บรรยากาศอบอุ่นในบ้านใหม่

"ถ้าพวกท่านยังกล้าเอาตีนสกปรกๆ เข้ามาเหยียบธรณีประตูบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว... อย่าหาว่าผมไม่เตือนเรื่องโลงศพราคาแพงที่ผมเพิ่งสั่งทำไว้สำรองเลยนะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของจางเหว่ยดังสะท้อนก้องไปทั่วลานหน้าบ้าน นายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์และเงียบขรึมในยามปกติ บัดนี้แววตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกน ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อกล้ามสีเขียวขี้ม้าก้าวเข้าไปยืนบังร่างเพรียวบางของหลินฟางเอาไว้มิดชิด ความกดดันระดับกองร้อยที่เขาขัดเกลามาจากการฝึกฝนและสนามรบแผ่ซ่านจนญาติผู้พี่ฝ่ายตระกูลจางที่ยกพวกมาทวงบุญคุณถึงหน้าบ้านถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว หลินฟางที่ยืนอยู่ด้านหลังอมยิ้มบางๆ นางแอบเอื้อมมือไปหยิกเบาๆ ที่ชายเสื้อผ้าฝ้ายหนาของสามี เป็นเชิงปรามไม่ให้เขาใช้ความรุนแรงเกินเหตุในยามที่บรรยากาศกำลังจะเริ่มโรแมนติก แม้เหตุการณ์การเผชิญหน้ากับญาติจอมละโมบเมื่อครู่จะเกือบทำให้งานฉลองขึ้นบ้านใหม่กร่อยลงไปบ้าง แต่ใครสนกันเล่า? ในเมื่อเวลานี้ อาณาจักรส่วนตัวของเธอกับสามีได้ถูกเนรมิตขึ้นมาใหม่อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว บรรยากาศภายในบ้านหลังใหม่ของตระกูลจางอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสุขและกลิ่นหอมกรุ่นของไม้สนป่าที่เพิ่งถูกขัดเคลือบเงาอย่างประณีต หลินฟางใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายหมดไปกับการตกแต่งห้องรับแขกและห้องนอนด้วยของล้ำค่าที่ดึงออกมาจากมิติลับฉบับแม่หมอ โคมไฟตั้งโต๊ะทองเหลืองลายคลาสสิกจากยุโรปศตวรรษที่สิบเก้าถูกวางไว้บนโต๊ะไม้สักแกะสลัก ผ้าม่านเนื้อหนาสสีครีมไข่ไก่ทิ้งตัวลงมาอย่างสง่างามช่วยกรองแสงแดดยามบ่ายให้กลายเป็นแสงสีทองนวลตา ชวนให้บ้านไม้เรียบง่ายหลังนี้ดูอบอุ่นราวกับบ้านพักตากอากาศของคหบดีใหญ่ "เหนื่อยไหมครับคนดี?" จางเหว่ยหันกลับมามองภรรยา ดวงตาที่ดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนแทบหยาดเยิ้ม มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและทำไร่ไถนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนของหลินฟางอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าตุ๊กตาแก้วในอ้อมกอดจะแตกสลาย "ไม่เหนื่อยเลยค่ะ... เอ๊ย ไม่เหนื่อยเลยครับ" หลินฟางเกือบเผลอหลุดคำพูดคุ้นชินออกมา นางรีบแก้คำพูดอย่างรวดเร็วพร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้สามีที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ "คุณนี่นะ ทำเป็นดุใส่พวกญาติๆ เกินเหตุไปหรือเปล่า เดี๋ยวพวกเขาก็เอาไปนินทาว่าเราเนรคุณหรอก" "ปล่อยให้พวกเขานินทาไปเถอะครับ" จางเหว่ยหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หรา เขารวบเอวบางเข้ามาประชิดตัวจนอกแกร่งแนบชิดกับแผ่นหลังนุ่ม "สำหรับผมแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าความสุขของคุณและบ้านของเราอีกแล้ว... ดูนี่สิครับ ผมชอบมุมนี้ที่สุดเลย" ชายหนุ่มผายมือไปยังผนังห้องรับแขกที่ถูกตกแต่งด้วยภาพวาดสีน้ำมันทิวทัศน์ชนบทฝรั่งเศส ซึ่งเป็นหนึ่งในสมบัติชิ้นโบว์แดงที่หลินฟางแอบหยิบออกมาจากคลังแสงมิติลับเพื่อตบตาว่าเป็นของสะสมเก่าแก่ของตระกูลเดิม ภาพนั้นถูกกรอบไม้สักทองล้อมไว้อย่างดี ช่วยยกระดับความหรูหราให้ห้องโถงเล็กๆ นี้ดูมีรสนิยมขึ้นมาทันตาเห็น "ฝีมือการจัดบ้านของคุณนี่เก่งเป็นเลิศจริงๆ นะครับหลินฟาง ตั้งแต่ผมเกิดมา จนกระทั่งไปเป็นทหารในค่าย ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตในชนบทช่วงปี 80 นี้ จะมีมุมที่สวยงามและอบอุ่นหัวใจได้ขนาดนี้" จางเหว่ยกล่าวด้วยความรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจ น้ำเสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและจริงใจ จนหลินฟางที่ผ่านโลกความตายมาโชคโชนยังอดที่จะรู้สึกใจเต้นแรงไม่ได้ "ถ้าคุณชอบ... เราก็มาช่วยกันสร้างอนาคตที่นี่ด้วยกันสิคะ... เอ๊ย ด้วยกันนะครับ" หลินฟางยิ้มตาหยี นางเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อทหารให้สามีอย่างเรียบร้อย "อีกอย่าง ของอร่อยๆ กำลังรอเราอยู่บนโต๊ะอาหารนะ" พูดถึงเรื่องอาหาร จ้องเหว่ยก็กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารจีนโบราณที่ผสมผสานกับวัตถุดิบคุณภาพเยี่ยมจากมิติลับ ลอยโชยออกมาจากห้องครัวจนกระตุ้นต่อมรับรสของสองสามีภรรยาให้ทำงานอย่างหนัก เมนูในค่ำคืนนี้ไม่ใช่แค่อาหารธรรมดา แต่เป็น 'ข้าวผัดหยางโจวสูตรลับมิติลับ' ที่ใช้ข้าวสารหอมมะลิคัดพิเศษ เม็ดเรียวยาวใสราวกับอัญมณี ผัดคลุกเคล้ากับเนื้อหมูสามชั้นตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก กุ้งแม่น้ำตัวโตสดๆ ที่ส่งตรงจากลำธารมิติ และไข่เป็ดไลป่าสีส้มสดที่ให้ความมันกลมกล่อม โรยด้วยต้นหอมซอยกรุบกรอบและพริกไทยดำป่นใหม่ๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้าน จนเดาได้ไม่ยากเลยว่ากลิ่นหอมนี้คงลอยไปรบกวนจมูกของเพื่อนบ้านขี้อิจฉาที่อยู่ติดกันอีกตามเคย หลินฟางเดินนำสามีเข้าไปในห้องครัวที่สะอาดเอี่ยมออ แก๊สกระป๋องรุ่นใหม่และเครื่องครัวสเตนเลสเงางามที่นางเพิ่ง 'หาซื้อมาจากตลาดมืด' วางเรียงรายเป็นระเบียบ นางตักข้าวผัดร้อนๆ ใส่จานกระเบื้องเคลือบลายครามอย่างบรรจง ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอมของเนยและซีอิ๊วสูตรโบราณที่ทำเอาคนท้องร้องโครกคราก "ลองชิมดูสิครับสามี ฝีมือภรรยาคนนี้ไม่เคยตกหล่น" หลินฟางเลิกคิ้วท้าทายเล็กน้อยขณะส่งช้อนสเตนเลสให้จางเหว่ย จางเหว่ยรับช้อนมา ตักข้าวผัดคำโตที่มีทั้งเนื้อกุ้งเด้งสู้ฟันและหมูสามชั้นชิ้นพอดีคำเข้าปาก ทันทีที่เคี้ยว ความหอมมันของไข่และรสชาติกลมกล่อมที่ซึมซาบเข้าไปในเม็ดข้าวก็ระเบิดความอร่อยออกมาในโพรงปาก ดวงตาของนายทหารหนุ่มเบิกกว้างด้วยความทึ่ง รสชาตินี้มันช่างอร่อยล้ำเลิศเกินกว่าร้านอาหารในตัวอำเภอเสียอีก! "อร่อยมาก... อร่อยจนผมพูดไม่ออกเลยครับหลินฟาง คุณนี่เป็นภรรยาหรือเป็นเซียนปรุงอาหารกันแน่เนี่ย?" จางเหว่ยเอ่ยชมด้วยความคลั่งรัก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับมองภรรยาไม่วางตา "ถ้าอร่อยก็กินให้หมดหม้อเลยนะคะ... เอ๊ย ให้หมดหม้อเลยนะครับ" หลินฟางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศความอบอุ่นภายในครอบครัวช่างหอมหวานและเปี่ยมสุข จนน่าอิจฉา ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะนั่งลงร่วมโต๊ะอาหารค่ำท่ามกลางแสงเทียนสลัวและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมยามค่ำคืนนั้นเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวอย่างไร้มารยาทดังขึ้นขัดจังหวะความสุข ตามมาด้วยเสียงทุบประตูโครมใหญ่และเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของหญิงแก่ปากตลาดผู้มีศักดิ์เป็นป้าสะใภ้ของจางเหว่ย ที่เพิ่งถูกไล่ตะเพิดกลับไปเมื่อช่วงบ่าย "ไอ้หลานอกตัญญู! นังสะใภ้ปีศาจ! พวกแกเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ถือดีอย่างไรถึงกล้ามาไล่ญาติผู้ใหญ่ แถมยังทำอาหารกลิ่นหอมเย้ายวนเยาะเย้ยคนอื่นแบบนี้! ถ้าพวกแกไม่แบ่งข้าวผัดจานนั้นมาให้ลูกชายฉันกินครึ่งหนึ่งละก็ วันนี้อย่าหวังว่าจะได้นอนหลับอย่างสงบสุขเลย!" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มอีกครั้ง เขาวางช้อนในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง 'เคร้ง' ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นด้วยความรำคาญใจที่ถูกรบกวนเวลาส่วนตัวกับภรรยา แต่ทว่า หลินฟางกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นางโบกมือห้ามสามีที่กำลังจะลุกไปพังประตู แล้วหยิบขวดแก้วใบเล็กบรรจวบน้ำยาสีเขียวเรืองแสงอ่อนๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมอย่างเงียบเชียบ "ใจเย็นๆ ก่อนครับคุณสามี..." หลินฟางกระซิบเสียงหวานข้างหูจางเหว่ยด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อพวกเขารนหาที่มาเคาะประตูบ้านเรายามวิกาลแบบนี้... เรามาต้อนรับแขกไม่速之客 (แขกไม่ได้รับเชิญ) ด้วย 'สูตรลับพิเศษ' อีกสักชามดีกว่าไหมครับ?" *แอดมินใจดี: ขอฝากเนื้อฝากตัวกับรี้ดเดอร์ทุกท่านด้วยนะครับ ฝากกดติดตามและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้หมอผีวัยรุ่นคนนี้ด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ*