สามีปกป้องเมียรัก

“ถ้าท่านยังไม่หยุดพ่นวาจาอัปมงคลใส่ภรรยาผม... อย่าหาว่าผมไม่เคารพในฐานะผู้อาวุโสของหมู่บ้านเลยนะครับ” เสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามจากสัตว์ป่าในเงามืดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน จางเหว่ยยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหลินฟาง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่แม้จะไม่ได้สวมหมวก แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นชัดเจนจนคนในวงล้อมต้องผงะถอยหลัง หญิงวัยกลางคนที่เพิ่งกล่าวหาว่าหลินฟางเป็น “ตัวกาลกิณี” เพราะการค้าขายข้าวผัดในตลาดมืดเติบโตผิดหูผิดตาถึงกับหน้าซีดเผือด นางกำหมัดแน่น พยายามเชิดหน้าสู้ “จางเหว่ย... นี่เจ้าจะทำร้ายผู้ใหญ่เพื่อปกป้องเมียที่ทำตัวประหลาดๆ อย่างนั้นรึ! นางมันพวกขายวิญญาณให้ภูตผี เห็นไหมล่ะว่าวัตถุดิบที่นางใช้มันแปลกประหลาดแค่ไหน!” หลินฟางยืนอยู่ด้านหลังไหล่กว้างของสามี สายตาเย็นชาของเธอไม่ได้ไหวหวั่นต่อข้อกล่าวหานั้นแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปแตะชายเสื้อของจางเหว่ยเบาๆ ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เหว่ยเกอ อย่าเปลืองแรงกับคนปากเปราะเลยครับ แค่ปล่อยให้กลิ่นหอมของข้าวผัดในวันนี้เป็นตัวพิสูจน์ความจริงก็พอ” จางเหว่ยหันกลับมามองภรรยา นัยน์ตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความรักใคร่ที่นุ่มนวล เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหยาดเหงื่อที่ข้างขมับให้เธอด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มชาวบ้านด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็นคมกริบดุจใบมีด “การที่ภรรยาผมหาเงินเลี้ยงชีพด้วยหยาดเหงื่อ มันผิดกฎหมายข้อไหน? หรือท่านอิจฉาที่ครอบครัวเรามีกินมีใช้มากกว่า? ถ้าอยากรู้ว่าของดีเป็นอย่างไร ทำไมไม่ลองเดินไปดูที่หน้าแผงล่ะครับ แต่ผมขอเตือนไว้ก่อน ถ้าใครกล้าป้ายสีภรรยาผมอีกแม้แต่คำเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่อง ‘การฝึกรบในป่า’ ที่ผมเพิ่งได้รับมอบหมายมาใหม่เลย” คำขู่ที่แฝงความหมายซ่อนเร้นทำให้คนกลุ่มนั้นหน้าถอดสี จางเหว่ยไม่ได้ใช้กำลัง แต่เขาใช้ ‘ความจริง’ ของทหารที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนกดดันจนทุกคนไม่อาจกล้าสบตา เขาก้าวถอยหลังมาเคียงข้างหลินฟาง พร้อมกับหยิบกระทะเหล็กใบเก่งขึ้นมาตั้งเตาถ่านไฟแรง กลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศสูตรลับในมิติของหลินฟางเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาไอหอมหวานของข้าวผัดไข่ใส่เนื้อแดดเดียวที่หมักด้วยสูตรลับต้นตำรับจนกลายเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครเลียนแบบได้ “วันนี้มีโปรโมชั่นพิเศษนะครับ” หลินฟางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า “ใครที่เพิ่งกล่าวหาผมเมื่อครู่ หากอยากลิ้มลองรสชาติข้าวผัด ‘มัดใจ’ ของผม ผมยินดีขายให้ในราคาปกติ... แต่ต้องขออภัยด้วยนะครับ พอดีวัตถุดิบของผมค่อนข้างเลือกคนทาน ถ้าใจไม่สะอาดพอ รสชาติอาจจะขมคอเสียหน่อย” ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างกลืนน้ำลายอึกใหญ่ กลิ่นข้าวผัดนั้นหอมเย้ายวนจนแทบจะอดใจไม่ไหว คนที่เคยด่าทอหลินฟางเริ่มเปลี่ยนท่าที สายตาโลภโมโทสันเริ่มปรากฏชัดเจนขึ้น แทนที่ความโกรธแค้นกลายเป็นความอยากรู้อยากเห็นในรสชาติอาหารที่ร่ำลือกันไปทั่วตลาดมืด จางเหว่ยยืนคุมเชิงอยู่ข้างๆ อย่างสงบ มือหนึ่งจับด้ามกระทะ อีกมือหนึ่งโอบเอวภรรยาไว้อย่างเปิดเผย ท่าทีที่บ่งบอกว่า ‘นี่คือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต’ ทำให้ไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่ามได้อีก ทันใดนั้นเอง หญิงชราคนหนึ่งในกลุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากร้ายที่สุดในหมู่บ้านก็เดินดุ่มๆ เข้ามาคว้าถ้วยข้าวผัดจากมือหลินฟางไปโดยไม่ทันจ่ายเงิน “ข้าจะลองชิมดูสิว่ามันจะวิเศษสักแค่ไหนเชียว!” นางตักข้าวผัดเข้าปากเพียงคำเดียว ดวงตาของนางก็เบิกกว้าง ร่างกายที่เคยสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวกลับนิ่งค้างไปราวกับต้องมนต์สะกด ความอร่อยที่ยากจะบรรยายแผ่ซ่านไปทั่วลิ้น แต่มันกลับไม่ใช่แค่ความอร่อย... มันคือความรู้สึก ‘ผิด’ ที่พุ่งเข้ามาจู่โจมจิตใจ ราวกับว่าข้าวผัดจานนี้กำลัง ‘พิพากษา’ ความอิจฉาริษยาที่นางมีต่อหลินฟางอยู่ นางทรุดเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร หลินฟางมองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งเฉย เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ผลของไสยเวท แต่เป็นผลจากวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติที่เธอคัดสรรมาอย่างดีที่สุดเพื่อให้คนกิน ‘รู้สึกตัว’ ถึงความโลภของตนเอง จางเหว่ยขยับเข้ามาใกล้กระซิบข้างหูเธอ “ดูเหมือนวันนี้เราจะขายหมดเร็วกว่าที่คิดนะ ยอดจองล่วงหน้าตอนนี้ล้นมือจนจดแทบไม่ทันแล้วครับ” หลินฟางยิ้ม “งั้นก็เก็บร้านเถอะครับเหว่ยเกอ เรามีเรื่องต้องทำอีกเยอะหลังจากได้รับเงินก้อนนี้” ทว่า ในจังหวะที่จางเหว่ยกำลังจะเก็บอุปกรณ์ กลิ่นอายประหลาดสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาปะทะจมูก ทั้งคู่หยุดชะงักพร้อมกัน จางเหว่ยหันขวับไปทางเงามืดหลังตึกเก่า สัญชาตญาณทหารเตือนภัยว่ามีคน ‘แปลกหน้า’ ที่ไม่ได้มาดีกำลังซุ่มมองอยู่ และดูเหมือนเขาจะเป็นคนเดียวกับที่เคยทิ้งรอยประทับลึกลับไว้ในบ้านของพวกเขาเมื่อคืนก่อน “ภรรยาครับ... ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะไม่ได้มีแค่ชาวบ้านเสียแล้ว” จางเหว่ยกระซิบ พร้อมกับขยับตัวบังหน้าหลินฟางมิดชิด มือขวาของเขาสอดเข้าไปในเสื้อคลุม เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ เงาดำนั้นค่อยๆ ก้าวออกมา เผยให้เห็นชายชุดดำที่สวมหน้ากากไม้แกะสลักรูปยักษ์ เขาวาง ‘ถุงเงิน’ ใบหนึ่งลงบนโต๊ะไม้หน้าร้านอย่างแผ่วเบา เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ “อาหารของเจ้า... มีกลิ่นอายของ ‘ที่นั่น’ อยู่ ข้าขอซื้อทั้งหมดที่มีในวันนี้... รวมถึง ‘ความลับ’ ที่เจ้าซ่อนไว้ด้วย” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ หมอผีวัยรุ่นขอตัวไปเตรียมรับมือแขกคนใหม่นี้ก่อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ