ของขวัญจากสามีทหาร

เสียงไม้คานกระทบกับบ่าดัง *เอี๊ยด... เอี๊ยด...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงบของพลบค่ำ กลิ่นอายของดินชื้นหลังฝนตกผสมผสานกับกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศคั่วสดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณบ้านพักทรุดโทรมหลังเดิม แต่ทว่า... บรรยากาศภายในกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ หลินฟางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีสะอาดตา กำลังงละมุนละไมอยู่กับการเคี่ยวซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่าในหม้อดินเผาใบเก่า น้ำซุปสีงาช้างเดือดปุดๆ ส่งไอความร้อนคละคลุ้งพร้อมกลิ่นหอมล้ำลึกที่แผ่ขยายออกไปนอกหน้าต่าง ทะลุรั้วไม้ไผ่จนเหล่าเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาต้องหยุดฝีเท้า สูดปากกลืนน้ำลายด้วยความหิวโหย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูลานบ้าน จางเหว่ย... สามีผู้หายหน้าไปฝึกภาคสนามและปฏิบัติภารกิจลับนานแรมเดือน ยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วหนาเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากนายทหารหน่วยรบพิเศษผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน เขากวาดสายตามองไปรอบบริเวณบ้านที่เคยรกเรื้อ เต็มไปด้วยเศษวัชพืชและซากเครื่องเรือนผุพัง บัดนี้กลับถูกจัดระเบียบใหม่อย่างสะอาดสะอ้าน แปลงผักสวนครัวหลังบ้านเขียวขจีมีระเบียบเรียบร้อยราวกับภาพวาด ยิ่งไปกว่านั้น กลิ่นอายความอัปมงคล ความขุ่นมัว และพลังงานลบที่เคยปกคลุมบ้านหลังนี้จนทำให้เขาปวดหัวทุกครั้งที่กลับมา... บัดนี้กลับมลายหายสิ้น เหลือเพียงไออุ่นละมุนละไมและกลิ่นอายของความเจริญรุ่งเรืองที่แม้แต่คนไร้สัมผัสพิเศษก็ยังรู้สึกได้ "คุณ... กลับมาแล้วหรือครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ จางเหว่ยไม่ได้ขยับตัวทันที เขายังคงจ้องมองภรรยาที่หันหลังให้อยู่หน้าเตาไฟ หลินฟางชะงักมือที่กำลังถือตะหลิวไม้ เล็กน้อย ก่อนจะวางมันลงอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีในนามตามกฎหมายยุค 80 นี้ ดวงตาคู่สวยที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้กลับฉายแววเยือกเย็น ทว่าลุ่มลึกและทรงเสน่ห์จนน่าประหลาดใจ ผิวพรรณของนางเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แก้มเนียนมีเลือดฝาด ร่างกายที่เคยผอมโซราวกับคนอดอยาก บัดนี้มีสัดส่วนโค้งเว้าวับชวนมองภายใต้ชุดเรียบง่าย จางเหว่ยรู้สึกคล้ายหัวใจกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความปั่นป่วนที่ยากจะควบคุม "นี่... เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" จางเหว่ยเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ขณะก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว รองเท้าคอมแบตเปื้อนโคลนหยุดลงตรงหน้าประตูครัว กลิ่นไอมัสกี้ของบุรุษเพศและกลิ่นอายสนามรบผสมปนเปกับกลิ่นหอมของอาหาร "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ สามี..." หลินฟางเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มุมปากกลับยกยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่ากลับมีพลังบางอย่างที่ตรึงสายตาของนายทหารหนุ่มให้อยู่หมัด "ดูท่าทางคุณจะตกใจไม่น้อยนะที่เห็นบ้านเราไม่เหมือนเดิม" จางเหว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณดิบของทหารผ่านศึกบอกเขาว่า ผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่หลินฟางคนเดิม... คนเดิมที่เอาแต่ก้มหน้าหลบตา หวาดกลัวแม้กระทั่งเงาของตัวเอง และร้องไห้ฟูมฟายทุกครั้งที่เขาต้องจากไปปฏิบัติภารกิจ หลินฟางคนนี้... เหมือนเสือสาวที่ซ่อนเล็บคมกริบเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยน "คุณเปลี่ยนไปมาก... หลินฟาง" จางเหว่ยขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนได้กลิ่นหอมสะอาดบางเบาจากตัวนาง กลิ่นที่คล้ายดอกไม้ป่าหลังฝนตก รuaล้ำลึกและชวนให้หลงใหล "เปลี่ยนไปจนผมเกือบจำไม่ได้ว่านี่คือภรรยาของตัวเอง" "คนเราถ้ายังใช้ชีวิตแบบเดิม ป่านนี้คงอดตายไปนานแล้วครับ" หลินฟางตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน นางตักน้ำซุปใสแจ๋วใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีนวลควันฉุย ก่อนจะวางลงบนโต๊ะไม้เก่าที่ขัดจนสะอาดเอี่ยม "คุณคงเหนื่อยและหิวมามาก นั่งลงก่อนสิครับ อาหารมื้อนี้ผมตั้งใจทำต้อนรับคุณโดยเฉพาะ" จางเหว่ยยังคงยืนนิ่ง เขามองชามซุปกระดูกหมูตุ๋นโสมป่าที่มีเนื้อเปื่อยนุ่มกำลังดี ลอยหน้าด้วยสมุนไพรจีนชั้นดีที่ต่อให้ใช้คูปองอาหารทั้งเดือนก็แลกซื้อไม่ได้... หญิงสาวชาวบ้านธรรมดา เอาวัตถุดิบชั้นเลิศเหล่านี้มาจากไหน? และรอยแผลเป็นจากคราบความยากจนที่เคยกัดกินบ้านหลังนี้ มันหายไปไหนหมดในเวลาเพียงไม่กี่สัปดาห์? ความสงสัยระคนระแวดระวังพวยพุ่งขึ้นในอก แต่วินาทีต่อมา ท้องของเขาก็ส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ ทำให้จางเหว่ยถึงกับชะงัก มุมปากหนากระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างเสียฟอร์ม หลินฟางลอบอมยิ้มบางๆ นางรู้ดีว่าสามีคนนี้ซ่อนความลับไว้มากมายไม่แพ้กัน สายตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลทางใจและร่องรอยการต่อสู้ บอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้เป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อยธรรมดา แต่ในเมื่อต่างฝ่ายต่างมีมุมที่ต้องปิดบัง การลองเชิงกันบนโต๊ะอาหารเช่นนี้... ก็นับว่าน่าสนุกไม่น้อย "ทานตอนร้อนๆ นะครับ เดี๋ยวรสชาติจะเพี้ยนเอา" หลินฟางเลื่อนชามซุปไปตรงหน้าเขา พร้อมกับส่งตะเกียบไม้ให้ "วางใจได้ครับ ผมไม่ได้ใส่ยาพิษลงไปหรอก... อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้" ประโยคหยอกเย้าแต่แฝงความนัยคมกริบทำเอาจางเหว่ยต้องเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาตรงๆ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นลẫกลึกและทรงพลังราวกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนทุกสิ่ง จางเหว่ยแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ชายหนุ่มดึงเก้าอี้ไม้ไผ่แล้วทรุดตัวลงนั่งช้าๆ สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าเนียนใสของภรรยา มือหนารับตะเกียบมาถือไว้ ก่อนจะตักน้ำซุปขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วซดเข้าปาก รสชาติกลมกล่อม หอมหวานละมุนลิ้นของกระดูกหมูที่เคี่ยวจนเปื่อยละลายในปาก ผสานกับความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านลงสู่กระเพาะปลุกเร้าความเหนื่อยล้าให้มลายหายไปในพริบตา เป็นรสชาติที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าภัตตาคารในเมืองหลวงเสียอีก "อร่อยไหมครับ?" หลินฟางเอ่ยถาม น้ำเสียงเจือความท้าทายเล็กน้อยขณะนั่งลงฝั่งตรงข้าม ประสานมือวางบนตัก ท่วงท่าสง่างามราวนางพญา จางเหว่ยเงยหน้าขึ้นมองภรรยา ดวงตาคมกริบเป็นประกายวาววับท่ามกลางแสงตะเกียงน้ำมันอันสลัว เขาวางตะเกียบลงช้าๆ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จนระยะห่างระหว่างเขากับภรรยาลดลงเหลือเพียงแค่คืบ "อาหารฝีมือคุณอร่อยมาก..." จางเหว่ยกระซิบเสียงต่ำพร่า ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้ผิวแก้มนวล "แต่ดูเหมือนว่า... อาหารจานนี้จะมี 'ความลับ' ซ่อนอยู่มากกว่าที่ตาเห็นใช่ไหมครับ ภรรยาตัวน้อยของผม" บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารพลันเงียบงัดลงทันTที ความกดดันบางเบาแต่เข้มข้นเข้าปกคลุม ทว่ายังไม่ทันที่หลินฟางจะได้เอ่ยปากตอบคำถามอันแหลมคมนั้น จู่ๆ เสียงทุบประตูกระแทกระทั้นจากด้านนอกก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีจอมแสบที่แผดดังลั่นเข้ามาในความมืด "อีหลินฟาง! นังสะใภ้ตัวดี! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน กล้าดียังไงถึงแอบซ่อนของดีไว้กินคนเดียว คายออกมาเดี๋ยวนี้!" จางเหว่ยขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกริบฉายแววเย็นเยียบขึ้นวูบหนึ่ง ขณะที่หลินฟางกลับค่อยๆ ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ รอยยิ้มที่ทำให้ผู้ชายอย่างจางเหว่ยถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ และเตรียมพบกับการเอาคืนขั้นเด็ดขาดที่สะใจกว่าเดิมในตอนหน้าครับ * * * ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามผลงานของผมเสมอนะครับ