณรู้มาตลอดใช่ไหมว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ความทรงจำพวกนี้คืออะไร?” คีย์ปล่อยมือจากแขนของเธอ เขายืนขึ้นเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อโค้ทตัวยาวอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มที่ทำให้ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วกระดูกสันหลังของริน “ความรู้คือภาระที่หนักอึ้งนะครับ ริน” เขากล่าวพลางหมุนแหวนเงินที่นิ้วนาง “ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าพยายามขุดคุ้ยรากเหง้าของสิ่งที่คุณลืมไป แต่คุณก็ยังเลือกที่จะดึงดัน... จนมาถึงจุดที่ไม่มีทางให้ถอยกลับได้อีก” รินกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนเลือดซึม เธอไม่อาจยอมรับความล้มเหลวในตอนนี้ได้ ภาพใบหน้าของผู้คนที่เลือนรางในความทรงจำกำลังร้องเรียกเธออยู่ ทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ความจริง โลกใบนี้ก็ดูเหมือนจะพังทลายลงทีละน้อย “ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว” รินก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว ความมุ่งมั่นฉายชัดในแววตา “คุณคือคนเดียวที่กุมกุญแจดอกนั้นไว้ ได้โปรดคีย์... ช่วยฉันทำลายพันธสัญญาที่ผูกมัดฉันไว้กับความเจ็บปวดนี้ที ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม” คีย์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแวววูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับไปนิ่งสนิทตามเดิม เขาเดินวนรอบตัวเธอราวกับนักล่าที่กำลังสำรวจเหยื่อที่เดินเข้ามาหาถึงในรัง “แลกด้วยอะไรก็ตามงั้นหรือ?” คีย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเวทนา “คุณไม่รู้เลยหรือว่าคำสัญญานั้นคืออะไร? การปลดปล่อยความทรงจำที่คุณโหยหา ไม่ได้หมายถึงการได้รับอิสรภาพ แต่มันคือการยอมรับว่า ‘คนที่คุณฆ่า’ แท้จริงแล้วคือใคร” คำพูดนั้นราวกับมีดที่ปักลงกลางหัวใจ รินตัวชาไปทั้งร่าง ความรู้สึกผิดที่เธอเคยพยายามหนีมาตลอดสิบปีประดังเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ “หมายความว่าอย่างไร... ที่ว่าฉันฆ่าเขา?” คีย์หยิบสร้อยคอที่มีจี้เป็นรูปกุญแจเก่าคร่ำคร่าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาแกว่งมันไปมาต่อหน้าเธอ แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแยกของเพดานกระทบกับโลหะจนเกิดประกายเย็นเยียบ “ถ้าอยากรู้ความจริงจงตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ริน... จะให้ผมถอนคำสาปนี้ทิ้ง แล้วปล่อยให้โลกที่คุณรู้จักดับสูญไปพร้อมกับตัวตนของคุณ หรือจะยอมเป็นเครื่องสังเวยเพื่อรักษาความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี่ไว้ตลอดกาล” รินมองกุญแจในมือเขา ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เธอรู้ดีว่านี่คือการเดินพันครั้งสุดท้าย หากเธอเลือกผิด ทุกสิ่งที่เธอรักและพยายามปกป้องจะมลายหายไปในพริบตา แต่หากเธอยอมจำนนต่อความมืดมนนี้ เธอจะไม่มีวันได้รู้จักความจริงที่ควรจะได้รับ “ฉันเลือกแล้ว” รินเอ่ยขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าหนักแน่น เธอเอื้อมมือออกไปหาสร้อยเส้นนั้น “ต่อให้ความจริงนั้นจะกรีดหัวใจฉันให้ขาดสะบั้น ฉันก็ต้องการมัน” คีย์มองดูนิ้วของเธอที่ห่างจากสร้อยเพียงไม่กี่เซนติเมตร รอยยิ้มของเขาจางหายไปแทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่ดูหม่นหมองอย่างประหลาด เขาขยับมือหลบในจังหวะที่เธอกำลังจะคว้ามันไว้ “น่าเสียดายจริงๆ” คีย์กล่าวพลางก้าวถอยหลังไปสู่ความมืด “เพราะในวินาทีที่คุณตัดสินใจเลือก... รอยแยกข้างหลังคุณไม่ได้เป็นเพียงแค่หลุมว่างเปล่าอีกต่อไปแล้ว” เสียงคำรามต่ำดังสะท้อนมาจากก้นบึ้งของความว่างเปล่า พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่พุ่งขึ้นมาปะทะร่างจนรินแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ทันใดนั้น มือที่เน่าเปื่อยและเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์นับสิบข้างก็โผล่พ้นขอบหลุมขึ้นมา แล้วคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้าของเธออย่างแรง! คีย์ยังคงยืนมองเหตุการณ์นั้นด้วยแววตาที่เยือกเย็น เขาไม่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วย แต่กลับควักนาฬิกาพกออกมาดูเวลาแล้วปิดมันลงด้วยเสียงดัง ‘คลิก’ ที่บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของริน “ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่ไม่มีวันย้อนกลับครับ... ริน” ร่างของเธอถูกกระชากดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนที่แสงสุดท้ายจะดับวูบ รินกลับเห็นใบหน้าของคนที่คว้าข้อเท้าเธอไว้ได้ชัดเจน... ใบหน้านั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่มันคือใบหน้าของเธอเองที่กำลังฉีกยิ้มด้วยความอาฆาต! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับรินและคีย์จนถึงจุดตัดสินใจครั้งสำคัญนี้ หวังว่าท่านจะยังคงติดตามปมปริศนาที่กำลังจะคลี่คลายในตอนต่อไปนะครับ - ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ