จดหมายปริศนาจากอดีต

กระดาษไขสีหม่นแผ่นนั้นส่งกลิ่นอับของกาลเวลาและคราบเขม่าควันจางๆ ทว่าสิ่งที่ทำให้ปลายนิ้วเรียวยาวของหลินฟางต้องชะงักค้าง มิใช่กลิ่นสาบสางที่ติดมากับตัวอักษร หากเป็นน้ำหมึกสีดำสนิทที่เขียนด้วยลายมือตวัดหวัดอันคุ้นตาอย่างประหลาด มันเป็นลายมือที่เคยกรีดลงบนกระดาษราชการลับในค่ายทหารทางตอนเหนือ แต่บัดนี้กลับถูกส่งตรงมาถึงหน้าประตูบ้านพักหลังน้อยในชนบทแห่งนี้ โดยไร้ซึ่งแสตมป์หรือตราประทับจากบุรุษไปรษณีย์ "ฟางฟาง... มีอะไรหรือครับ ทำไมหน้าตาถึงซีดเซียวเช่นนั้น" เสียงทุ้มต่ำของจางเหว่ยดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของข้าวสวยร้อนๆ และไอน้ำจากหม้อตุ๋นยาจีนที่เขาเพิ่งยกเข้ามาวางบนโต๊ะไม้เก่าๆ ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมส่วน ดวงตาคมกริบฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นภรรยาวยืนนิ่งงันอยู่ริมหน้าต่าง หลินฟางซ่อนกระดาษแผ่นนั้นไว้ใต้ฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานเรียบเฉยปรับเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางเบา ทว่าแววตาของอดีตหมอผีสาวกลับไหวระริกด้วยคลื่นพลังงานด้านลบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวหนังสือเหล่านั้น *‘มันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วสินะ... เจ้าพวกเงาในอดีตที่คิดว่าฝังกลบไว้ใต้ดินลึก’* หลินฟางคิดในใจ "ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณแค่หิวจนตาลายไปเองมากกว่า... วันนี้ฉันทำเมนูพิเศษที่คุณชอบด้วยนะ" หลินฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามกลบเกลื่อนพิรุธทุกอย่าง แม้เธอจะรู้ดีว่าสัญชาตญาณของนายทหารมืออาชีพอย่างจางเหว่ยไม่มีทางถูกหลอกได้ง่ายๆ จางเหว่ยหรี่ตามองภรรยาชั่วขณะ สายตาคมกวาดสำรวจตั้งแต่ปลายเส้นผมจรดรองเท้าผ้าใบอย่างพิจารณา เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไป ชั่วพริบตาเดียว กลิ่นอายของความกดดันอันเย็นเยียบก็ลอยวนอยู่ในห้องครัวเล็กๆ นี้ราวกับมีวิญญาณเร่ร่อนหลุดรอดเข้ามา "ฟางฟาง คุณกำลังปิดบังอะไรผมอยู่หรือเปล่าครับ" จางเหว่ยสาว้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาโอบเอวบางไว้ด้วยความคุ้นชิน ฝ่ามือหนาอุ่นจัดแนบอยู่บนแผ่นหลังของเธอเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น แต่หลินฟางกลับสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากกล้ามเนื้อแผ่นอกของเขา ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท สามครั้งซ้อน *ปัง! ปัง! ปัง!* "เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังสะใภ้ตัวดี แกซ่อนตัวอยู่ในนั้นใช่ไหม!" เสียงแหลมสูงที่แฝงด้วยความริษยาและคุ้นหูเป็นอย่างดีดังแผดขึ้นมาจากด้านนอก ไม่ใช่ใครอื่น... ป้าสะใภ้จอมโลภแห่งตระกูลจางผู้นั้นเอง ที่มักจะโผล่มาสร้างความปั่นป่วนในยามที่พวกเขากำลังมีความสุขเสมอ หลินฟางถอนหายใจเบาๆ ดวงตาคู่สวยฉายประกายเยียบเย็นขึ้นมาวับหนึ่ง *‘มาได้จังหวะเสียจริง มดปลวกพวกนี้’* "ปล่อยฉันก่อนเถอะครับ คุณไปล้างมือก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันออกไปจัดการเอง" หลินฟางเอ่ยเตือนสามีเบาๆ พลางแกะมือแกร่งที่โอบรัดอยู่ออกอย่างนุ่มนวล "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเถอะครับ คุณไม่ต้องไปรับมือกับคนพวกนั้นให้เปลืองแรงหรอก" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของนายทหารผู้ผ่านสนามรบจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง "อย่าเพิ่งใจร้อนสิครับคุณ..." หลินฟางเอื้อมมือไปแตะแขนสามีเบาๆ "คนพวกนั้นไม่ได้มาหาเรื่องเฉยๆ หรอกครับ แต่วันนี้... ฉันจะทำให้พวกเขาจำไปจนวันตายเลยว่า การมาเหยียบเรือนของหมอผีจะต้องแลกด้วยอะไร" พูดจบ หลินฟางก็เดินตรงไปยังประตูหน้าบ้านโดยไม่รอคำคัดค้าน ทิ้งให้จางเหว่ยยืนมองตามด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดระคนเป็นห่วง ลายมือในกระดาษไขที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อของภรรยาเมื่อครู่ยังคงรบกวนจิตใจเขาไม่หาย และในขณะที่เขากำลังจะก้าวตามออกไป สายตาก็เหลือบไปเห็นมุมกระดาษอีกแผ่นที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะ— มันคือซองจดหมายสีชา ที่มีตราประทับรูป "กะโหลกไขว้บนกองเพลิง" ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยรบพิเศษนอกกฎหมายในเขตชายแดน... หน่วยงานเดียวกับที่จางเหว่ยเคยสังกัดอยู่ก่อนปลดประจำการ! หัวใจของนายทหารหนุ่มกระตุกวาบ เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ความลับดำมืดที่เขาพยายามปกปิดและปกป้องภรรยามาตลอด บัดนี้ได้ถูกเปิดปากแผลขึ้นมาอีกครั้งแล้ว ทางด้านหลินฟางที่เปิดประตูรั้วออกไปเผชิญหน้ากับป้าสะใภ้และกลุ่มชาวบ้านที่มามุงดูความสนุก เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอกกลับถ้อยคำหยาบคายใดๆ จู่ๆ ลมพายุหมุนขนาดย่อมก็พัดกรรโชกเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นธูปโบราณโชยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทั้งๆ ที่กลางวันแสกๆ ท้องฟ้ากลับมืดครึ้มลงทันตาเห็น ป้าสะใภ้ที่กำลังอ้าปากด่าทอถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดปรากฏขึ้นด้านหลังของหลินฟาง เงาที่มีดวงตาสีแดงฉานและกำลังแย้มยิ้มส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาจากความว่างเปล่า! "คะ... แก... นังปีศาจ! แกทำอะไรวะ!" ป้าสะใภ้กรีดร้องลั่นถอยหลังกรูดจนล้มพับลงไปกองกับพื้นโคลน หลินฟางแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้มแต่กลับเยือกเย็นจนน่าขนพองสเกล เธอยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเบาๆ ส่งสัญญาณเงียบ ก่อนที่เสียงกระซิบอันแผ่วเบาจะลอยไปกระทบโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น "ยินดีต้อนรับสู่... พิธีทวงหนี้ของตระกูลจางครับ" จังหวะนั้นเอง ประตูบ้านด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของจางเหว่ยที่ก้าวออกมาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—ดวงตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและรอยแผลเป็นในอดีตที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า! [โปรดติดตามตอนต่อไป] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเรื่องราวอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ หมอผีวัยรุ่นขอตัวไปเตรียมคาถาอาคมบทใหม่ก่อน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ