ลูกค้าวีไอพีติดใจรสชาติ

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กหล่อดัง *เคร้งคร่าง* เป็นจังหวะจะโคน ท่ามกลางกลุ่มควันสีขาวนวลที่พวยพุ่งขึ้นสู่หลังคาเพิงไม้ไผ่ กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียวสีเหลืองทองที่ถูกผัดเคล้าด้วยไฟแรงจนส่งกลิ่นเตะจมูก ลอยทะลุออกไปถึงถนนลูกรังด้านนอก ชนิดที่ต่อให้เป็นคนตายที่ฝังอยู่ใต้ดินสามศอก ก็คงต้องพลิกตัวตื่นขึ้นมาสูดกลิ่นความอร่อยนี้ให้ชื่นปอด หลินฟางตวัดข้อมืออย่างคล่องแคล่ว ข้าวสวยเม็ดร่วนสีขาวนวลที่หุงจากมิติลับ ถูกเทลงไปคลุกเคล้ากับกากหมูเจียวกรุบกรอบและต้นหอมซอย เม็ดข้าวแต่ละเม็ดเคลือบด้วยน้ำมันหมูใสสะอาดจนขึ้นเงาสะท้อนแสงไฟ ท่ามกลางความชุลมุนของเวลาอาหารเที่ยงในค่ายทหารและหมู่บ้านชายแดนยุค 80 แห่งนี้ ร้านอาหารตามสั่งชั่วคราวใต้ร่มไม้ของเธอกลายเป็นจุดศูนย์รวมความสนใจของทุกคนไปเสียแล้ว "แม่บ้านจาง! ข้าวผัดจานหนึ่ง ใส่ไข่สองลูก เพิ่มกากหมูพูนๆ!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากโต๊ะมุมสุด ซึ่งปกติแล้วมักจะเป็นพื้นที่สงวนไว้สำหรับนายทหารระดับสูงผู้มากบารมี ทว่าในวันนี้ ผู้ที่นั่งอยู่ตรงนั้นกลับไม่ใช่ใครอื่น—สหายผู้กองเฉิน นายทหารยศสูงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและลิ้นที่จู้จี้เรื่องอาหารยิ่งกว่าผู้ตรวจการพรรค หลินฟางเหลือบสายตาคมกริบมองไปยังร่างในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าที่นั่งหลังตรงเป๊ะ เธอไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือเกรงกลัวแม้แต่น้อย อดีตหมอผีสาวผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนอย่างเธอ การรับมือกับวิญญาณร้ายยังยากกว่าการทำอาหารให้คนกินเสียอีก เธอเพียงแค่ส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พยักหน้ารับด้วยท่าทีสงบเสงี่ยมแต่มั่นใจ ก่อนจะตอกไข่ไก่สดๆ สองฟองลงในกระทะ เสียง *ฉ่า* ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมของไข่เจียวขอบกรอบที่ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ จางเหว่ย สามีหนุ่มผู้ยืนล้างจานอยู่ไม่ไกล แอบชำเลืองมองภรรยาด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความภาคภูมิใจและความเป็นห่วง เขารู้ดีว่าผู้กองเฉินผู้นี้เพิ่งกลับจากการประชุมลับที่กองบัญชาการใหญ่ รสนิยมย่อมสูงส่งและผ่านอาหารเลิศรสมามากมาย การที่นายทหารระดับสูงเจาะจงมาที่ร้านเล็กๆ นี้ติดต่อกันเป็นวันที่สาม ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน "กลิ่นหอมนี่..." ผู้กองเฉินสูดหายใจเข้าลึก3 ดวงตาคมกราบกรานมองจานข้าวผัดกากหมูร้อนๆ ที่ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้า ควันสีขาวกรุ่นลอยขึ้นพร้อมกับไอน้ำที่พาเอาความหอมของกระเทียม พริกไทย และซีอิ๊วชั้นดีทะลุเข้าจมูก เม็ดข้าวร่วนซุยไม่จับตัวเป็นก้อน ไข่ดาวกรอบนอกนุ่มในที่วางแปะอยู่ด้านบน ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าดูราวกับงานศิลปะ "เชิญครับผู้กอง เมนูพิเศษวันนี้ ผมแถมต้นหอมซอยสดๆ จากแปลงหลังบ้านให้เป็นกรณีพิเศษ" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความมั่นอกมั่นใจในฝีมือ ผู้กองเฉินไม่รอช้า เขาใช้ช้อนอลูมิเนียมตักข้าวผัดคำโตเข้าปาก ทันทีที่เม็ดข้าวสัมผัสกับปลายลิ้น ดวงตาคมกริบของนายทหารผู้ผ่านศึกก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความกรุบกรอบของกากหมูที่เคี่ยวจนรีดน้ำมันออกหมดเหลือแต่ความหอมมัน ผสมผสานกับความหวานตามธรรมชาติของข้าวที่ปลูกในดินพิเศษจากมิติลับของหลินฟาง มันไม่ใช่แค่ข้าวผัดธรรมดา แต่มันมีรสชาติที่สะอาด ล้ำลึก และให้ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด ราวกับรสชาติของอาหารฝีมือมารดาในวัยเด็กที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน "อร่อย..." ผู้กองเฉินพึมพำออกมาโดยไม่รักษามาดนายทหาร "ฝีมือเธอไม่เคยตกเลยจริงๆ แม่บ้านจาง แบบนี้ผมคงต้องมาฝากท้องที่นี่ไปตลอดชีวิตเสียแล้วกระมัง" คำพูดนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากบรรดาทหารหาญโต๊ะข้างเคียง ทว่าในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างครื้นเครงและอบอุ่น สายตาของหลินฟางกลับจับจ้องไปยังเงาดำทะมึนที่เคลื่อนไหวอยู่บริเวณชายป่าด้านหลังร้าน สัมผัสที่เฉียบคมของหมอผีบอกเธอทันทีว่า พลังงานชั่วร้ายบางอย่างกำลังคืบคลานเข้ามา มันไม่ใช่ภูตผีธรรมดา แต่เป็นกลิ่นอายของ "ไสยเวทมนดำ" ที่ถูกควบคุมโดยมนุษย์ และเป้าหมายของมันดูเหมือนจะไม่ใช่ใครอื่นไกล นอกจากผู้กองเฉินที่กำลังเพลิดเพลินกับจานข้าวผัดตรงหน้า! หลินฟางหรี่ตาลงเล็กน้อย มือเรียวบางแอบหยิบเหรียญทองแดงโบราณขึ้นมาซ่อนไว้ในอุ้งมือ พลังปราณลี้ลับถูกโคจรเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น ทว่าก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว ผู้กองเฉินก็วางช้อนลง ช้อนตาขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป—แววตาที่ไม่ได้มีแค่ความอยากอาหาร แต่เต็มไปด้วยความลับอันดำมืดบางอย่าง "แม่บ้านจาง..." ผู้กองเฉินเอ่ยเสียงกระซิบเบาจนมีเพียงเธอที่ได้ยิน "คนที่คุณควรระวัง... ไม่ใช่แค่พวกญาติจอมโลภที่บ้านคุณหรอกนะ แต่ระวังเงาที่ตามหลังผมมา... มันกำลังจะมาถึงตัวคุณแล้ว" สิ้นเสียงคำเตือนนั้น ลมพายุประหลาดก็พัดกระโชกแรงจนป้ายผ้าใบหน้าร้านสะบัดไหว กลิ่นอายความตายโชยเข้าปะทะจมูกอย่างรุนแรง พร้อมกับร่างของแขกไม่ได้รับเชิญที่ก้าวพ้นชายป่าเข้ามา— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ