ปะทะสะใภ้ขี้อิจฉา

กลิ่นหอมฉุนของน้ำมันหมูที่เจียวกับกระเทียมจีนทุบแตกและต้นหอมซอย ลอยอวลตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวดินเผาหลังบ้าน ทว่าสิ่งที่คุกรุ่นยิ่งกว่ากลิ่นเครื่องเทศในกระทะเหล็กใบใหญ่ กลับเป็นบรรยากาศความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนกันได้ด้วยมีดหั่นผัก "ถ้าสะใภ้รองหลินทำอาหารอร่อยจนชาวบ้านเขาติดใจกันทั่วซอยแบบนี้ ทำไมไม่ยอมบอกเคล็ดลับกับญาติๆ บ้างล่ะจ๊ะ? แหม... เราก็คนตระกูลเดียวกันทั้งนั้ น เก็บงำสูตรเด็ดไว้หากินคนเดียว มันดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยกระมัง" เสียงแหลมสูงเจือความอิจฉาริษยาอย่างไม่ปิดบังดังขึ้น เจ้าของเสียงคือ 'สะใภ้สาม' หรือ อาอิน หญิงสาวร่างอวบอัดที่มักจะตีเนียนเดินเข้ามาในครัวของบ้านตระกูลจางยามวิกาลอยู่เป็นประจำ หล่อนกวาดสายตาคมกริบราวกับแม่จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ จ้องมองไปยังโถกระเบื้องเคลือบสีครามที่หลินฟางใช้เก็บ "ซอสลับ" ซึ่งแท้จริงแล้วคือเครื่องปรุงรสวิเศษที่ดึงออกมาจากมิติล้างอาถรรพ์ หลินฟางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีมอแต่สะอาดสะอ้าน ไม่ได้หันกลับไปมองทันที หญิงสาวยังคงใช้ตะหลิวไม้ไผ่ผัดข้าวสวยเม็ดเรียยาวที่คลุกเคล้ากับไข่ไก่สีส้มสดในกระทะเสียงดังฉ่า เมล็ดข้าวดีดตัวเร่าๆ สะท้อนแสงไฟจากเตาถ่านวับวาม ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลักฉายแววเย้ยหยันอยู่ในที อดีตหมอผีสาวผู้เคยควบคุมภูตผีปีศาจมานับไม่ถ้วน มีหรือจะรับมือกับคนโลภมากที่หวังจะฮุบผลประโยชน์ไม่ได้? "ตระกูลเดียวกันงั้นหรือครับ?" หลินฟางเอ่ยทวนเสียงเรียบ เยือกเย็น จนอาอินถึงกับชะงักรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไว้บนใบหน้า "ตอนที่บ้านเราข้าวสารกรอกหม้อแทบไม่มีสักเม็ด สามีฉันบาดเจ็บกลับมาจากชายแดนจนเกือบพิการ พวกท่านเคยส่งข้าวมาให้สักมื้อไหม? หรือจำได้แต่ตอนที่กลิ่นข้าวผัดของบ้านนี้ลอยไปแตะจมูก ถึงได้วิ่งแจ้นมาหาพร้อมกับตะกร้าเปล่าในมือแบบนี้ล่ะครับ" อาอินหน้าชาดิก ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ เผลอขยับเท้าก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะเตรียมอาหารมากขึ้น มืออวบอูมพยายามจะเอื้อมไปเปิดฝาโถกระเบื้องเคลือบที่ซ่อนวัตถุดิบสำคัญไว้ "ปากคอเราะร้ายนักนะหลินฟาง! แกก็แค่ผู้หญิงที่มาจากไหนก็ไม่รู้ จะมาหวงก้างอะไรนักหนา ฉันแค่อยากรู้ว่าใส่เครื่องเทศอะไร ถึงทำให้ข้าวผัดธรรมดาๆ มันหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้านได้ขนาดนี้ บอกมาซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะไปฟ้องผู้นำหมู่บ้านว่าเธอแอบซ่อนเสบียงหลวง!" หลินฟางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเย็นยะเยือกจนอาอินรู้สึกเสียวสันหลังวาบโดยไม่มีสาเหตุ "อยากรู้มากนักใช่ไหมครับ..." หลินฟางปิดเตาถ่าน เสียงฉ่าของกระทะเงียบลง เหลือเพียงไอความร้อนระอุที่พวยพุ่งขึ้นมาปะทะใบหน้า หญิงสาวหันขวับมาเผชิญหน้า มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีดำเข้มข้นที่หมักด้วยสมุนไพรโบราณจากมิติล้างอาถรรพ์ขึ้นมา "สูตรลับนี้น่ะ มีแค่วัตถุดิบชั้นยอด... และ 'คำสาป' เล็กๆ น้อยๆ สำหรับคนโลภที่คิดจะขโมยของคนอื่น" อาอินผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นประกายตาวับวาวราวกับปีศาจในร่างมนุษย์ของหลินฟาง "วะ... ว่าอะไรนะ? แกขู่ฉันเรอะ!" "ไม่ได้ขู่ครับ..." เสียงทุ้มนุ่มแต่ทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมาจากความมืดที่ประตูหลังบ้าน จางเหว่ย สามีนายทหารรูปร่างสูงใหญ่ กำลังก้าวเท้าเข้ามาในครัว บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัว สมกับที่เป็นนายทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมกริบดุดันจ้องมองสะใภ้จอมฉวยโอกาสด้วยแววตาที่แทบจะบดขยี้อีกฝ่ายให้แหลقคามือ หลินฟางคือภรรยาที่เขารักและหวงแหนยิ่งกว่าชีวิต ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มารังแกหรือฉวยประโยชน์จากนางทั้งสิ้น อาอินหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับๆ เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาพิฆาตของจางเหว่ย หล่อนถอยกรูดไปจนชนเข้ากับชั้นวางขวดโหลเครื่องปรุงจนข้าวของสั่นระรัว ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าฝุ่นตลบของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเพื่อนบ้านคนสนิทที่วิ่งหน้าตั้งเข้ามา "พี่เหว่ย! พี่ฟาง! แย่แล้วครับ! ทางการ... ทางการจากอำเภอส่งเจ้าหน้าที่มาที่หน้าหมู่บ้านแล้ว! พวกเขาบอกว่าได้รับแจ้งว่าบ้านนี้ลักลอบค้าขายของเถื่อนผิดกฎหมาย!" หลินฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นอย่างมีความหมายในขณะที่จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่นเป็นปม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ หมอผีวัยรุ่นขอตัวไปเตรียมรับมือแขกไม่速เชิญกลุ่มนี้ก่อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ