กลยุทธ์ธุรกิจตลาดมืด

"ถ้าเธอคิดจะเอาข้าวสารขัดเงาเกรดส่งออกพวกนี้ไปเดินขายแถวหน้าสหกรณ์อำเภอในสภาพนี้ อีกไม่ถึงสองชั่วโมงหน่วยสารวัตรทหารและเจ้าหน้าที่กรมการค้าภายในคงได้มาเคาะประตูบ้านเราเพื่อข้อหากักตุนและค้ากำไรเกินควรแน่ครับ หลินฟาง" ปลายนิ้วหยาบกร้านของจางเหว่ยเคาะเบา ๆ ลงบนกระสอบผ้าป่านหยาบที่บรรจุข้าวสารเมล็ดอวบอ้วนขาวราวกับไข่มุก มิติลับของภรรยาไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตพวกเขาจากความอดอยาก แต่มันกำลังสร้างความเสี่ยงที่ใหญ่หลวงที่สุดในยุคสมัยที่ทุกตารางนิ้วถูกจับตาด้วยสายตาอันเฉียบคมของรัฐบาลคอมมิวนิสต์ หลินฟางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีทึบเรียบง่าย เงยหน้าขึ้นจากลังไม้สนที่เธอเพิ่งดึงออกมาจากความว่างเปล่า ดวงตาคู่คมกวาดมองสามีหนุ่มผู้ยืนขวางประตูห้องเก็บของด้วยรอยยิ้มบางเฉียบ เธอไม่เคยประเมินความรอบคอบของนายทหารหนุ่มต่ำไปเลย โดยเฉพาะเมื่อเขาผ่านสมรภูมิและเกมการเมืองในกองทัพมาโชกโชน "ใครว่าฉันจะไปขายหน้าสหกรณ์แบบโง่ๆ ล่ะครับ พี่เหว่ย" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความมั่น เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นอายจางๆ ของสมุนไพรโบราณและไอน้ำจากมิติลับลอยวนรอบตัวเธอ สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในกล้ามเนื้อหัวไหล่ของจางเหว่ยที่ยืนบังกระสอบสินค้าทั้งหมดไว้มิดชิด แม้เขาจะสงสัยและหวาดหวั่นต่อความลับเหนือธรรมชาติของภรรยาเพียงใด แต่สิ่งเดียวที่เด่นชัดกว่าความหวาดกลัวคือความปกป้อง จางเหว่ยถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบเนียนนุ่มของภรรยา "ตลาดมืดหลังโรงงานน้ำตาลร้างทางทิศเหนือ... นั่นคือที่ที่เธอเล็งไว้ใช่ไหม?" "ฉลาดมากครับสมสามีของฉัน" หลินฟางยิ้มมุมปาก ยื่นมือเรียวไปจัดปกเสื้อแจ็คเก็ตทหารสีเขียวขี้ม้าให้เขาอย่างเบามือ "ที่นั่นตำรวจไม่กล้าเข้าตรวจค้นอย่างโจ่งแจ้ง เพราะเครือข่ายผลประโยชน์มันโยงใยไปถึงระดับผู้บังคับบัญชาบางคนในอำเภอ และที่สำคัญ... คนที่ไปที่นั่นล้วนมีเงินและกำลังซื้อสูง ไม่ใช่ชาวบ้านตาสาสายตาที่ไม่มีแม้แต่เศษหยวนจะมาซื้อของดี" ในยุคทศวรรษที่ 80 การค้าขายเสรีถูกมองว่าเป็น "หางทุนนิยม" ที่ต้องถูกกำจัด แต่ในซอกมุมมืดของสังคม ความต้องการสินค้าอุปโภคบริโภคที่มีคุณภาพกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด หลินฟางรู้ดีว่าการจะลืมตาอ้าปากในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ การพึ่งพาแค่แปลงผักหลังบ้านไม่มีทางทำให้เธอหลุดพ้นจากเงื้อมมือของญาติจอมละโมบอย่างครอบครัวตระกูลจางสายรองที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อได้ เธอต้องมีทุน เงินสด และอำนาจต่อรอง เที่ยงคืนตรง ความเงียบสงบเข้าปกคลุมหมู่บ้านเล็กๆ ท่ามกลางสายหมอกหนาทึบที่ลอยต่ำเรี่ยพื้นดิน ม้าเหล็กคันเก่าขาลุยส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ยามที่จางเหว่ยปั่นมันฝ่าความมืด โดยมีหลินฟางนั่งซ้อนท้ายพร้อมกับลังไม้ขนาดกลางสองใบที่ถูกอำพรางด้วยกระสอบฟางเก่าๆ ด้านในบรรจุข้าวสารคัดพิเศษ น้ำมันพืชบริสุทธิ์ขวดแก้วไร้ฉลาก และไข่ไก่สดจากมิติลับที่ยังมีไออุ่นแผ่ออกมาจางๆ ตลอดเส้นทางเลียบคลองชลประทาน ไม่มีบทสนทนาใดๆ นอกเหนือจากเสียงลมหายใจและเสียงยางรถบดขยี้กับพื้นดินลูกรัง จางเหว่ยทำหน้าที่เป็นทั้งพาหนะและเกราะกำบัง หากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นระหว่างทาง เขาย่อมเป็นคนแรกที่กระโจนออกไปรับแรงกระแทกแทนภรรยา "ถึงแล้วครับ" จางเหว่ยเบรกจักรยานจนล้อหยุดนิ่งหน้าโกดังเก็บเกลือร้างที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวห่างจากตัวเมืองราวสามกิโลเมตร รอบบริเวณนั้นดูเผินๆ เหมือนซากปรักหักพังที่ไร้ผู้คน แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นเงาร่างของผู้คนสวมหมวกคลุมหน้าเดินขวักไขว่ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันพาราฟินส่องลอดออกมาจากรอยแตกของประตูไม้ผุๆ กลิ่นอายของความหวาดระแวง เงินตรา และกลิ่นอายของใต้ดินลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นสาบโคลน หลินฟางกวาดสายตามองรอบๆ ด้วยความนิ่งสงบ ประสบการณ์จากโลกเก่าในฐานะหมอผีผู้ผ่านความตายและความดำมืดของจิตใจมนุษย์มานับไม่ถ้วน ทำให้สถานที่อโคจรเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับสนามเด็กเล่นสำหรับเธอ "พี่รออยู่ตรงมุมอับตรงนี้นะครับ ถ้ามีใครท่าทางไม่น่าไว้วางใจเข้ามา ให้ถอยไปตั้งหลักทันที ไม่ต้องห่วงฉัน" หลินฟางกระซิบสั่งเสียงเบาเฉียบ จางเหว่ยขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือเรียวของเธอไว้ "ฉันมาด้วยเพื่อปกป้องเธอ หลินฟาง ไม่ใช่ให้เธอมาสั่งให้ฉันยืนดูอยู่เฉยๆ ถ้าพวกมันกล้าทำอะไรเธอ ต่อให้ต้องใช้กำลังทหารเข้าจัดการ ฉันก็ไม่สนกฎบ้าบอพวกนั้นหรอก" ความอบอุ่นสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นในอกของอดีตหมอผีผู้เย็นชา หลินฟางอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มบางๆ เธอพลิกมือกลับไปกุมมือเขาไว้ หลวมๆ ก่อนจะตบเบาๆ สองที "เชื่อมือฉันสิครับ สามี... วันนี้เราไม่ได้มาหาเรื่องใคร เรามาเพื่อรวยต่างหาก" ก้าวแรกที่หลินฟางเดินเข้าสู่เขตโกดังร้าง บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปทันที สายตานับสิบคู่หันขวับมามองผู้มาใหม่ด้วยความระแวงและประเมินค่า แต่เมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวรูปร่างบอบบางท่าทางเรียบร้อย หลายคนก็ละความสนใจ หันไปสนใจสินค้าตรงหน้าต่อ หลินฟางเลือกมุมมืดมุมหนึ่ง วางลังไม้ลงบนโต๊ะไม้กระดานผุๆ เธอนำขวดแก้วใส่น้ำมันพืชบริสุทธิ์สีทองอร่ามวางเรียงรายสามขวด ตามด้วยถุงผ้าใส่ข้าวสารเมล็ดสวย และที่เด็ดที่สุดคือไข่ไก่สดที่ผิวเปลือกเป็นมันเงาไร้รอยเปื้อน ผ่านไปไม่ถึงห้านาที กลิ่นหอมจางๆ ประหลาดที่เล็ดลอดออกมาจากเมล็ดข้าวชั้นดีในมิติลับของหลินฟางก็เริ่มทำหน้าที่ของมัน ชายวัยกลางคนสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้ม ท่าทางเหมือนพ่อค้าคนกลางผู้กุมเครือข่ายตลาดมืดเดินดุ่มเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะของเธอ ดวงตาหลี่เล็กมองสินค้าบนโต๊ะก่อนจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ "นี่มัน... ข้าวสารอะไรกันเนี่ย? ทำไมมันถึงได้ขาวสะอาดขนาดนี้ ไม่มีรอยมอดเลยสักตัว!" พ่อค้าคนกลางอุทานเสียงกระซิบอย่างตื่นเต้น หลินฟางไม่รีบร้อน เธอหยิบขวดน้ำมันพืชขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ แสงไฟจากตะเกียงส่องสะท้อนของเหลวภายในจนเกิดประกายระยิบระยับ "ของดีมีจำนวนจำกัดครับพี่ชาย น้ำมันพืชบริสุทธิ์ไม่ผสมกาก และข้าวสารที่หุงแล้วหอมฟุ้งไปสามบ้านแปดบ้าน ถ้าท่านเอาไปเสนอให้เถ้าแก่ร้านอาหารใหญ่ในตัวเมือง รับรองว่าราคาที่ได้จะคุ้มค่ากับหยวนทุกเหรียญที่จ่ายมาแน่นอน" "ราคาเท่าไหร่?" พ่อค้าคนกลางถามเสียงแหบพร่า มือสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโลภ หลินฟางชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "สามเท่าของราคาตลาดทั่วไป แต่จ่ายเป็นเงินสด ห้ามต่อรอง และถ้าสินค้าหมดล็อตนี้ วันนี้เราปิดร้านทันที" ขณะที่การเจรจาต่อรองกำลังเข้มข้นจนถึงจุดไคลแม็กซ์ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่ก็ดังขึ้นจากทางด้านนอกประตูโกดัง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้บรรยากาศในตลาดมืดชะงักงันในพริบตา "สารวัตรตรวจคนเข้าเมืองและเจ้าหน้าที่เทศบาล! ทุกคนอยู่เฉยๆ อย่าขยับ!" จางเหว่ยที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านนอกเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นเงาเครื่องแบบสีเขียวเข้มและหมวกติดดาวแดงกรูเข้ามาปิดล้อมทางเข้าออกทุกด้านอย่างรวดเร็ว ในโกดังมืดทึบ หลินฟางยังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่มือเรียวของเธอกำลังเอื้อมไปแตะขวดน้ำมันขวดสุดท้ายบนโต๊ะ ท่ามกลางความชุลมุนที่กำลังจะระเบิดขึ้นในอีกเสี้ยววินาที --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอผีวัยรุ่น" เสมอมานะครับ)*