สงครามน้ำลายในห้องประชุม

"ถ้าสมองของคุณใช้พื้นที่ในการคิดเรื่องไร้สาระน้อยลงสักครึ่งหนึ่ง แล้วเอามาใส่ใจกับความปลอดภัยของโครงสร้างฐาน ระบบของเราคงไม่ต้องพังไม่เป็นท่าแบบนี้หรอกครับ คุณเหนือ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ ดังขึ้นทันทีที่ประโยคประกาศภาวะวิฉกเฉินเงียบลง คิรินปัดปลายนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับหินผา ทั้งที่ด้านนอกกระจกนิกรีตหนาเตอะของห้องประชุมใหญ่ เบื้องล่างตึกสูงระฟ้ากำลังเกิดกลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว เหนือแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความถือดี เขากอดอกแน่นจนเสื้อแจ็คเก็ตฮู้ดตัวโปรดเสียดสีกับเก้าอี้หนังราคาแพง "ปากดีจังนะครับ คุณสถาปนิกผู้สูงส่ง ดีไซน์ตึกระฟ้าสามสิบชั้นแต่ไร้ทางหนีฉุกเฉินสำหรับเกมเมอร์เนี่ย... สมองส่วนไหนของคุณที่คิดออกมาครับ หรือเอา ‘อีโก้’ ค้ำไว้เฉยๆ?" "มันไม่ใช่ความผิดพลาดของงานดีไซน์ แต่มันเป็นความผิดพลาดของการประเมินความปลอดภัยขั้นพื้นฐาน... ซึ่งดันมีตัวถ่วงอย่างคุณคอยคัดค้านทุกครั้งที่ผมเสนอระบบเซฟตี้โซน" คิรินหันขวับมามอง ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นโลหะจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งคู่ในเวลานี้แคบเสียจนไออุ่นจากความโกรธกรุ่นเจือจางบรรยากาศตึงเครียดรอบตัวให้แปลกประหลาด ไม่มีใครยอมหลบตา เสียงไซเรนเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายของทั้งสองคน สลับกันไปมาระหว่างความดุดันและเงาคมของความเงียบงันที่น่าอึดอัด ในวินาทีที่กำลังจะมีการปะทะคารมรอบที่สอง สมาร์ทโฟนและอุปกรณ์สื่อสารทุกเครื่องบนโต๊ะประชุมก็ส่งเสียงกรีดร้องพร้อมกัน หน้าจอทั้งหมดเปลี่ยนเป็นสีแดงสด ปรากฏตัวอักษรสีขาวขนาดมหึมาที่สลักไว้ด้วยข้อความชวนขนหัวลุก *‘ยินดีต้อนรับสู่ทัวร์นาเมนต์แห่งความเป็นจริง เซิร์ฟเวอร์โลกเปิดทำการแล้ว’* "เล่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย..." เหนือสบถเบาๆ ก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พุ่งตรงไปที่หน้าต่างกระจกใสเพื่อมองสถานการณ์ด้านล่าง ภาพที่เห็นทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด ถนนเบื้องล่างไม่ได้โกลาหลธรรมดา รถราชนกันระเนระนาด แต่ผู้คนที่วิ่งหนีตายกลับ... หายไปทีละคน ราวกับถูกลบออกจากระบบด้วยแสงสีฟ้าประหลาด "ผมเตือนคุณแล้วว่าระบบนี้มันเชื่อมต่อกับอะไรบางอย่างที่มนุษย์ยังไม่เข้าใจ" คิรินเดินตามมายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวอีกฝ่าย ทำให้เหนือต้องขยับตัวหนีเล็กน้อยอย่างเสียฟอร์ม "อย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลยน่า! ถ้าคุณแน่จริง ทำไมระบบโครงสร้างที่คุณออกแบบถึงโดนแฮกเข้ามาควบคุมได้ตั้งแต่ห้าวินาทีแรกเล่า?" เหนือหันกลับมาเถียง หน้าตาตื่นแต่ยังคงไว้ซึ่งความพยศ "เพราะผมไม่ได้คาดคิดว่าจะมีไอ้บ้าที่ไหน เขียนโค้ดไวรัสฝังไว้ในเกมออฟไลน์เพื่อดึงระบบฟิสิกส์จริงเข้ามาแจมไงครับ" คิรินยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเหนือต้องผงะถอยหลัง แววตาของสถาปนิกหนุ่มไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความท้าทายที่ร้อนแรงจนน่ากลัว "อยากเถียงต่อไหมครับ? หรือจะยอมหุบปากแล้วมาช่วยผมรีเซ็ตโค้ด ก่อนที่ตึกนี้จะกลายเป็นหลุมศพของเราจริงๆ" เหนือเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ มือเรียวกำหมัดเข้าหากันแน่น เขารู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลามานั่งเถียงกันเรื่องศักดิ์ศรี แต่ทิฐิที่มีมันค้ำคอจนไม่อยากยอมแพ้ผู้ชายตรงหน้าแม้แต่ก้าวเดียว "หอะ! คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง หลบไป ผมจะแสดงให้ดูเองว่าเกมเมอร์ระดับท็อปเขาแก้เกมกันยังไง" เหนือกระแทกไหล่ผ่านร่างสูงโปร่งของคิรินไปนั่งประจำที่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลัก นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังระรัว สายตาคมกวาดมองโค้ดรหัสซับซ้อนที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความฉับไว คิรินยืนกอดอกมองอยู่ด้านข้าง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก แม้สถานการณ์รอบตัวจะวิกฤตเพียงใด แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ท่าทีดื้อรั้นและจริงจังของคนตรงหน้ากลับดึงดูดสายตาเขาไว้อย่างประหลาด "ระวังบรรทัดที่สี่สิบห้านั่นด้วยครับ ถ้าใส่ค่าตัวแปรผิดไปนิดเดียว ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติจะล็อกประตูทุกบาน และเราจะติดแหง็กอยู่ที่นี่ด้วยกันสองคนไปตลอดกาล" คิรินเอ่ยกระซิบเบาๆ ข้างใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์จงใจกวนประสาท "หุบปากไปเลยน่า คิริน! ถ้าคุณยังไม่อยากโดนผมถีบตกเก้าอี้!" เหนือตวาดกลับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ แต่วูบหนึ่งใบหูขาวจัดกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิดด้วยความใกล้ชิดที่เกินความจำเป็น จังหวะนั้นเอง หน้าจอหลักที่กำลังประมวลผลการรีเซ็ตก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง หน้าจอทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท ก่อนที่ไฟฉุกเฉินสีแดงจะกระพริบถี่ขึ้นเป็นจังหวะรัว ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูกระจกด้านนอกห้องประชุมดังขึ้นสามครั้ง ท่ามกลางความเงียบงัดและเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ เหนือและคิรินชะงักกง ค่อยๆ หันขวับไปมองพร้อมกัน ที่หน้าประตู... มีเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ ประหลาดตรงที่ร่างนั้นไม่มีหัว และกำลังถือวัตถุบางอย่างที่คุ้นเคยดี... มันคือ "หัว" ของเพื่อนร่วมงานที่เพิ่งวิ่งหนีลงไปชั้นล่างเมื่อสิบนาทีก่อน "ดูเหมือนว่า... เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะครับ" คิรินเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา ขณะเอื้อมมือไปคว้าประแจเหล็กใต้โต๊ะมาถือไว้มั่น บังร่างของเหนือเอาไว้โดยสัญชาตญาณ ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ รี้ดเดอร์ทุกคนเตรียมตัวรับมือความมันส์ในตอนต่อไปได้เลยครับ