ความเย็นชาที่เปลี่ยนไป

"คำสั่งลับ... ให้กลับมารับตำแหน่งเดิม ณ บัดนี้!" กระดาษปึกหนาในซองสีน้ำตาลเข้มถูกวางกระแทกบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงนั้นดังทึบจนทำให้เศษฝุ่นละอองที่ลอยวนในแสงสว่างยามบ่ายร่วงหล่นลงมาสัมผัสพื้นผิว จางเหว่ยยืนนิ่งดั่งรูปปั้นแกะสลักจากหินผา ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความราชการด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง เบื้องหลังความเงียบงันนี้ไม่ใช่ความปีติยินดีที่ได้คืนสู่เกียรติยศ แต่คือภาระหนักอึ้งที่เพิ่งถูกโยนกลับมาบนบ่าของชายผู้เคยผ่านนรกมาแล้วทั้งเป็น หลินฟางยืนอยู่มุมห้อง สายตาของอดีตหมอผีสาวจับจ้องแผ่นหลังกว้างของสามีด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากบุรุษผู้เย็นชา ไร้ตัวตน และจมอยู่กับบาดแผลในอดีต บัดนี้จางเหว่ยกลับกลายเป็นคนที่เธอเริ่มมองเห็น 'ร่องรอยของความเปราะบาง' ซ่อนอยู่ใต้เครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เริ่มซีดจาง ความลับที่เขาแบกรับไว้ รอยแผลเป็นจากสนามรบ และคำสั่งเรียกตัวกะทันหันนี้... กำลังบอกเธอว่า ความสงบสุขในชนบทปี 1980 แห่งนี้ กำลังจะสิ้นสุดลง "คุณจะทำอย่างไรต่อไป?" เสียงของหลินฟางเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่กดดัน จางเหว่ยสะดุ้งเล็กน้อย เขาหันกลับมามองภรรยา ดวงตาที่มักจะแข็งกร้าวเมื่อเผชิญหน้ากับโลกภายนอก บัดนี้กลับฉายแววลังเลและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด เขากลัว... กลัวว่าการกลับไปสู่กองทัพจะทำให้ความอบอุ่นเปราะบางที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในบ้านหลังน้อยหลังนี้ต้องพังทลายลง "ผม... ยังให้คำตอบไม่ได้ครับ หลินฟาง" จางเหว่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเข้ามาใกล้ภรรยาช้าๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับตา "ทางการต้องการตัวผม แต่ผมไม่อยากทิ้งคุณไว้ที่นี่... โดยเฉพาะในเวลาแบบนี้" หลินฟางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวหรือความรำคาญใจเหมือนวันแรกที่ทะลุมิติมาอีกแล้ว นิ้วเรียวเล็กยื่นออกไปสัมผัสข้อมือหนาที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่าน ความเย็นยะเยือกจากมิติลับในจิตวิญญาณของเธอส่งผ่านปลายนิ้ว ช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าในกายของชายหนุ่มได้อย่างน่าประหลาด "คุณไม่ใช่คนที่จะหนีปัญหา จางเหว่ย" หลินฟางเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ถ้าหน้าที่เรียกหา คุณก็ต้องไป แต่จำไว้ว่า... ที่นี่มีฉันรออยู่ และฉันไม่ใช่สะใภ้ตระกูลจางคนเดิมที่ใครจะมารังแกได้อีก" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของนายทหารหนุ่ม ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับปีพล่นสลายหายไป เหลือเพียงความตื้นตันใจที่เอ่อล้นจนขอบตาผ่าวร้อน จางเหว่ยยื่นมือใหญ่ออกไปโอบกอดร่างบางของภรรยาเข้าแนบอก สัมผัสอุ่น1จากอ้อมกอดนี้ทำให้เขารู้สึกว่า ตนเองยังมีชีวิต มีตัวตน และมีบ้านที่แท้จริงให้กลับมา แต่ช่วงเวลาแห่งความซาบซึ้งก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงทุบประตูด้านนอกอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้หลี่ที่ตะโกนแtรกเข้ามา "หลินฟาง! นังตัวดี! แกหลบอยู่ในบ้านหัวหดเหรอวะ! รู้ไหมว่าชาวบ้านเขาลือกันว่าแกแอบซุกของเถื่อนไว้ในบ้าน ออกมาเคลียร์เดี๋ยวนี้เลยนะ!" ใบหน้าที่เพิ่งจะผ่อนคลายของจางเหว่ยกลับมาเคร่งขรึมขึ้นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารผู้ผ่านสนามรบจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบลงถนัดตา เขากำลังจะก้าวออกไปจัดการปัญหาด้วยความเด็ดขาด แต่หลินฟางกลับเอื้อมมือมาแตะแขนเขาไว้เสียก่อน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าสะสวยของแม่หมอสาว เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และกลิ่นอายของพิธีกรรมโบราณ "ใจเย็นก่อนครับสามี..." หลินฟางกระซิบเสียงเบา ดวงตาเป็นประกายวาววับ "พวกเขากำลังส่งวัตถุดิบชั้นดีมาให้เราตบหน้าเล่นถึงที่... วันนี้ ฉันจะแสดงให้คุณเห็นเองว่า การทำธุรกิจในยุค 80 ควบคู่กับการสั่งสอนคนโลภ เขาทำกันอย่างไร" เธอสะบัดมือเบาๆ มิติลับในห้วงจิตวิญญาณสั่นไหว กลิ่นหอมฉุนของสมุนไพรโบราณและเครื่องเทศสูตรลับพุ่งทะลักออกมาผสมผสานกับบรรยากาศในห้องครัว หลินฟางก้าวเดินนำสามีออกไปยังประตูด้านหน้า ทิ้งให้จางเหว่ยยืนมองตามด้วยความรู้สึกทึ่งแก Pมความระอาใจในความแสบสันของภรรยา เขาพบว่าตัวเองหลงรักผู้หญิงคนนี้เข้าเสียแล้ว... หญิงสาวผู้เปลี่ยนความน่ากลัวของไสยเวท ให้กลายเป็นอาวุธทางธุรกิจที่เฉียบคมและทรงพลัง ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของตระกูลจางกำลังจะถูกเขียนขึ้นใหม่ด้วยมือของอดีตหมอผีผู้เย่อหยิ่งและนายทหารหนุ่มผู้คลั่งรัก ทว่า... ในจังหวะที่หลินฟางกำลังจะเอื้อมมือไปปลดกลอนประตูไม้เก่า เพื่อเผชิญหน้ากับฝูงญาติจอมละโมบที่ส่งเสียงโวยวายอยู่ด้านนอก สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำทึบที่ทาบทับอยู่บนหน้าต่างกระดาษสาด้านข้าง เงาร่างนั้นไม่ได้มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ทั่วไป แต่มันบิดเบี้ยว ยาวรี และส่งกลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าสิ่งใด... *เงาของวิญญาณอาฆาตที่ติดตามจางเหว่ยมาจากชายแดน* พุ่งทะลุกำแพงดินเข้ามาประชิดตัวเขาก่อนที่ประตูจะทันได้เปิดออกเสียอีก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "หมอผีวัยรุ่น" นะครับ