กับดักความละโมบ

“โฉนดที่ดินผืนนี้ระบุชื่อบรรพบุรุษตระกูลจางอย่างชัดเจน หลินฟาง... ในเมื่อเธอเป็นแค่สะใภ้ที่แต่งเข้าบ้านมา ไม่ได้มีสายเลือดโดยตรง แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาเปิดร้านอาหารบนที่ดินผืนนี้เพื่อหาผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองเพียงลำพัง?” เสียงแหบพร่าของป้าสะใภ้ใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในร้านอาหาร ข้าวผัดที่หลินฟางเพิ่งบรรจงคั่วในกระทะเหล็กส่งกลิ่นหอมกรุ่นของไข่เป็ดสดและเมล็ดข้าวหอมมะลิชั้นเลิศ แต่บรรยากาศภายในร้านกลับเย็นเยียบราวกับถูกหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุม หลินฟางวางตะหลิวไม้ลงบนขอบกระทะอย่างใจเย็น เธอไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองเอกสารตราประทับสีแดงฉานที่ถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้ขัดเงา เธอยืนหยัดอยู่หลังเคาน์เตอร์ ดวงตาคู่สวยดุจกวางป่าแต่แฝงไว้ด้วยคมมีดแห่งจิตวิญญาณหมอผีที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน หลินฟางเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ “ป้าสะใภ้ครับ... การที่ป้าอุตส่าห์ดั้นด้นแบกเอกสารเก่าคร่ำครึพวกนี้มาถึงร้านในยามที่คนกำลังจะเข้าแถวรอซื้อข้าวผัด แสดงว่าป้าคงหวังผลมากกว่าแค่ค่าเช่าที่ ใช่หรือไม่ครับ?” หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง เธอค่อยๆ เดินอ้อมออกมาจากเคาน์เตอร์ ความกดดันที่แผ่ออกมาจากการฝึกฝนจิตวิญญาณทำให้ป้าสะใภ้และเหล่าญาติที่ตามมาด้วยถอยกรูดโดยสัญชาตญาณ “อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง!” ป้าสะใภ้ขึ้นเสียงสูง แม้ในใจจะเริ่มสั่นไหว “เรามีหลักฐานทางกฎหมาย ชาวบ้านในหมู่บ้านก็เห็นกันหมดว่าที่นี่เคยเป็นโรงนาเก่าของตระกูลจาง ถ้าเธอไม่ยอมแบ่งกำไรครึ่งหนึ่งให้กับทางเรา... เราจะฟ้องร้องเรียกคืนที่ดิน และขับไล่เธอออกไปจากที่นี่ภายในสามวัน!” หลินฟางไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเดินไปหยุดตรงหน้าหญิงวัยกลางคนที่หน้าตาเต็มไปด้วยความโลภ เธอหยิบถุงเครื่องเทศลับออกจากมิติล้างอาถรรพ์ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกง กลิ่นอายของสมุนไพรโบราณและมนตราที่เธอปรุงแต่งไว้เตะจมูกผู้บุกรุกจนคนเหล่านั้นชะงักงัน “กฎหมายมีไว้ใช้กับคนที่มีเหตุผล แต่สำหรับคนที่มีแต่ความละโมบ... ผมเกรงว่ากฎหมายของผมจะดูศักดิ์สิทธิ์กว่า” หลินฟางเอ่ยกระซิบเบาๆ ราวกับคำสาปแช่ง ทันใดนั้น จางเหว่ยที่เพิ่งกลับจากกรมทหารในชุดเครื่องแบบเต็มยศก็ก้าวเข้ามาในร้าน เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นดังสนั่น กลิ่นอายของความเป็นผู้นำและความเด็ดขาดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ เขามองดูภรรยาที่ยืนเผชิญหน้ากับญาติฝ่ายหญิงด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก แต่เมื่อหันไปมองกลุ่มคนตรงหน้า แววตาของเขากลับกลายเป็นความเย็นชาที่พร้อมจะบดขยี้ใครก็ตามที่บังอาจมาทำให้หลินฟางขุ่นเคือง “มีธุระอะไรกับภรรยาของผมหรือครับ?” จางเหว่ยถาม น้ำเสียงนิ่งสนิททว่าทรงพลังดั่งเสียงฟ้าร้องก่อนพายุเข้า “จางเหว่ย... หลานมาพอดีเลย!” ป้าสะใภ้เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเสแสร้ง “เมียหลานน่ะสิ กำลังจะยึดสมบัติของตระกูลเราไว้คนเดียว พวกเราแค่มาทวงความยุติธรรมตามกฎหมาย” จางเหว่ยเดินไปยืนข้างกายหลินฟาง เขาโอบไหล่ภรรยาไว้แน่นเป็นการประกาศจุดยืน “ที่ดินผืนนี้ ผมเป็นคนเซ็นสัญญาเช่าระยะยาวกับทางหมู่บ้านด้วยชื่อของผมเอง ส่วนเงินทุนและการบริหารจัดการทั้งหมด เป็นน้ำพักน้ำแรงของหลินฟาง หากป้าจะฟ้อง... เชิญไปที่ศาลอำเภอได้เลยครับ แต่ผมเตือนไว้ก่อนว่า ผมยังมีเอกสารสำคัญอีกฉบับที่ยังไม่ได้แสดงต่อหน้าเจ้าหน้าที่... เอกสารที่ระบุว่า ใครกันแน่ที่เคยแอบลักลอบขายทรัพยากรของรัฐเมื่อสิบปีก่อน” สีหน้าของป้าสะใภ้เผือดสีลงทันที ราวกับถูกน้ำแข็งลูบหน้า ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา นางรู้ดีว่าจางเหว่ยไม่ใช่ทหารธรรมดา และเขามีเครือข่ายที่สามารถขุดคุ้ยอดีตที่นางพยายามฝังกลบมานานนับทศวรรษ หลินฟางมองดูความหวาดกลัวที่ฉายชัดบนใบหน้าของญาติผู้ละโมบ เธอหยิบจานข้าวผัดร้อนๆ ที่เพิ่งปรุงเสร็จส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วร้านยื่นให้จางเหว่ย “กินก่อนเถอะครับ วันนี้ผมใส่สูตรลับพิเศษลงไปเพื่อให้คุณมีแรงจัดการกับเรื่องน่ารำคาญใจเหล่านี้” ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับความนิ่งสงบของสองสามีภรรยา ทันใดนั้น ประตูร้านก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายลึกลับในชุดสูทสีเทาที่ดูแปลกแยกจากบรรยากาศชนบทแห่งนี้อย่างสิ้นเชิง เขาถือเอกสารตราประทับทางราชการชุดใหม่เข้ามาในร้าน “ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะครับ... คุณหลินฟาง คุณจางเหว่ย... แต่ผมได้รับคำสั่งด่วนจากส่วนกลางให้มาแจ้งว่า 'ที่ดินผืนนี้' กำลังจะถูกประกาศเป็นเขตพื้นที่หวงห้ามทางยุทธศาสตร์ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมงนับจากนี้... โดยไม่มีข้อยกเว้นสำหรับใครทั้งสิ้น” ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบของความโกรธแค้น แต่มันคือความตายของความหวังทั้งหมดที่พวกเขาสร้างมา หมอผีวัยรุ่นขอตัวไปตั้งสติกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยก่อนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ