ประกาศศึกรอบสอง

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้กถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักตัวยาวในห้องสโมสรนักศึกษาเสียงดังสนั่น จนรินรดาสะดุ้งเล็กน้อยแต่นัยน์ตากลมโตกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาเลยแม้แต่น้อย เธอยังคงกอดอกเชิดหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงของประธานชมรมโต้วาทีปีสามที่ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยท่าทีนิ่งสนิท "คุณหมายความว่ายังไงที่เปลี่ยนผังงานกีฬามหาลัยกะทันหันแบบนี้คะ, ธันวา?" รินรดากระแทกเสียงถาม รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏที่มุมปากบางเฉียบ เธอเกลียดนักไอ้พวกชอบใช้อำนาจเหนือกว่ามาออกคำสั่งตามอำเภอใจ โดยเฉพาะกับ 'คีย์ ธันวา' ผู้ชายที่ตรรกะคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน แต่กลับกวนประสาทเธอได้ทุกครั้งที่อ้าปากพูด ธันวากวาดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ เขายกมือขึ้นกอดอก ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อข่มอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอกตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวาน "ผมไม่ได้เปลี่ยนตามอำเภอใจ..." ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เป็นเอกลักษณ์ "แต่คณะกรรมการบริหารเขามองว่า ทีมประชาสัมพันธ์จากนิเทศศาสตร์อย่างคุณ ทำงานล่าช้าและขาดการประสานงานที่ดี ผมในฐานะประธานฝ่ายอำนวยการ จึงต้องเข้ามา ‘จัดระเบียบ’ ใหม่ให้มันถูกต้องตามหลักการ" "หลักการ?" รินรดาทวนคำเสียงสูง เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่รัศมีแห่งความพยศในตัวเธอกลับไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลย "พูดให้มันดี ๆ นะคะคุณประธาน! งานของฉันส่งตรงเวลาตลอด แค่พวกคุณตั้งโจทย์ตรรกะเพี้ยน ๆ ขึ้นมาเองต่างหาก ใครจะไปตามความคิดประหลาดของคุณทันเล่า!" "ถ้าสมองของคุณประมวลผลข้อมูลตามระเบียบปฏิบัติทั่วไปได้ทัน คุณก็คงไม่ต้องมานั่งเถียงผมอยู่ตรงนี้หรอกครับ รินรดา" ธันวาตอบกลับทันควัน ไดอะล็อกคมกริบเชือดเฉือนโดยไม่ต้องเงื้อมือฟัน "หรือว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่งาน แต่อยู่ที่อีโก้ของคุณ ที่ยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองทำงานพลาดกันแน่?" บรรยากาศในห้องสโมสรเงียบกริบลงทันที เคมีระหว่างทั้งคู่ระอุจนแทบจะได้ยินเสียงประกายไฟปะทะกัน ปมปัญหาเก่าเรื่องการแข่งขันโต้วาทีระดับภูมิภาคเมื่อปีที่แล้วที่เคยทำให้ทั้งคู่บาดหมาง ยังคงทิ้งร่องรอยความรู้สึกค้างคาไว้ในใจ และตอนนี้ โปรเจกต์งานกีฬามหาลัยที่ต้องมาทำร่วมกันอย่างไร้ทางเลี่ยง ก็เปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟดี ๆ นี่เอง รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ เธอจ้องหน้าผู้ชายตรงหน้าที่ยังคงรักษามาดนิ่งสนิทไว้ได้อย่างแนบเนียน ทั้งที่แววตาไหววูบไปชั่วขณะเมื่อครู่เธอก็ทันสังเกตเห็น "โอเค... อยากจัดระเบียบนักใช่ไหมคะ?" รินรดายิ้มหวานหยด แต่แววตากลับซ่อนคมมีดไว้เต็มเปี่ยม เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงคืบ "งั้นเรามาทำข้อตกลงกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกขั้นตอนของโปรเจกต์นี้ ฉันจะขอ 'ดีเบต' ทุกมติที่คุณเสนอ ถ้าตรรกะของคุณมันดีจริง ฉันจะทำตาม แต่ถ้ามันงี่เง่า... คุณต้องก้มหัวขอโทษกลางที่ประชุม คุ้มไหมล่ะ?" ธันวานิ่งงัน นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อตระหนักได้ว่า... ปมปัญหาเก่าที่เขาคิดว่าสะสางไปแล้ว กำลังกลับมาพังทลายบรรยากาศทั้งหมดลงตรงหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของหญิงสาวที่ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจใต้เสื้อเชيرสีขาวของเขาเริ่มรวนเร ร่างสูงก้มมองหญิงสาวที่ยืนประชิดตัวจนแทบจะชิดกัน ความนิ่งขรึมที่พยายามสร้างกำแพงไว้เริ่มสั่นคลอน ปากร้าย ๆ ที่เคยมีคำพูดตอกกลับเตรียมไว้เป็นร้อยแปด กลับกลืนหายลงคอไปดื้อ ๆ เมื่อปลายนิ้วเรียวของรินรดาเอื้อมมาเคาะเบา ๆ ที่อกเสื้อด้านซ้ายของเขา "ว่ายังไงคะ ประธานคีย์... กลัวแพ้เด็กนิเทศฯ อย่างฉันเหรอ?" เสียงกระซิบกระชับรอดไรฟัน ท้าทายและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น นัยน์ตาสีนิลเข้มขึ้นจนอ่านไม่ออก มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กเพื่อผลักให้อีกฝ่ายถอยออกไปรักษาระยะห่าง แต่ทว่า— *แกร๊ก!* เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครอีกคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท "อ้าว... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่า พอดีอาจารย์ฝากให้ผมมาตามตัว..." ธันวาชะงักค้าง มือที่กำลังจะแตะโดนตัวรินรดาลดลงช้าๆ นัยน์ตาคมกริบหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เรียบสนิทจนน่ากลัว แต่ลึก and ช1ภายใน กลับตึงเครียดขึ้นมาทันที ...เพราะคนที่ก้าวเข้ามาในห้องเวลานี้ คือ 'ภาคิน' คู่แข่งตัวฉกาจของเขาจากคณะนิติศาสตร์ และเป็นผู้ชายคนเดียวที่รินรดามักจะส่งยิ้มให้อย่างสนิทสนมเสมอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ