ความมั่งคั่งที่ทวีคูณ

ธนบัตรปึกหนาในหีบไม้จันทน์ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของกระดาษใหม่และหมึกพิมพ์ เป็นกลิ่นที่หอมหวานเสียยิ่งกว่ายอดชาชั้นดีจากภูเขาทางใต้ หลินฟางใช้ปลายนิ้วเรียวยาวพลิกนับเงินสดตรงหน้าอย่างใจเย็น ท่ามกลางแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดที่ทอประกายวับวาวบนใบหน้าคมคายของเธอ ยอดขายข้าวผัดวิญญาณทิพย์และหมูทอดพะโล้มิติเร้นลับในตลาดมืดช่วงสามวันที่ผ่านมา พุ่งทะยานจนเกินกว่าที่เธอคาดการณ์ไว้หลายเท่าตัว กำไรมหาศาลนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ตระกูลจางต้องอ้าปากค้างด้วยความอิจฉา แต่ยังเป็นใบเบิกทางชั้นดีในการพลิกชีวิตครอบครัวของเธอให้หลุดพ้นจากหล่มโคลนในชนบทแห่งนี้อย่างถาวร "คุณนับรอบที่สามแล้วนะ, ฟางฟาง" เสียงทุ้มต่ำของคุณสามีดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแข็งแรงที่สอดเข้าโอบเอวบางจากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ จางเหว่ยซุกใบหน้าครึ้มหนวดเคราลงกับลาดไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนร่างบางสะดุ้งเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขัดขืน นายทหารหนุ่มผู้เคยเคร่งขรึมและเย็นชา ตอนนี้กลับกลายเป็นสุนัขตัวใหญ่ที่คอยคลอเคลียภรรยาไม่ห่าง โดยเฉพาะเวลาที่เธอนับเงิน "ถ้าไม่นับให้ดี เดี๋ยวเงินจะงอกขาเดินหนีไปเสียก่อนนะคะ... อ๊ะ, ผมหมายถึง 'นะครับ'" หลินฟางปัดมือหยาบกร้านที่เริ่มซุกซนออกเบาๆ พร้อมกับอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "เงินพวกนี้ไม่ได้ลอยมาเองนะค่ะ... เอ่อ, นะครับ มันแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและสมุนไพรในมิติของฉันเชียวนะครับ" จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มเนียนของภรรยาอย่างทะนุถนอม สายตาที่มองเธอมันเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและศรัทธาอย่างที่สุด ใครจะเชื่อว่าสตรีที่เคยถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงแม่หมอตกอับและภรรยาไร้ค่า จะสามารถเนรมิตเงินทองกองโตและวางแผนซื้อบ้านหลังใหญ่ในตัวอำเภอได้ภายในเวลาไม่ถึงเดือน "เงินกองนี้มากพอที่เราจะซื้อบ้านสองชั้นครึ่งปูนครึ่งไม้ในย่านการค้าของเมืองหลวงมณฑลได้สบายๆ แถมยังเหลือทุนไว้เปิดร้านอาหารเล็กๆ ตามที่คุณต้องการด้วย" จางเหว่ยกระซิบชิดใบหู "พรุ่งนี้เช้า ผมจะพาคุณไปทำสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ที่สำนักงานที่ดิน เตรียมตัวเก็บข้าวของได้เลยครับภรรยา" ในยุคปี 80 ที่การซื้อขายอสังหาริมทรัพย์ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐอย่างเข้มงวด การเป็นเจ้าของบ้านในเมืองถือเป็นเครื่อง Acknowledgment ถึงสถานะทางสังคมที่ก้าวกระโดดอย่างแท้จริง และหลินฟางก็ไม่มีความตั้งใจที่จะจมปลักอยู่กับพวกญาติไร้จิตสำนึกที่คอยมาสูบเลือดสูบเนื้ออีกต่อไป เช้าวันรุ่งขึ้น ทัศนียภาพของตัวอำเภอจึงปรากฏแก่สายตาของสองสามีภรรยา บ้านพักสไตล์ผสมผสานระหว่างกลิ่นอายตะวันตกและสถาปัตยกรรมท้องถิ่น ตั้งตระหง่านอยู่บนทำเลทองใกล้ตลาดสดและสถานีรถไฟ ตัวบ้านทาสีขาวสะอาดตาตัดกับวงกบไม้สักทอง มีลานกว้างด้านหน้าและต้นหอมหมื่นลี้ที่ส่งกลิ่นหอมจรุงใจต้อนรับผู้มาเยือน หลินฟางกวาดสายตามองสำรวจทุกซอกทุกมุมด้วยความพึงพอใจ มิติลับในตัวเธอส่งเสียงสั่นพ้องเบาๆ ราวกับจะแสดงความยินดีที่ฐานปฏิบัติการแห่งใหม่ถูกยกระดับขึ้น ในขณะที่จางเหว่ยกำลังจัดการเรื่องเอกสารกับเจ้าหน้าที่รัฐ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็จسลั่นขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ปัง! ปัง! ปัง! "หลินฟาง! นังตัวดี! แกคิดจะหนีพวกเราไปเสวยสุขคนเดียวอย่างนั้นเรอะ!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแผดทะลุบานประตูไม้สักเข้ามา แม่สามีและบรรดาญาติฝั่งสามีที่ตามกลิ่นความร่ำรวยมาถึงในเมือง ต่างพากันกรูกันเข้ามาในเขตบ้านใหม่ราวกับฝูงตั๊กแตนปาทาน สีหน้าของแต่ละคนบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา หลินฟางหันกลับไปเผชิญหน้า รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดวงตาคู่งามทอประกายอำมหิตแบบฉบับหมอผีผู้ควบคุมภูตผีปีศาจ เธอไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด กลับรู้สึกสนุกเสียอีกที่เหยื่อเดินเข้ามาหาถึงที่ให้เธอได้ตบสั่งสอนในอาณาเขตของตัวเอง "ยินดีต้อนรับสู่บ้านหลังใหม่ของฉันนะคะ... เอ่อ, นะครับ ทุกท่าน" หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับกุลسตรีผู้ดี แต่แววตากลับเยียบเย็นเสียจนผู้มาเยือนต้องผะผ่าว "ดูท่าทางทุกท่านจะว่างมากสินะครับ ถึงได้ตามมาแสดงความยินดีกับความมั่งคั่งที่ทวีคูณของพวกเราถึงที่นี่ได้" บรรยากาศในลานบ้านพลันทอความตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อจางเหว่ยเดินถือโฉนดที่ดินตราครุฑแดงออกมาจากห้องโถง สายตาคมกริบของนายทหารหนุ่มกวาดมองญาติพี่น้องจอมปลอมเหล่านั้นด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ปิดบัง ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนและวาจาเชือดเฉือนที่กำลังจะปะทุขึ้น เสียงเคาะประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง... ก๊อก ก๊อก ก๊อก ไม่ใช่เสียงทุบทำลายแบบพวกญาติไร้มารยาท แต่เป็นจังหวะที่สุภาพ หนักแน่น และเต็มไปด้วยอำนาจลึกลับบางอย่างที่ทำให้หลินฟางต้องขมวดคิ้วมุ่นทันที จางเหว่ยหันไปส่งสัญญาณให้ภรรยาถอยไปด้านหลัง ก่อนจะเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูไม้เพื่อดูว่าแขกยามวิกาลผู้มาเยือนคนนี้คือใคร ประตูกระจกฝ้าเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายแปลกหน้าในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม แม้ใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่ดวงตาสีอำพันคู่นั้นกลับสะท้อนประกายความเร้นลับที่ไม่ใช่ของมนุษย์ธรรมดา ในมือของเขามีกล่องไม้แกะสลักโบราณที่ส่งกลิ่นอายไอวิญญาณคุ้นเคยอย่างประหลาด "สวัสดีครับ คุณจาง และคุณหลินฟาง..." ชายแปลกหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ชวนให้ขนลุกซู่ "ผมได้รับมอบหมายให้นำ 'ของขวัญขึ้นบ้านใหม่' ชิ้นพิเศษ... จากเจ้าของที่ดินคนเดิม มามอบให้ท่าน เพื่อเป็นการเตือนสติว่า... สมบัติที่ท่านได้มาครอบครองในวันนี้ แท้จริงแล้วแลกมาด้วยอะไร" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ หมอผีวัยรุ่นขอตัวไปเปิดกล่องปริศนานี้ก่อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ