แก้เกมด้วยกฎหมายและมิติลับ

"ถ้าพวกท่านคิดว่ากระดาษแผ่นเดียวที่เขียนด้วยลายมือไก่เขี่ย จะมีอำนาจเหนือกฎหมายที่ดินแห่งรัฐได้ ก็ลองเอาเรื่องนี้ไปฟ้องหัวหน้าคอมมูนดูสิครับ เผื่อว่าข้อหาพยายามฮุบที่ดินทำกินของครอบครัวทหารผ่านศึก จะทำให้พวกท่านได้ไปนอนพักผ่อนหย่อนใจในคุกสักสิบห้าปี" น้ำเสียงของจางเหว่ยเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว เขายืนบังร่างของหลินฟางเอาไว้มิดชิด สายตาดุดั่งพญาอินทรีย์กวาดมองหน้าญาติผู้พี่และลุงจอมโลภทั้งสามคนที่หน้าถอดสี ขาสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินที่พวกเขาเพิ่งไปขโมยมาจากลิ้นชักเก่า บัดนี้กลับกลายเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดี เมื่อประทับตราประทับราชการอย่างถูกต้องตามกฎหมายยุค 80 ทุกประการ หลินฟางแอบอมยิ้มบางๆ อยู่เบื้องหลังแผ่นหลังกว้างของสามี นางไม่ได้เอ่ยปากขัดขวางแม้แต่คำเดียวปล่อยให้จางเหว่ยจัดการสตรีและบุรุษไร้ยางอายพวกนี้ด้วยข้อกฎหมายที่เพิ่งไปศึกษามาจากเจ้าหน้าที่อำเภอเมื่อวานนี้เอง การใช้สมองแก้เกม เหนือกว่าการใช้กำลังตบตีเป็นร้อยเท่า ยิ่งเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นแต่ทำอะไรไม่ได้ของป้าสะใภ้ใหญ่ หลินฟางก็ยิ่งรู้สึกสะใจจนแทบอยากจะควักกระทะมาผัดข้าวผัดหอมๆ ฉลองชัยชนะเสียเดี๋ยวนี้ "แก... แกไอ้หลานอกตัญญู! กล้าขู่ญาติสนิทมิตรสหายของตัวเองอย่างนั้นเรอะ!" ป้าสะใภ้แผדเสียงแหลมสูงหมายจะใช้ความโวยวายกลบเกลื่อนความผิด แต่จางเหว่ยไม่มีทางยอมให้หล่อนได้ใจอีกต่อไป "ญาติสนิทงั้นหรือครับ? วันที่พวกเราไม่มีแม้แต่ข้าวสารจะกรอกหม้อ ญาติสนิทอย่างพวกท่านเคยเอาข้าวมาแบ่งสักเมล็ดไหม? วันที่ภรรยาผมป่วยปางตาย ญาติสนิทอย่างพวกท่านเคยเหลียวแลบ้างไหม? แต่วันนี้พอเห็นพวกเราเริ่มตั้งตัวได้ กลับจะมาฮุบทั้งบ้านทั้งที่ดิน ฝันไปเถอะครับ!" ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณลานบ้านชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้และเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธของฝ่ายตรงข้าม เมื่อเห็นว่าไม่อาจใช้ลูกไม้ตื้นๆ ข่มขู่ได้อีกต่อไป ญาติจอมโลภทั้งสามจึงจำต้องถอยร่นออกไปทีละก้าว พร้อมกับคำขู่ฆาตกรรมอาฆาตมาดร้ายทิ้งท้ายก่อนจะวิ่งหนีหายลับไปจากรั้วบ้าน เมื่อประตูรั้วปิดลง บรรยากาศตึงเครียดก็มลายหายไป เหลือเพียงความเงียบสงบและกลิ่นอายความอบอุ่นของบ้านหลังน้อย จางเหว่ยหันกลับมามองภรรยา แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงหาทันที เขายื่นมือหนาหยาบกร้านไปกุมมือเรียวนุ่มของหลินฟางไว้แน่น "ฟางฟาง... เหนื่อยแย่เลยสินะครับ พวกมันรังแกคุณอีกแล้ว" "ไม่เลยสักนิดค่ะ... เอ้ย ไม่เลยสักนิดครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปาก รีบแก้คำลงท้ายอย่างรวดเร็ว นางเงยหน้าสบตาชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ "คนพวกนั้นต่างหากที่ต้องเหนื่อยใจ เพราะหลังจากวันนี้ พวกเขาคงไม่กล้าเหยียบมาที่นี่อีกนาน" จางเหว่ยหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาอดไม่ได้ที่จะโน้มใบหน้าลงมาหอมหน้าผากมนด้วยความรักใคร่ระคนเอ็นดู ภรรยาของเขาช่างฉลาดเฉลียวและเด็ดเดี่ยวเสียจนเขารู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในแผ่นดินนี้แล้ว "ในเมื่อจัดการปัญหาพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว ได้เวลามาจัดการเรื่องท้องของเรากันบ้างดีกว่านะครับ" หลินฟางดึงมือออกเบาๆ นางพลิกข้อมือเพียงนิดเดียว มิติลับในห้วงจิตก็สั่นไหวเล็กน้อย ข้าวสวยเม็ดเรียวสวยที่หุงจากข้าวหอมมะลิเกรดพรีเมียมในมิติ พร้อมด้วยกุนเชียงหมูเนื้อแน่น ไข่ไก่สดจากฟาร์มทิพย์ และต้นหอมเขียวขจี ถูกดึงออกมาวางเรียงรายบนโต๊ะไม้เก่าๆ จนส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย นางลงมือจุดเตาถ่าน ไฟสีส้มแดงลุกโชนขึ้นอย่างรวดเร็ว กลิ่นกระเทียมเจียวในน้ำมันหมูร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน แค่เพียงไม่กี่อึดใจ เมนู 'ข้าวผัดกุนเชียงสูตรลับฉบับแม่หมอ' ก็เสร็จ Rสสมบูรณ์ เม็ดข้าวเคลือบด้วยไข่สีทองอร่ามและน้ำมันหอมฉุย เม็ดข้าวเรียงตัวสวยไม่แฉะและไม่แห้งจนเกินไป ตักใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตา โรยหน้าด้วยพริกไทยดำป่นและผักชีฝรั่งซอยบางๆ เป็นการปิดท้ายอย่างลงตัว กลิ่นหอมเย้ายวนของข้าวผัดจานเด็ดลอยฟุ้งไปตามสายลม พัดผ่านรั้วบ้านออกไปจนถึงทางเดินในหมู่บ้าน ทำให้ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดยืนสูดดมความหอมพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ จางเหว่ยตักข้าวผัดเข้าปากคำโต รสชาติกลมกล่อม หอมมัน และเนื้อกุนเชียงที่หวานเค็มกำลังดีทำให้เขาถึงกับเคลิบเคลิ้ม "อร่อยมากครับ... ฝีมือคุณนี่เป็นเลิศจริงๆ" หลินฟางยิ้มรับ นางกำลังจะตักข้าวผัดเข้าปากบ้าง ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูรั้วบ้านดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงทุบประตูดังปังๆ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของเพื่อนบ้านสนิทที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "จางเหว่ย! หลินฟาง!แย่แล้ว! รีบออกดูเร็วเข้า ที่ตลาดมืดหน้าหมู่บ้าน... เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาวางช้อนในมือลงอย่างรวดเร็ว หลินฟางเองก็ชะงักค้าง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย ตลาดมืดที่พวกเขากำลังส่งสินค้าล็อตแรกไปขายกำลังเกิดปัญหาอะไรขึ้นกันแน่? แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ